8.6.17.

შარშან ამ დროს ყველაფერი სხვანაირად იყო.
მეათედ ვიწყებ ალბათ წერას ამ სიტყვებით.
არ ვიცი რამდენად მართალია ეს. არ ვიცი მართლა იყო თუ არა სხვანაირად ყველაფერი. ან რას ნიშნავს ეს ყველაფერი-არც ეს ვიცი.
მარტო ის ვიცი ,რომ შეიძლება ყველაფერი შეიცვალოს, შეიცვალოს სახლი სადაც ცხოვრობ, შეიცვალოს გეგმები, ოცნებებიც შეიცვალოს! შეიძლება ცა ჩამოიქცეს და გადარჩე, შეიძლება კვდებოდე და წამოდგე, შეიძლება ახლიდან დაიბადო, მაგრამ , მაინც არ იცოდე რა შეიცვალა.
შარშან ამ დროს ყველაფერი სხვანაირად იყო.
შარშან ამ დროს ვწერდი რომ მინდოდა მოსულიყო ის დღე, როცა აღარ ვიტყოდი რომ ადრე ყველაფერი უფრო კარგად იყო,
როცა ვიტყოდი რომ, ადრე კი არა ახლაა ყველაფერი უფრო კარგად.
შარშან ეს მინდოდა. და ახლა ჰო, ასეა, ყველაფერი უფრო კარგადაა ვიდრე ადრე, ვიდრე შარშან, შარშანწინ ან იმის წინ.. მაგრამ მე მაინც არ ვიცი, არაფერი ვიცი.
არ ვიცი სად წავიდა ჩემი ოცნებები,
არ ვიცი სად წავიდა ჩემი იმედები
არ ვიცი სად წავიდა ჩემი საკუთარი თავი,
არ ვიცი სად წავიდა ჩემი სოფლის გზა,
“არც ის ვიცი შენ სად წახვედი..”
არაფერი ვიცი.
მარტო ის ვიცი რომ არ ვიცი რა გავაკეთო, როცა ყველაფერი კარგადაა,  და მაინც არაფერია კარგად.

ყველაფერი ცხვირის ოპერაციის შესახებ

 

18237815_836533333170816_640034781479610277_o

ასე გამოიყურება ჩემი ცხვირი დღეს

ცხვირის ოპერაცია ის საკითხია, რომლის შესახებაც ყველაზე მეტი მესიჯი მომდის სოციალურ ქსელებში. უკვე წინასწარ ვხვდები,როცა ცხვირის შესახებ მწერენ. მეც უკვე დაზეპირებული პასუხებით  შეიარაღებული ვუხსნი მათ  ყველაფერს.
ეს იმდენად ხშირად ხდება და ინტერესი იმდენად დიდია , გადავწვიტე ერთი ვრცელი პოსტი მივუძღვნა ამ თემას.
პოსტში დაწვრილებით წაიკითხავთ ყველაფერს, ყველაზე გავრცელებული ოპერაციის- რინოპლასტიკის შესახებ.
მაშ ასე !
Continue reading

წითელპომადიანი ქალი

14045702_1788333141382718_2246103410467225772_n

“-სიკვდილივით სევდიანი  და სიცოცხლესავით ლამაზი ქალი იყო ელენე.
ამოივლიდა ხოლმე, თავაწეული, მხრებში გაშლილი , ნელი და მძიმე ნაბიჯით. ძველი ჩითის კაბა ეცვა , ყვავილებით დაწინწკლული. ყველა კაბა ერთმანეთს ჰგავდა- მუხლს ქვემოთ, დაღილული და გახამებული საყელოთი.  სწორი ცხვირი ჰქონდა და აფრენილი წარბები. მუდამ წითელი პომადა ესვა. მოწითალო თმას ყოველთვის გადაწეულს და კოსად შეკრულს ატარებდა. და თვალები.. დიდებული თვალები ჰქონდა- ნუშისებრი, თაფლისფერი, საოცრად ნათელი და სევდაჩამდგარი თვალები.
მაშიც 13 წლის გოგოსთვის, საოცრად მიმზიდველი და იდუმალებით მოცული იყო მარტოხელა, მუდამ მარტოდ მოსიარულე ულამაზესი ქალი.
მისი ხმა მხოლოდ ერთხელ გავიგე- წყლის რიგში -”

Continue reading

ენამწარე გოგონას ამბავი

18118524_832356023588547_3899170981658711618_n
ბავშვობაში დედა ერთ ზღაპარს მიკითხავდა ხოლმე. ბოლოს ხმაში ცრემლი ერეოდა. მე ვერ ვხვდებოდი რატომ ტიროდა დედა, ეს ხომ ჩვეულებრივი ზღაპარი იყო, ზღაპარი ენამწარე გოგონაზე. სხვანაირად-ზრაპარი ედემის ყვავილზე. ამბავი ლამაზ მაგრამ გულქვა გოგონაზე, რომელიც ბოლოს მიხვდა დანაშაულს, როცა ლამის ყველაფერი გვიან იყო.
დრო გავიდა, მე გავიზარდე , წლები იყო არ გადამეშალა ის წიგნი, აღარც კი მახსენდებოდა ხოლმე მისი არსებობა. მხოლოდ ერთ მომენტში გამკრავდა ხოლმე გულში ნაცნობი ზღაპარი, როცა ვინმეს ნებით ან უნებლიეთ გულს ვატკენდი და შემდეგ ამას ვნანობდი.
ერთი ასეთი შემთხვევის დროს დედამ მითხრა, სუფთა ის ენამწარე გოგონა ხარო.
ძალიან მეწყინა. შინაგანი პროტესტი გამიჩნდა. გამახსენდა , ბავშვობაში ზღაპრის დასასრულს დედა ყოველთვის მეუბნებოდა, მთავარია კეთილი იყო, სხვა ყველაფერს მნიშვნელობა არ აქვსო.
ბავშვობაში ხშირად ვიყავი ენამწარე. მინდოდა ჩემი გამეტანა ყოველთვის, ადამიანებს დაუფიქრებლად მივახლიდი სათქმელს და როდესაც ეწყინებოდათ, მერე უარესად მტკიოდა გული. ვერ ვხვდებოდი ასე რატომ ვიქცეოდი, რატომ არ ვფიქრობდი წინასწარ, სანამ რაიმეს ვიტყოდი.
ზღაპრის გმირი გოგონასგან განსხვავებით მე არც ლამაზი ვყოფილვარ და არც გრძელი ლამაზი თმა მქონია. მას მხოლოდ მწარე ენით ვგავდი.
რაც დრო გადიოდა ამაზე უფრო და უფრო ვდარდობდი, რატომ მისწრებდა ენა წინ. ეს ხომ მე თვითონ მკლავდა?
ახლა 24 წლის ვარ. ახლა აღარ მისწრებს ენა წინ, ახლა ვისწავლე რომ მთავარია სხვას არ ვატკინოთ გული, მთავარია სხვა გავახაროთ თუმდაც ერთი სიტყვით. ესაა მთავარი!

იმდღეს ერთ წიგნს ვეძებდი და შემთხვევით წავაწყდი ზღაპარს ენამწარე გოგონაზე. გადავშალე. თიტქოს დრო არც გასულაო, იგივე გრძნობა დამეუფლა-ყველაზე დიდი სიმართლე რაც კი ოდესმე წამიკითხავს, ყველაზე გულზე მოსახვედრი ამბავი.

ზღაპარში , ბოლოს, ენამწარე გოგონა ავად ხდება , მისი სილამაზეც სადრაც გაქრება, დაესიზმრება რომ მხოლოდ   ერთი გზაა გადარჩენის, ვარდების კონა იმ მოხუცი კაცის ბაღიდან, რომელსაც რამდენეჯერმე მწარედ დასცინა და გული ატკინა , როცა  გაწოდებულ ყვავილზე უხეშად ხელი აუკრა.
როცა გოგონას დედა მოხუცთან ვარდებისთვის ტირილით მივა, მოხუცი მოუჭრის ვარდებს, მიუხედავად იმისა რომ მოჭრის შემთხვევაში ყველა ყვავილი გაუხმებოდა ბაღში.
მოხუცი გოგონას გადარჩენს. და გოგონა მიხვდება სიკეთის ფასს.
მხოლოდ მაშინ, როცა სიცოცხლისთვის დასჭირდა ბრძოლა.

მე მგონია რომ ეს სიცოცხლის ზღაპარია, ზღაპარი იმაზე, რა დიდი ძალა აქვს სიკეთეს და სიყვარულს. და როგორ გვკვლავს და გვამახინჯებს თითოეული მწარე სიტყვა!
არჩევანი ჩვენზეა, ჩვენ ვწყვეტთ როგორები ვიქნებით. მთავარია ამას იქამდე მივხვდეთ, სანამ ის ედემის ყვავილი არ დაგვჭირდება გადასარჩენათ, რომელიც ერთხელ გულგრილად მოვისროლეთ.
18118749_832345303589619_4282176790726684461_n

ყოველდღიურობის სირთულეები

17966417_828305770660239_1079771134021486107_o
მე დილით ადრე არ ვდგები.
და ეს მეზიზღება.
მინდა 9 -ზე ავდგე , ვივარჯიშო, სუფთა ჰაერზე ვირბონო და ვიზრუნო იმაზე რომ ჩემი ორგანიზმის მეტაბოლიზმი წესრიგში იყოს. არ მივიღო ტოქსინები, დავაბალანსო ცილების და ცხიმების მიღება და მსგავსი რაღაცეები.
მე ამ ყველაფერს არ ვაკეთებ, მე ამ ყველაფერს ვცდილობ.
დილით კატა მაღვიძებს (როცა არ ვმუშაობ ან არ ვსწავლობ)
მიყვარს როცა კატა მაღვიძებს.
თუ კატა არა მამაჩემი მაღვიძებს რომელიც სხვა ოთახში, მაგრამ იმხელა ხმაზე ლაპარაკობს ტელეფონზე რომ ჩემს  შუა სიზმარში აღწევს მისი საქმიანი საუბრები.
ეს კარგი იმითაა, რომ ღამის კოშმარებიდან ვაღწევ თავს. მაგრამ თუ კარგ სიზმარს მაწყვეტინებს ვიდნე, უკვე რეალობა იქცევა ხოლმე კოშმარად და საშინელ ხასიათზე ვიღვიძებ.
მერე ვსვამ ყავას. დიდად არ მიყვარს მაგრამ დამოკიდებული ვარ. თუ კარგი ამინდია გარეთ გავდივარ და კატების კიბეზე (სადაც ისინი ცხოვრობენ) ვჯდები და მათი მოფერებით ვიღებ დიდ პოზიტივს.

(რჩევა ჩემგან აქვე- იყოლიეთ კატა !)

გარეთ გასვლის წინ ყოველთვის ვემზადები რიტუალურად. ზოგადად რიტუალებს ვერ ვიტან, თუმცა თავის მოვლის საკითხში ყველაფერი დაბალანსებული მაქვს.
ამ ყველაფერს “თმპ” -ს ვეძახი, რაც შემოკლებული ვარიანტია -თავის მოვლის პროცედურების.
ჩემი ფსიქიკური უცნაურობების გამო ჩემს თავს ვყოფ ორ ანად. მაკიაჟით და უმაკიაჟოდ. სხვებისთვის ორივე ერთი ვარ, მაგრამ ბევრ აკვიატებასთან ერთად ესაც მახასიათებს.

საღამოს ვუყურებ ფილმებს. იშვიათად კომედიას. ხშირად -ფსიქოლოგიურ თრილერებს და დრამებს. არცთუ ისე იშვიათად საშინელებათა ფილმებს ,რომელთა უემტესობაც არ მომწონს.
ვინაიდან წიგნების კითხვას ნერვები უნდა და მე ეს უკანასკნელი ბოლო დროს გაფუჭებული მაქვს, ვკითხულობ ცოტ-ცოტას მაგრამ გამუდმებით.
საღამოობით ასევე ვმეცადინეობ მეტყველებაში, ტექსტების კითხვაში და შემდეგ დაძინებას ვცდილობ.

ეს არის ჩემი ყოველდღიურობა.ჰო, ეს სისულელე რაც ზემოთ წერია. და სირთულეები?
სირთულეები სწორედ ის არის რომ ისინი არ არსებობს.
ეს ყველაფერი ერთი დიდი უაზრობაა, რომელსაც აქვს ორი დრო, დღე და ღამე.
დღე გაღიზიანებს შენი თმა და გინდა ჩაიცვა მაღალქუსლიანი ახალი ფეხსაცმელი, რომელის ჩაცმაც გეზარება და ეს ნერვებს გიშლის.
ღამე კი… უბრალოდ გენატრება. ბავშვობის მსგავსი რამ, შეიძლება ღმერთი გენატრება, შეიძლება თავისუფლება. შეიძლება ვიღაც. შეიძლება აკრძალულია ეს. ან არც არის.
მერე თენდება. თვითონ. მხოლოდ ეს ხდება თვითონ. მხოლოდ ამას არ სჭირდება ძალისხმევა.
მთავარია შენ მოახერხო და ადგე.
გაახილო თვალები და მზე დაინახო.
არ აქვს მნიშვნელობა რომელი საათი იქნება.
არც იმას აქვს მნიშვნელობა კატა გაგაღვიძებს თუ მამის ხმა, რომელიც ტელეფნზე ლაპარაკობს.
მნიშვნელობა მხოლოდ იმას აქვს, რომ ხარ, და უნდა ადგე.
ეს არის მთავარი სირთულე.
სწორედ ეს..

‘შეუძლებელია ჩემს გარდა სხვა გინდოდეს!შეუძლებელია ჩემს გარდა სხვა გიყვარდეს..

შეუძლებელია ჩემს გარდა სხვას მოუყვე როგორ უსაშველოდ ღამდება შენთან და როგორ გძულს წარსულში ხეტიალი..

შეუძლებელია ჩემს გარდა სხვამ გაიგოს ტკივილი , თავსაც რომ არ უმხელ..

შეუძლებელია ჩემს გარდა სხვას გაუყო ყველა ტრაგედია , გამოვლილი და არგამოვლილი.

შეუძლებელია ჩემს გარდა სხვას უყვარდეს გული, რომელსაც ვერ გრძნობ.

შეუძლებელია ჩემს გარდა სხვას უყვარდე. ასე. ან სხვანაირად..

შეუძლებელია სხვამ გადაგიტანოს.

სხვამ აგიტანოს.

….

შეუძლებელია ჩემს გარდა სხვა გინდოდეს!

შეუძლებელია ჩემს გარდა სხვა გინდოდეს!

შეუძლებელია ჩემს გარდა სხვა გინდოდეს!

შეუძლებელი.’

14

ახლა ისე ვარ. რომ ვარ ხოლმე. 

მარტის დღესავით არეული და ზამთრის ღამესავით უსაშველო.

შენ რომ ვერ იტან, ისე ვარ.

დაუმთავრებელი ამბავივით.

შემოდგომის ფოთოლივით.

ძირს რომ ეცემა.

ვიღაცები რომ ვერ იტანენ, ისე ვარ, პატეთიკურად, ტრაგიკულად და მარტო.

რომ იწყებ და არ გამოდის, იმ ნახატივით ვარ.

რომ წერ და უაზრობა გამოდის, იმ წერილივით ვარ.

ამ პოსტივით ვარ, აზრი რომ არ აქვს და მაინც რომ ვწერ.

სხვები რომ ვერ გაიგებენ ისე ვარ.

შენ რომ გაიგებ, მაგრამ რომ არ გინდა გაგება , ისე.
თებერვალივით ვარ. 

გაზაფხულს, ერთი ნაბიჯი რომ აშორებს, ერთი ხელის გაწვდენა, მაგრამ, მაინც ზამთარი რომ ქვია.

….

ისე ვარ, ჩემნაირი ტრაგიკული და უაზრო ადამიანი რომ გაიგებს მარტო. და ღმერთი.

ჩემსავით ვარ. 

შენ კი..

შენ, არასოდეს მაჩუქებ გვირილებს.

ეს ყველაფერი, 

როგორც შენ იტყოდი -ბანალურია.

და როგორც მე ვიტყოდი- ტრაგიკული.

სხვებისთვის კი- მნიშვნელობა არ აქვს.