ივლისი

ოდესმე გქონიათ ისეთი გრძნობა , რომ ვიღაცის თუ რაღაცის მიმართ , უკვე ყველაფერი თქვით, ყველა სიტყვა დაწერეთ, ყველა წინადადება და ვეღარაფერს ამბობთ ?

თითქოს ტვინში სიტყვების კონკრეტული მარაგი არსებობდეს, რაიმე ზღვარი იყოს დაწესებული და ამოწურვის შემთხვევაში უსიტყვოდ რჩებოდეთ. ან ბრახ და ერორი ამოაგდოს. (404)

შეიძლება ტვინი გადაიტვირთოს კიდეც. ხომ ამბობენ , ადამიანიც მანქანააო. ტვინიც პროგრამასავით მუშაობსო. ხოდა, თუ ჩვენს გრძნობებსა და ემოციებს რაიმეს ზედმეტად დავახარჯებთ, ისიც გაჭედავს. დაგვაერორებს.

მეც ასე დამემართა.

დამაერორა.

ვწერე, ვწერე, ვწერე.. ვიფიქრე, ვიტირე, მოვკვდი, გავცოცხლდი, ისევ მოვკვდი, ისევ გავცოცხლდი, მერე ისევ ვწერე, ისევ ვწერე და …

მუხლები მომეკვეთა.

დავეცი.

ამივიწურე..

(და შენს მერე ვეღარაფერიც ვეღარ დავწერე.

ვეღარაფერი ვეღარ ვთქვი.)

ადრე სადღაც წავიკითხე, მკვდრებს უნდათ, მაგრამ ვეღარ წერენო.

და იმას რა ქვია, როცა ცოცხალი ვარ, მაგრამ აღარ მინდა ?

დღეს ისევ ამოვიდა მზე. ჰემინგუეიც ხომ ამბობდა, აღმოხდების მზეო. ხოდა ამოვიდა. მზე ერთადერთია, რომელიც ყოველთვის მოდის. დააგვიანებს, მოთმინებას დაგაკარგინებს, მაგრამ მაინც მოდის.

დღესაც ამოანათა.

(მთლად შენი სიცილივით ვერა,

მაგრამ მაინც. )

გიო

იმ დილით 7 – ის ნახევარზე ამოხვედი.

ფანჯრებს მოაწყდი, ოთახში შემოღწევა გინდოდა. ისე ანათებდი, ფარდებმაც ვეღარ დაგიჭირეს. მთელი ძალით მომანათე თვალებში. ვცდილობდი მომეშორებინე, თვალებს მაგრად ვხუჭავდი, საბანს ვიფარებდი, მაგრამ მაინც გამაღვიძე.

შემომეჭერი და მთელს სხეულზე მომაფინე შენი სხივები. მთელი სხეული გამითბე, გამინათე.

თავიდან შემეშინდა. არ ვიცოდი საიდან მოხვედი, როგორ მიპოვე. სითბო და სინათლე უცხო იყო ჩემთვის. მაგრამ , მერე მაინც მიმაჩვიე. ნელ- ნელა, ნაბიჯ-ნაბიჯ მივეჩვიე შენს ყოფნას.

და მეც ყოველ დილით გელოდებოდი. გაღვიძებას გასწრებდი. შენც მოდიოდი. 7-ის ნახევარზე, როგორც ყოველთვის.

როგორიც კი ფანჯრებზე გაკრთებოდი, ლოგინიდან გიჟივით წამოვფრიდნებოდი ხოლმე, ფარდებს გავწევდი, ფანჯრებს ბოლომდე ვაღებდი და მთელი შენი სინათლე სახეზე მეფინებოდა. შენც მიცინოდი, მეფერებოდი, თვალს არ მაცილებდი.

და მეც მასწავლიდი სიცილს . მთელი საუკუნე რაც არ გამიცინია, სულ ერთად ვიცინოდი.

ყველა უჯრედი გამიცოცხლა შენმა სხივებმა, ისეთი ძალა შემმატა, მეგონა მთებს გადავდგამდი.

სადაც წავიდოდი, ყველა გზას მინათებდი. ყველა კუთხე კუნჭულს.. აღარაფრის მეშინოდა, აღარც ქუჩის ძაღლების და აღარც ღამის მოჩვენებების.

პეპელასავით ვშლიდი ფრთებს და ასე დავფარფატებდი შენთან ერთად.

დავრბოდი ქუჩაში და შენს სხივებს დავსდევდი, რამდენჯერაც გამიცინებდი, ყველაფერს ანათებდი გარშემო. მეც ბავშვივით დავხტოდი აქეთ- იქით და შენს სიცილებს ვიჭერდი . მუჭში ვაგროვებდი. ყველაფერი გავავსე რაც კი მებადა. არასოდეს მყოფნიდი, სულ მინდოდი.. მინდოდა მთლიანად შემეგრვებინე და სამუდამოდ შემენახე ჩემთან.

მთელი ჩემი სხეული შენმა სიცილმა მოიცვა. ჩემი ყველა ნაწილი შენი სითბოთი გაივსო..

და ვიყავი ასე. შენით სავსე. შენით მოცული.

სანამ არ მიხვდი, რომ ჩემი სუსტი სხეული , შენს დიდ სინათლეს ვეღარ დაიტევდა.

ერთ დღესაც დააგვიანე.

გამეღვიძა.

საათს დავხედე, 8 – ის ნახევარი ხდებოდა უკვე და ჯერ კიდევ არ ჩანდი. საწოლიდან წამოვხტი,

ფარდებს ვეცი, ბოლომდე გავწიე, ფანჯრებიც ბოლომდე გავაღე..

არსად იყავი.

გარეთ გიჟივით გავიქეცი. მთელი ხმით გეძახდი.. ქუჩები მოვიარე, ყველა ეზო, ყველა სახლი.. ისიც ვიფიქრე, იქნებ ღრუბლები ეფარება და გამოიდაროს მეთქი.

მაგრამ აღარ გამოიდარე.

დავდიოდი , ყველა შემხვედრს შენზე ვეკითხებოდი. სადმე ხომ არ გინახავთ, ხომ არ შეგხვედრიათ მეთქი, მაგრამ არავის ესმოდა ჩემი. ვერავინ მხედავდა. თითქოს უჩინარი ვიყავი,

თითქოს არც ვარსებობდი.

ვიდექი ხალხით სავსე ქალაქში მარტო, და არავინ იცოდა ჩემი არსებობა.

იმდენი ვიარე, სადამდეც მუხლებმა გამიძლო. იმდენი გეძახე, სადამდეც სუნთქვა შევძელი.

მაგრამ ვეღარ გიპოვე.

შენგან დანატოვარი სითბო და სინათლეც გამომელია და ჩავქრი. ჩამოვჭკნი, ვეღარ გავიხარე.

ახლაც ვდგები დილაობით.

სარკეში ვიხედები და ჩემს თვალებში გამჩნევ ხოლმე წამიერად. ხანდახან ძალიან მეტკინები ხოლმე, ხანდახან ღიმილად გამიკრთები სახეზე..

7-ის ნახევარიც ისე ხდება, ვითომც არაფერიო,

მაგრამ შენ უკვე სხვისთვის ანათებ.

.

მკვდარი პეპლების სეზონია.

გაყინული ფრთებით ზამთრის სუსხს რომ ვერ უძლებენ.

ან შეიძლება , უძლებენ კიდეც.

ამბობენ , პეპლები სამ დღეს ცოცხლობენო.

ნეტავ, ვინ დაუთვალა პეპლებს დღეები , ვინ დაუწესა, ვინ მიუსაჯა ასე ხანმოკლე სიცოცხლე.

იქნებ, არც არავინ, და უბრალოდ ბედისწერა აქვთ ასეთი.

ასეთია ცხოვრება და მორჩა.

უხდებათ კიდეც ასეთი ხანმოკლე სიცოცხლე. მათი სამი დღე, სხვის სამ საუკუნეს უდრის.

ფრენაც უხდებათ პეპლებს.

დაქრიან, ნიავს დაყვებიან, ყვავილებს დაფარფატებენ..

პეპლებმა სიხარულიც სხვანაირი იციან. ისეთი, თითქოს არასოდეს დასრულდებაო. უკანასკნელ ამოსუნთქვამდე სჯერათ. რის- არ ვიცი.

“მე შენთან მოვალ გაყინული ფრთებით, ზამთარიც ვერ შემაშინებს.

და როცა სადმე პეპელას დაინახავ, იცოდე , მე ვიქნები. “

იასამანი

“იასამნების სეზონი დადგა.

ნეტავ, რამდენი იასამანი უნდა აყვავდეს, გაზაფხულს გაზაფხული რომ დაერქვას?
ან იქნებ, ერთ იასამანსაც შეუძლია გაზაფხული მოიყვანოს.

შენსავით.

“დამიჯერებდი მაშინაც, თუ კი ყველა იტყოდა რომ ვტყუი? “

დამიჯერებდი.
რადგან შენსავით არავინ მიცნობს.

ჩემი ქუჩის გადასწვრივ 12 ნაძვია, ჩემი სოფლის გზადკეცილზე 68 ლამპიონი, ჩემი სახლის კიბეს 11 საფეხური აქვს.
ტყემლის ხე , ჩემი ფანჯრიდან ზუსტად 1 ხელის გაწვდენაზეა.

ეს ყველაფერი ფაქტია.
და არ იცვლება.
ისევე, როგორც ფაქტია, რომ შენი სიცილი აპრილის მოსვლას გავს.

(და არ იცვლება ის, რომ ისევ სიზმარში გხედავ. )


იასამნების სეზონია.
ერთმა მეგობარმა მითხრა იასამნისფერი შენი ფერიაო.(ლილიტი)

მე კი მგონია, იასამანი მხოლოდ ყვავილი არ არის. კიდევ რაღაცას ნიშნავს.
რას, არ ვიცი, მაგრამ რაღაცას ნიშნავს.

“იასამანი სულია ჩემი,
შენ ხარ სული ჩემი-იასამანი. “

რილკე. საღამო. კატები.

რა უნდა მეთქვა კიდევ..
ვეღარ ვიხსენებ.

არა, აუცილებლად რაღაცას ნიშნავს,
იასამანი. “

იისფერი

“შენ- ბიჭი ბრუკლინიდან.
მე- გოგო არსაიდან.
შენ- სული იისფერი..
მე – გულის გადახსნიდან

დამრჩა 1 წუთი.

( იქნებ არც ამდენი)

ვდგავარ
და გიყურებ,
თვალის უპეებზე,
გითვლი გათენებულ ღამის მისტერიებს,
ვითვლი ქრონიკულად გაბმულ ისტერიებს,
(შენ რომ დაგინახე, ზუსტად იმ წამიდან)

შენ რომ დაგინახე, ზუსტად იმ წამიდან!
და ჩემს იშემიურ, ფერმკრთალ ხელისგულებს,
სისხლს რაღას დავეძებ, როცა შენ აკლიხარ!
….
ალბათ შეგხვდებოდი,
საღამოს ექვსისკენ,
ბრუკლინის ბოლოში,
ან ბრონქსის კვეთაზე,

შენ- მხრებზე თმებით, და ხელში სიგარეტით,
თვალებს მომაპყრობდი გადახსნილ ვენაზე.

შენ- კიბერ სამყაროდან,
მე- ისევ არსაიდან,
შენ- ბიჭი ტატუებით,
მე გულის გადახსნიდან …

დამრჩა 1 წუთი..

სანამ გავქრები და ,
სანამ ზღვის ქარები ხელებს გამიციებს,
სანამ გადავყვები ანტიდეპრესანტებს,
სანამ ჩემს ლოცვებზე ღმერთი გაიცინებს..

შენ ! იასამნის რეინკარნაცია
მე- რას დავეძებ.. (ეშმაკს წავუღივარ)
შენ -ხორცშესხმული ფერი მაისობის,
მე- ჩემ ღმერთსაც რომ ვეღარ გავუგივარ,

ვდგავარ შენს წინაშე,
ბრონქსის ბოლოში და
ანდაც შეიძლება , ბრუკლინის კვეთაზე,
შენ სულში აპრილით და ხელში სიგარეტით,
თვალებით მეხები გადახსნილ ვენაზე..

შენ- ბიჭი ტატუებით-
მე- გოგო არსაიდან
შენ სული იისფერი
მე .. გულის გადახსნიდან

დამრჩა 1 წუთი. . .

თებერვლის პოსტი

ვერასოდეს გაიგებ რატომ მიდიან შენგან.
ამის მიზეზი ბევრნაირი შეიძლება იყოს. მაგრამ შენ მხოლოდ შენს თავს ადანაშაულებ.
ეს თითქმის ყოველთვის ასეა, და ყოველთვის ერთნაირად იწყება.
ჯერ გეცოდება საკუთარი თავი, შემდეგ გძულს, შემდეგ ისევ გეცოდება, ისევ გძულს.. და ასე უსასრულოდ.
მხოლოდ ერთი შეკითხვა გაქვს- რატომ. და არასოდეს არ არის პასუხი იქვე. არც იქვე და არც არსად.
რატომ შენ, რატომ მაინცდამაინც შენ. და ტვინში ერთი და იგივე ტრიალებს, ერთმანეთის მიყოლებით.
რომ არ აგირჩიეს,
ვერ დაგინახეს,
ვერ გიცნეს,
ვერ გაგიძლეს.
და ისევ შენს თავთან რჩები.
მარტო ათენებ, მარტო დადიხარ, მარტო გტკივა.. მარტო ხარ.
და ეს მარტოობა ისეთი ნამდვილია , ისეთი შენი, ხანდახან გგონია- ყველაფერი დაგესიზმრა.
უკვე ვეღარც იჯერებ რომ ვიᲜმეს უყვარდი, ვინმეს ადარდებდი, ვინმე სტკიოდი. ყველა სიტყვა ტყუილი გგონია.
უკვე გგონია რომ ის კარგად ყოფნა, ის ერთად ყოფნა შეცდომა იყო და ეს მარტოობა სწორი.
ასე გგონია მარტოობა შენთვის არსებობს,
რომ სხვანაირად შეუძლებელია.

და მიდიხარ დასკვნამდე, რაც ისედაც ყოველთვის იცოდი.
არსებობს ბედნიერებები, შენთვის რომ არასოდეს მოხდება.
მერე იწყება გადაბმული გათენებები, როცა შენ კი არ ათენებ, თვითონ თენდება.
იწყება უარაფრო დღეები, როცა გეკითხებიან როგორ ხარო, და საერთოდ არ ხარ.
მარტო სეირნობები იწყება, როცა შეყვარებულების დანახვა აღარ გიხარია.
როცა ოცნებობ სულ ზამთარი იყოს, რომ გარეთ აღარ გახვიდე.
როცა ფრიალა კაბები გძულს,
როცა მხოლოდ საშინელებათა ფილმებს უყურებ.
სახლში მისვლაც აღარ გინდა. არავინ რომ არ დაგხვდება და არავინ გაგიკეთებს ჩაის.(ისე რომ არ გკითხავს, რამდენი შაქარი ჩაგიყაროს) არავინ გაგითბობს ხელებს, არავინ დაგითვლის საძილე აბებს და არავინ შეგისწორებს საბანს- არ გაცივდეო.
ახლა ისიც აღარ გადარდებს გაცივდები თუ არა, შენზე მაინც აღარავინ იდარდებს.
ხოდა გინდება გაცივდე, გინდება რაიმე დაგემართოს, გგონია სამაგიეროს გადაუხდი მიტოვებისთვის.
გინდა მოკვდე, რომ გული ატკინო, შური იძიო.
მერე გახსენდება, რომ მაინც აღარ ეტკინება, და ცოცხალი რჩები.

ფიქრობ, ლამაზი რომ ყოფილიყავი, მხიარული, პოზიტიური, სხვა გოგოებივით , სხვანაირად იქნებოდა ყველაფერი და ისევ ასკვნი რომ შენი ბრალია. შენ ხარ ცუდი, მისატოვებელი, არშესაყვარებელი, არაგანსაკუთრებული..

ზიხარ და ერთსა და იმავეს ეკითხები საკუთარ თავს- რატომ არ შეგიყვარეს. რატომ არასოდეს შეგიყვარეს.
და პასუხი არ გაქვს.
რადგან არ არსებობს.

მიდიხარ, წვები, სინათლეს აქრობ, და ყველაფერი ისეა, შენც ისე ხარ, როგორც უნდა იყო.
მარტო.

ვერასოდეს გაგებ რატომ მიდიან შენგან,
ამის პასუხი ბევრნაირი შეიძლება იყოს.
მაგრამ არც -ერთი სწორი.

იშემია

სიცოცხლენაკლული ქუჩები.
ძაღლების ყეფით სავსე ღამეები.
მატარებლის გუგუნით სავსე ღამეები.
შუაღამის ისტერიები.
შუაღამის მისტერიები.

ტყემლის ხე- ერთი ხელის გაწვდენაზე.
სხვენზე დარჩენილი ბავშვობები.
მუხლებდამტვრეული ბავშვობები.
იდაყვებგადაგლეჯილი ბავშვობები.

ყველა დამალობანა ერთად თავმოყრილი ჩემს იშემიურ ხელის გულებზე.

სისხლნაკლული დღეები არითმიულად მიყვებიან ერთმანეთს.
დაორთქლილ მინაზე დახატული ვარსკვლავები.
ბეტონის კედელზე ამოკაწრული ჩემი სახელები.
კაკლის ფოთლის აკვიატებული სუნი.
11 კიბე.
სიბნელეში დათვლილი საფეხურები.

66 ლამპიონი ისევ 66 -ია.
ნაძვები ისევ მწვანე.
დენის შნურები-
ზამთრის ბეღურების სახლი.
ქუჩა ისევ უარაფრო.
ქუჩა ისევ უყველაფრო.

ჩემი არალეგალური ოცნებები, ცაში გამოკიდულ ნახევარმთვარეს გავს.
ერთმანეთს მოყვებიან ნახევარმზეები,

ნახევარსახლები,

ნახევარცხოვრებები,

ნახევარბედნიერებები..

იასამნისფერი ღამეა.
გულის იშემია დამჩემდა.
ოღონდ სისხლი არა , ღმერთი მაკლია.
(ისე, როგორც ჩემს ხელებს, შენი ხელები. )

ზაფხული.

ისეთი ღამეა, რომ წევხარ და ფიქრობ, რა იქნებოდა, იყოს ვიღაც ისეთი, ვინც ადგება, მოვა და გიშველის.

შენი თავისგან და წარმოსახვითი ურჩხულებისგან გიხსნის.

სასწაული მოახდინოს.

ან უბრალოდ, მოვიდეს, ხელი ხელზე დაგადოს და არაფერი გითხრას.

ასეთი ღამეა და ასეთი ღამეები ზაფხულში იცის ხოლმე.

როცა თბილა, როცა ნათელია ყველაფერი, მაშინ უფრო ჩანს შენი სიბნელე,

შენი სიცივე,

შენი სიმარტოვე..

ასეთი ღამეა.

დიდი გოგოები არ ტირიან

ბევრნაირი მარტოობა არსებობს.

ისეთიც, რომ წევხარ, დგახარ, ზიხარ და არავინაა, ვინც მოვა და გეტყვის თბილად ჩაიცვი, არ გაცივდეო.

ღამით სინათლე აანთე, არ შეგეშინდესო.

კარი კარგად ჩაკეტეო.

ფანჯარა ღია არ დაგრჩესო.

არავინაა ვინც საბანს შეგისწორებს შუბლზე გაკოცებს ძილის წინ და ყველა ღამის კოშმარს თავის თავზე აიღებს.

ვინც ჩაის გაგიკეთებს, არც გკითხავს რამდენი კოვზი შაქარი ჩაგიყაროს და მონატამდე მოსვამს, ცხელი არ მომივოდესო.

მერე რა რომ ბავშვი არ ხარ, მერე რა რომ ძლიერი ხარ, მერე რა რომ უკვე დიდი გოგო ხარ.

დიდი ამბავი თუ ათჯერ მოკვდი და გაცოცხლდი,

დიდი ამბავი თუ ტკივილს ისე მიეჩვიე, უიმისოდ ვეღარც ცხოვრობ.

დიდი ამბავი თუ უძლებ..

მაინც ტირიან დიდი გოგოები.

დიდ გოგოებსაც ეშინიათ.

იმ ცხოვრებაში ეშინიათ, სადაც არავინ მოვა და გეტყვის, თბილად ჩაიცვი, გაცივდებიო.

იმ ცხოვრებაში სადაც ღამით კედელზე ჩრდილებიც გაკრთობს,

ცხოვრებაში, სადაც გადახტომა რომ მოგინდეს, არავინ აეფარება ფანჯრებს,

არავინ დაგითვლის საძილე აბებს, ბევრი რომ არ მოგივიდეს ვითომ შემთხვევით და არც შუბლზე დაგადებენ ხელს, სიცხე ხომ არ გაქვსო.

იმიტომ, რომ უკვე დიდი გოგო ხარ.

ამ სამყაროში კი დიდი გოგოები არ ტირიან.

სად წავიდა თებერვალი

მარტის პირველი დღეა და ყველა გაზაფხულზე წერს.

მე მინდა თებერვლის ბოლო დღეზე დავწერო.

გაზაფხულზე წერა ადვილია. გაზაფხული ლამაზ ქალს გავს. ყვავილებით დაწინწკლული კაბით, გაშლილი , გვირილებჩაბნეული თმით.. მოეფინება ქუჩებს და კისკისით ჩაიქროლებს ფეხშიშველი ,
ნათელი ცისფერი თვალებით ყველაფერს გაანათებს,
ყველაფერს გააცოცხლებს.

ასეთია გაზაფხული.

ასეთი ქალივით ადვილი შესაყვარებელია გაზაფხული. მასზე წერაც ადვილია. წერაც და ფიქრიც ადვილია გაზაფხულზე.

ზამთრის ბოლო დღეა ძნელი.
ზამთრის ბოლო დღედ ყოფნაა ძნელი.

თებერვლის ბოლო ღამედ..

გაზაფხულს ერთი ნაბიჯი რომ აშორებს, ერთი ხელის გაწვდენა, მაგრამ მაინც ზამთარი რომ ქვია.

თებერვალიც ქალს გავს.

ოღონდ არა ნათელს, არა მხიარულს, არა სიცოცხლით სავსეს..
ასეთი ქალების სიყვარული არ შეიძლება. თებერვალივით ქალების სიყვარული შეუძლებელია!

ასეთ ქალებს არასოდეს აცვიათ ყვავილებიანი კაბები.
არ უხდებათ, არც უყვართ, ვერც იტანენ.
ისევე ვერ იტანენ, როგორც სიცილს, ისევე, როგორც ზამთარი ვერ იტანს მზეს.

და ისევე, როგორც ბედნიერება ვერ აიტანეს ერთხელ.

ასეთ ქალებს არ ელოდებიან. ისე, როგორც თებერვალს არ ელოდება არავინ.

ასეთი ქალები სევდას დაატარებენ. სევდას იმაზე, ზამთარი რომ ქვით და კიდევ რაზე – ვინ იცის.

დადიან თებერვლის ქალები და არავის უყურებენ, არსად მიდიან, მათი გზა არ სრულდება.

თებერვალივით.

სადღაც დასასრულამდე წყდება , სამი დღით ადრე და არავინ კითხულობს სად წავიდა თებერვალი.

არავინ იცის, როგორ დამთავრდა თებერვალი.

რომელ ხიდთან,
რომელ ქუჩაზე,
რომელ მიწისქვეშაში,
რომელი სახლის სახურავზე.

ყველაზე სევდიანი თვეა თებერვალი.
ყველა თვეზე უფრო მეტად სევდიანი.