იისფერი

“შენ- ბიჭი ბრუკლინიდან.
მე- გოგო არსაიდან.
შენ- სული იისფერი..
მე – გულის გადახსნიდან

დამრჩა 1 წუთი.

( იქნებ არც ამდენი)

ვდგავარ
და გიყურებ,
თვალის უპეებზე,
გითვლი გათენებულ ღამის მისტერიებს,
ვითვლი ქრონიკულად გაბმულ ისტერიებს,
(შენ რომ დაგინახე, ზუსტად იმ წამიდან)

შენ რომ დაგინახე, ზუსტად იმ წამიდან!
და ჩემს იშემიურ, ფერმკრთალ ხელისგულებს,
სისხლს რაღას დავეძებ, როცა შენ აკლიხარ!
….
ალბათ შეგხვდებოდი,
საღამოს ექვსისკენ,
ბრუკლინის ბოლოში,
ან ბრონქსის კვეთაზე,

შენ- მხრებზე თმებით, და ხელში სიგარეტით,
თვალებს მომაპყრობდი გადახსნილ ვენაზე.

შენ- კიბერ სამყაროდან,
მე- ისევ არსაიდან,
შენ- ბიჭი ტატუებით,
მე გულის გადახსნიდან …

დამრჩა 1 წუთი.
სისულელეს ვბოდავ.
(ღმერთსაც ვერაფერი ვეღარ გავაგონე)
ვეღარ გადამარჩენს ვეღარც იესო და ვეღარც ალაჰი და ვეღარც პერსეფონე,

და სულ ერთი წამი დამრჩა გაქრობამდე,
სანამ ზღვის ქარები ხელებს გამიციებს,
სანამ გადავყვები ანტიდეპრესანტებს,
სანამ ჩემს ლოცვებზე ღმერთი გაიცინებს,

შენ ! იასამნის რეინკარნაცია
მე- რას დავეძებ.. (ეშმაკს წავუღივარ)
შენ -ხორცშესხმული ფერი მაისობის,
მე- ჩემ ღმერთსაც რომ ვეღარ გავუგივარ,

ვდგავარ შენს წინაშე,
ბრონქსის ბოლოში და
ანდაც შეიძლება , ბრუკლინის კვეთაზე,
შენ სულში აპრილით და ხელში სიგარეტით,
თვალებით მეხები გადახსნილ ვენაზე..

შენ- ბიჭი ტატუებით-
მე- გოგო არსაიდან
შენ სული იისფერი
მე .. გულის გადახსნიდან

დამრჩა 1 წუთი. .

იასამანი

“იასამნების სეზონი დადგა.

ნეტავ, რამდენი იასამანი უნდა აყვავდეს, გაზაფხულს გაზაფხული რომ დაერქვას?
ან იქნებ, ერთ იასამანსაც შეუძლია გაზაფხული მოიყვანოს.

შენსავით.

“დამიჯერებდი მაშინაც, თუ კი ყველა იტყოდა რომ ვტყუი? “

დამიჯერებდი.
რადგან შენსავით არავინ მიცნობს.

ჩემი ქუჩის გადასწვრივ 12 ნაძვია, ჩემი სოფლის გზადკეცილზე 68 ლამპიონი, ჩემი სახლის კიბეს 11 საფეხური აქვს.
ტყემლის ხე , ჩემი ფანჯრიდან ზუსტად 1 ხელის გაწვდენაზეა.

ეს ყველაფერი ფაქტია.
და არ იცვლება.
ისევე, როგორც ფაქტია, რომ შენი სიცილი აპრილის მოსვლას გავს.

(და არ იცვლება ის, რომ ისევ სიზმარში გხედავ. )


იასამნების სეზონია.
ერთმა მეგობარმა მითხრა იასამნისფერი შენი ფერიაო.(ლილიტი)

მე კი მგონია, იასამანი მხოლოდ ყვავილი არ არის. კიდევ რაღაცას ნიშნავს.
რას, არ ვიცი, მაგრამ რაღაცას ნიშნავს.

“იასამანი სულია ჩემი,
შენ ხარ სული ჩემი-იასამანი. “

რილკე. საღამო. კატები.

რა უნდა მეთქვა კიდევ..
ვეღარ ვიხსენებ.

არა, აუცილებლად რაღაცას ნიშნავს,
იასამანი. “

თებერვლის პოსტი

ვერასოდეს გაიგებ რატომ მიდიან შენგან.
ამის მიზეზი ბევრნაირი შეიძლება იყოს. მაგრამ შენ მხოლოდ შენს თავს ადანაშაულებ.
ეს თითქმის ყოველთვის ასეა, და ყოველთვის ერთნაირად იწყება.
ჯერ გეცოდება საკუთარი თავი, შემდეგ გძულს, შემდეგ ისევ გეცოდება, ისევ გძულს.. და ასე უსასრულოდ.
მხოლოდ ერთი შეკითხვა გაქვს- რატომ. და არასოდეს არ არის პასუხი იქვე. არც იქვე და არც არსად.
რატომ შენ, რატომ მაინცდამაინც შენ. და ტვინში ერთი და იგივე ტრიალებს, ერთმანეთის მიყოლებით.
რომ არ აგირჩიეს,
ვერ დაგინახეს,
ვერ გიცნეს,
ვერ გაგიძლეს.
და ისევ შენს თავთან რჩები.
მარტო ათენებ, მარტო დადიხარ, მარტო გტკივა.. მარტო ხარ.
და ეს მარტოობა ისეთი ნამდვილია , ისეთი შენი, ხანდახან გგონია- ყველაფერი დაგესიზმრა.
უკვე ვეღარც იჯერებ რომ ვიᲜმეს უყვარდი, ვინმეს ადარდებდი, ვინმე სტკიოდი. ყველა სიტყვა ტყუილი გგონია.
უკვე გგონია რომ ის კარგად ყოფნა, ის ერთად ყოფნა შეცდომა იყო და ეს მარტოობა სწორი.
ასე გგონია მარტოობა შენთვის არსებობს,
რომ სხვანაირად შეუძლებელია.

და მიდიხარ დასკვნამდე, რაც ისედაც ყოველთვის იცოდი.
არსებობს ბედნიერებები, შენთვის რომ არასოდეს მოხდება.
მერე იწყება გადაბმული გათენებები, როცა შენ კი არ ათენებ, თვითონ თენდება.
იწყება უარაფრო დღეები, როცა გეკითხებიან როგორ ხარო, და საერთოდ არ ხარ.
მარტო სეირნობები იწყება, როცა შეყვარებულების დანახვა აღარ გიხარია.
როცა ოცნებობ სულ ზამთარი იყოს, რომ გარეთ აღარ გახვიდე.
როცა ფრიალა კაბები გძულს,
როცა მხოლოდ საშინელებათა ფილმებს უყურებ.
სახლში მისვლაც აღარ გინდა. არავინ რომ არ დაგხვდება და არავინ გაგიკეთებს ჩაის.(ისე რომ არ გკითხავს, რამდენი შაქარი ჩაგიყაროს) არავინ გაგითბობს ხელებს, არავინ დაგითვლის საძილე აბებს და არავინ შეგისწორებს საბანს- არ გაცივდეო.
ახლა ისიც აღარ გადარდებს გაცივდები თუ არა, შენზე მაინც აღარავინ იდარდებს.
ხოდა გინდება გაცივდე, გინდება რაიმე დაგემართოს, გგონია სამაგიეროს გადაუხდი მიტოვებისთვის.
გინდა მოკვდე, რომ გული ატკინო, შური იძიო.
მერე გახსენდება, რომ მაინც აღარ ეტკინება, და ცოცხალი რჩები.

ფიქრობ, ლამაზი რომ ყოფილიყავი, მხიარული, პოზიტიური, სხვა გოგოებივით , სხვანაირად იქნებოდა ყველაფერი და ისევ ასკვნი რომ შენი ბრალია. შენ ხარ ცუდი, მისატოვებელი, არშესაყვარებელი, არაგანსაკუთრებული..

ზიხარ და ერთსა და იმავეს ეკითხები საკუთარ თავს- რატომ არ შეგიყვარეს. რატომ არასოდეს შეგიყვარეს.
და პასუხი არ გაქვს.
რადგან არ არსებობს.

მიდიხარ, წვები, სინათლეს აქრობ, და ყველაფერი ისეა, შენც ისე ხარ, როგორც უნდა იყო.
მარტო.

ვერასოდეს გაგებ რატომ მიდიან შენგან,
ამის პასუხი ბევრნაირი შეიძლება იყოს.
მაგრამ არც -ერთი სწორი.

იშემია

სიცოცხლენაკლული ქუჩები.
ძაღლების ყეფით სავსე ღამეები.
მატარებლის გუგუნით სავსე ღამეები.
შუაღამის ისტერიები.
შუაღამის მისტერიები.

ტყემლის ხე- ერთი ხელის გაწვდენაზე.
სხვენზე დარჩენილი ბავშვობები.
მუხლებდამტვრეული ბავშვობები.
იდაყვებგადაგლეჯილი ბავშვობები.

ყველა დამალობანა ერთად თავმოყრილი ჩემს იშემიურ ხელის გულებზე.

სისხლნაკლული დღეები არითმიულად მიყვებიან ერთმანეთს.
დაორთქლილ მინაზე დახატული ვარსკვლავები.
ბეტონის კედელზე ამოკაწრული ჩემი სახელები.
კაკლის ფოთლის აკვიატებული სუნი.
11 კიბე.
სიბნელეში დათვლილი საფეხურები.

66 ლამპიონი ისევ 66 -ია.
ნაძვები ისევ მწვანე.
დენის შნურები-
ზამთრის ბეღურების სახლი.
ქუჩა ისევ უარაფრო.
ქუჩა ისევ უყველაფრო.

ჩემი არალეგალური ოცნებები, ცაში გამოკიდულ ნახევარმთვარეს გავს.
ერთმანეთს მოყვებიან ნახევარმზეები,

ნახევარსახლები,

ნახევარცხოვრებები,

ნახევარბედნიერებები..

იასამნისფერი ღამეა.
გულის იშემია დამჩემდა.
ოღონდ სისხლი არა , ღმერთი მაკლია.
(ისე, როგორც ჩემს ხელებს, შენი ხელები. )

ზაფხული.

ისეთი ღამეა, რომ წევხარ და ფიქრობ, რა იქნებოდა, იყოს ვიღაც ისეთი, ვინც ადგება, მოვა და გიშველის.

შენი თავისგან და წარმოსახვითი ურჩხულებისგან გიხსნის.

სასწაული მოახდინოს.

ან უბრალოდ, მოვიდეს, ხელი ხელზე დაგადოს და არაფერი გითხრას.

ასეთი ღამეა და ასეთი ღამეები ზაფხულში იცის ხოლმე.

როცა თბილა, როცა ნათელია ყველაფერი, მაშინ უფრო ჩანს შენი სიბნელე,

შენი სიცივე,

შენი სიმარტოვე..

ასეთი ღამეა.

დიდი გოგოები არ ტირიან

ბევრნაირი მარტოობა არსებობს.

ისეთიც, რომ წევხარ, დგახარ, ზიხარ და არავინაა, ვინც მოვა და გეტყვის თბილად ჩაიცვი, არ გაცივდეო.

ღამით სინათლე აანთე, არ შეგეშინდესო.

კარი კარგად ჩაკეტეო.

ფანჯარა ღია არ დაგრჩესო.

არავინაა ვინც საბანს შეგისწორებს შუბლზე გაკოცებს ძილის წინ და ყველა ღამის კოშმარს თავის თავზე აიღებს.

ვინც ჩაის გაგიკეთებს, არც გკითხავს რამდენი კოვზი შაქარი ჩაგიყაროს და მონატამდე მოსვამს, ცხელი არ მომივოდესო.

მერე რა რომ ბავშვი არ ხარ, მერე რა რომ ძლიერი ხარ, მერე რა რომ უკვე დიდი გოგო ხარ.

დიდი ამბავი თუ ათჯერ მოკვდი და გაცოცხლდი,

დიდი ამბავი თუ ტკივილს ისე მიეჩვიე, უიმისოდ ვეღარც ცხოვრობ.

დიდი ამბავი თუ უძლებ..

მაინც ტირიან დიდი გოგოები.

დიდ გოგოებსაც ეშინიათ.

იმ ცხოვრებაში ეშინიათ, სადაც არავინ მოვა და გეტყვის, თბილად ჩაიცვი, გაცივდებიო.

იმ ცხოვრებაში სადაც ღამით კედელზე ჩრდილებიც გაკრთობს,

ცხოვრებაში, სადაც გადახტომა რომ მოგინდეს, არავინ აეფარება ფანჯრებს,

არავინ დაგითვლის საძილე აბებს, ბევრი რომ არ მოგივიდეს ვითომ შემთხვევით და არც შუბლზე დაგადებენ ხელს, სიცხე ხომ არ გაქვსო.

იმიტომ, რომ უკვე დიდი გოგო ხარ.

ამ სამყაროში კი დიდი გოგოები არ ტირიან.

სად წავიდა თებერვალი

მარტის პირველი დღეა და ყველა გაზაფხულზე წერს.

მე მინდა თებერვლის ბოლო დღეზე დავწერო.

გაზაფხულზე წერა ადვილია. გაზაფხული ლამაზ ქალს გავს. ყვავილებით დაწინწკლული კაბით, გაშლილი , გვირილებჩაბნეული თმით.. მოეფინება ქუჩებს და კისკისით ჩაიქროლებს ფეხშიშველი ,
ნათელი ცისფერი თვალებით..

ყველაფერს გაანათებს,

ყველაფერს გააცოცხლებს.

ასეთია გაზაფხული.

ასეთი ქალივით ადვილი შესაყვარებელია გაზაფხული. მასზე წერაც ადვილია. წერაც და ფიქრიც ადვილია გაზაფხულზე.

ზამთრის ბოლო დღეა ძნელი.
ზამთრის ბოლო დღედ ყოფნაა ძნელი.

თებერვლის ბოლო ღამედ. გაზაფხულს ერთი ნაბიჯი რომ აშორებს, ერთი ხელის გაწვდენა, მაგრამ მაინც ზამთარი რომ ქვია.

თებერვალიც ქალს გავს.

ოღონდ არა ნათელს, არა მხიარულს, არა სიცოცხლით სავსეს..
ასეთი ქალების სიყვარული არ შეიძლება. თებერვალივით ქალების სიყვარული შეუძლებელია!

ასეთ ქალებს არასოდეს აცვიათ ყვავილებიანი კაბები.
არ უხდებათ.
ისევე არ უხდებათ, როგორც სიცილი. ისევე, როგორც ზამთარს მზე.

ასეთი ქალები მზიან დღეებს ვერ იტანენ, თებერვალივით და ისევე ვერ იტანენ, როგორც ბედნიერება ვერ აიტანეს ერთხელ.

ასეთ ქალებს არ ელოდებიან. ისევე, როგორც თებერვალს არ ელოდება არავინ.

ასეთი ქალები სევდას დაატარებენ. სევდას იმაზე, ზამთარი რომ ქვით და კიდევ რაზე, ვინ იცის.

დადიან თებერვლის ქალები და არავის უყურებენ. არსად მიდიან. მათი გზა არ სრულდება.

თებერვალივით.

სადღაც წყდება დასასრულამდე სამი დღით ადრე და არავინ კითხულობს სად წავიდა თებერვალი.

არავინ იცის, როგორ დამთავრდა თებერვალი.

რომელ ხიდთან,
რომელ ქუჩაზე,
რომელ მიწისქვეშაში,
რომელი სახლის სახურავზე.

ყველაზე სევდიანი თვეა თებერვალი.
ყველა თვეზე უფრო მეტად სევდიანი.

მარტოსულობის უპირატესობანი

ბოლო დღეებია მზიანი ამინდები გამოერია. ზოგჯერ ისე აჭერს მზე, იფიქრებ გაზაფხული მოვიდაო.

ახლოა გაზაფხული. ადამიანებმა თბილი ქურთუკებიც გაიხადეს და შეიძლება აღარც ახსოვთ, რომ თებერვალია.

თებერვალი სევდიანი თვეა. სხვა თვეებზე უფრო მეტად სევდიანი. იმიტომ არა, რომ ზამთარი ქვია. არც იმიტომ, რომ უსაშველოდ იწელება და აღარ მთავრდება. არც არეული ამინდების გამო.

სევდიანია იმიტომ, რომ თებერვალი გაზაფხულს გავს.

თებერვალი გაზაფხულის ლოდინის თვეა.

ასეთია მისი ბედისწერა.

ამიტომაც გვავიწყდება ზოგჯერ ზამთარი. ამიტომაც ვიხდით თბილ ქურთუკებს. ამიტომ გვიხარია მზე.

სევდიანია თებერვალი. სხვა ყველა თვეზე მეტად სევდიანი.

საერთოდ, ყველაფერი სევდიანია რაც მთავრდება. რაც მიდის. რაც აუცილებლად წაიღებს იმას, რაც მოგვენატრება.

იქნებ, ზამთრის მონატრებაც შეიძლება?

მიდის ზამთარი. უკანასკნელი თვეც ამოწურა და დამთავრდა.

მე კი მეშინია გაზაფხულის. სიცივეს და სიბნელეს რომ მიეჩვევი, სინათლე და სითბო ყოველთვის გაშინებს ადამიანს.

( შენი სიყვარული რომ მაშინებდა, ისე. )

ჰოდა, მარტოსულობაზე მინდოდა დამეწერა. უფრო სწორად-მარტოსულობის უპირატესობებზე. და ათას სისულელეს მივედ-მოვედე.

არ გამომივიდა.

მარტოსულობაზე რა უნდა ვთქვა? ამაზე სათქმელი არაფერია.

მარტოსულობას უპირატესობა არ აქვს.

დეკემბერი

თვითონაც არ ვიცი რას ვწერ. მხოლოდ ის ვიცი, რომ სხვანაირად ვერ გადავრჩები.
ჩემს ნაწერებს არასოდეს აქვს ჟანრი, ფორმა ან სათაური.

ჩემი ნაწერები ჩემსავით არეულია. ამიტომაც ვეძახი მათ ნაწერებს. ისინი მოთხრობები, ლექსები ან ჩანახატები არ არიან. ასეც არ გაუმართლათ. ნაწარმოებზე ან რომანზე ხომ ლაპარაკიც ზედმეტია.

არასოდეს მიყვარდა სახელების დარქმევა. არასოდეს ვყოფდი ადამიანებს მეგობრებად, საუკეთესო მეგობრებად, ახლობლებად ან უფრო ახლობლებად.

არასოდეს ვყოფდი სიყვარულს ფორმების მიხედვით.
თუ მიყვარს, მიყვარს.
ან ჩემია , ან არა.
წერაც ასეა.
მე ვწერ. და რა მნიშვნელობა აქვს რა ქვია ამას. სიტყვების და ასოების გროვას, გრძნობების და სიზმრების თავშესაყარს, სიკვდილებით და სიცოცხლეებით სავსე სიტყვების ჯაჭვს, რომლესაც არც დასაწყისი აქვს, არც დასასრული.
რომლიდანაც სხვას ვერაფერს დაინახავთ, ჩემი არეული ყოველდღიურობის გარდა.
მე ვწერ და ამით არასოდეს არაფერს მოვიგებ.

ეს არასოდეს არაფერს მომიტანს. ალბათ გაზეთის ერთ სვეტსაც კი.
მაგრამ მე მაინც ვერ დავარქმევ ამას სახელს. ვერ ჩავსვამ სიტყვებს ფორმასა და ჩარჩოში. ჩემს ნაწერებს არაფერი ქვიათ.
ჩემი ნაწერები არსად მიდიან. (ჩემსავით.)

ჩემი ნაწერები მე მგავს.
უსახელო, უფორმო. რომ უყურებ და ვერ იგებ- რისთვის არის, ვისთვის, რატომ ან როდემდე.

ეს მეც არ ვიცი.

ზამთრის ინსომნია

პოსტებს სათაურად თვეების სახელებს ვარქმევ.
ვერაფერზე ვწერ, უფრო სწორად , რაზეც ვწერ, ის არაფერია.
ამას ძალიან მარტივ და მდგომარეობის ნათლადგამომხატველ სახელს- არაპროდუქტიულობას ეძახიან.
მეც ასე დამემართა.

“-გამარჯობა, მე ანა ვარ და მე არაპროდუქტიული ვარ.
-გამარჯობა – მეტყოდნენ ისინიც.
სხვა არაპროდუქტიულები,
სხვა არანაყოფიერები,
სხვა დაღლილები.
რომ არსებობდეს რაიმე ასეთი კლუბისმაგვარი, ჩემნაირი ადამიანებისთვის.
და მე გავაგრძელებდი თავჩაღუნული, ნაწყვეტ-ნაწყვეტ- ეს ყველაფერი რამდენიმე თვეა დაიწყო, ვეღარ ვწერ, ვეღარ ვხატავ.. თქვენ წარმოიდგინეთ, წიგნსაც ვეღარ ვკითხულობ ! ჰო, ვერც მხატვრულს..და თან ფეხებზე მკიდია ეს.

სხვები შემომხედავდნენ თანაგრძნობით სავსე თვალებდით. იმიტომ, რომ ეცოდინებოდათ რას ნიშნავს ეს.
შუაში, განსხვავებულ სკამზე იჯდებოდა შუახნის ქალი, მომღიმარი სახით და ყველას ისე შემოგვხედავდა როგორც ავადმყოფებს. ეს ქალი ეტყოდა შემდეგ არაპროდუქტიულს მოეყოლა თავისი ისტორია და ასე , ყველა სათითაოდ მოყვებოდა, როგორ დაკარგეს საქმის კეთების უნარი, როგორ გახდა მათთვის ყველაფერი ბუნდოვანი, როგორ დაიღალნენ, როგორ სცივათ, როგორ ეშინიათ.. როგორ ვეღარ წერენ. და ამ ყველაფერს, ეს შუახნის ქალი , მხოლოდ ერთ სიტყვას -“არაპროდუქტიულობას” დაარქმევდა და წარმოდგენაც არ ექნებოდა , რომ ამქვეყნად არსებობს რაღაც, რასაც სახელი არ აქვს.

ეს იქნებოდა ყველაზე უაზრო შეკრება, ასეთ უაზრო შეკრებებს შორის.
ისეთივე უაზრო, როგორც ეს პოსტი, ან დღევანდელი ამინდი, ან ჩემი ბოლოდროინდელი სიზმრები, ან რომელიღაც მობეზრებული პოპმომღერლის სიმღერის ტექსტი.
ვიღაც დამაიმედებს და მეტყვის, რომ არსებობს უაზრო დღეები,
ანდაც სეზონები.
ან წლები.
(ან, ცხოვრება.)
ვიღაც მომისმენს და ხელს ჩაიქნევს.
უმეტესობა მოგონილი გამამხნევებლი ტონით მეტყვის- როგორ, ვინ მოგცა დაღლის უფლება, -რით დაიღალეო- ამასაც კი მკითხავენ.
მე ვერ ვეტყვი კონკრეტულად რით და ისინიც იფიქრებენ, რომ “უაზროდ ვიქცევი”.
..
ბოლო დროს პოსტებს თვეების სახელებს რომ ვარქმევ-ეს არაფერი, ეს გაივლის.

ფსიქოლოგი კი ამ ყველაფერს ისევ რომელიღაც დიაგნოზის სახელს დაარქმევს. ერთი, ან ორი , მდგომარეობის ნათლადგამომხატველი სიტყვებით შედგენილს. როგორიცაა-“ზომიერი დეპრესია”, “შფოთვითი დარღვევა” ან რაიმე ამდაგვარი. და წარმოდგენაც არ ექნება, რომ ამქვეყნად უსახელო რაღაცებიც არსებობს.

მე არ ვიცი რა ქვია იმას ,როცა ვეღარ წერ.

ამას სახელი არ აქვს.