იშემია

სიცოცხლენაკლული ქუჩები.
ძაღლების ყეფით სავსე ღამეები.
მატარებლის გუგუნით სავსე ღამეები.
შუაღამის ისტერიები.
შუაღამის მისტერიები.

ტყემლის ხე- ერთი ხელის გაწვდენაზე.
სხვენზე დარჩენილი ბავშვობები.
მუხლებდამტვრეული ბავშვობები.
იდაყვებგადაგლეჯილი ბავშვობები.

ყველა დამალობანა ერთად თავმოყრილი ჩემს იშემიურ ხელის გულებზე.

სისხლნაკლული დღეები არითმიულად მიყვებიან ერთმანეთს.
დაორთქლილ მინაზე დახატული ვარსკვლავები.
ბეტონის კედელზე ამოკაწრული ჩემი სახელები.
კაკლის ფოთლის აკვიატებული სუნი.
11 კიბე.
სიბნელეში დათვლილი საფეხურები.

66 ლამპიონი ისევ 66 -ია.
ნაძვები ისევ მწვანე.
დენის შნურები-
ზამთრის ბეღურების სახლი.
ქუჩა ისევ უარაფრო.
ქუჩა ისევ უყველაფრო.

ჩემი არალეგალური ოცნებები, ცაში გამოკიდულ ნახევარმთვარეს გავს.
ერთმანეთს მოყვებიან ნახევარმზეები,

ნახევარსახლები,

ნახევარცხოვრებები,

ნახევარბედნიერებები..

იასამნისფერი ღამეა.
გულის იშემია დამჩემდა.
ოღონდ სისხლი არა , ღმერთი მაკლია.
(ისე, როგორც ჩემს ხელებს, შენი ხელები. )

იასამნისფერი

შენი თვალები- ლურჯი ბურთები
როგორც მისტრალი.
და უპეებზე დარჩენილი ღამის თევები.

შენი სამყაროს კუბოკრულ ნისლში მხლართავს და მინდა
გავიქცე..გავქრე.
მაგრამ დრომაც გამასწრო უკვე,
ავტობუსივით.

ვერ მოგასწარი,
ვერ მოგისწარი,
ვერ დავასწარი
შენს ჩუმ დემონებს,
შენი თვალების იქით რომ წვანან
და მჭამენ ცოცხლად,
ძვლებში მამტვრევენ..
***
ვდგავართ მე და შენ.
ქალაქის ზემოთ.
(მერვე სართული.)

ვდგავართ და ჩვენი სხვადასხვა ღმერთი ერთმანეთს მორცხვად, უხმოდ უყრებს.
და მე არ ვიცი, ესმით თუ არა უსიტყვოდ ისე,
როგორც შენ ჩემი.

***
ვდგავართ და აზრზე არა ვართ რატომ,
აზრზე არა ვართ რა გვინდა ერთად.
საიდან მოხვდა ჩემს ბლანტ ქაოსში,
შენი ბეჭებში მოხრილი სევდა.
..
შენ- მობუზული, უსულო ჭინკა.
მე- ფორმალური, დაღლილი ბავშვი.
რა გვინდა ერთად.
რა გვინდა ერთად…

ნოემბრის ქარს გავს შენი სუნთქვები ჩემს ლავიწებზე.
მახვევს მარწუხებს შენი ხელები ყელზე, მხრებზე , თმებზე … სულში და
ანუ მიმათრევ და თან მიშვებ და ..
ხელს კი არ მიშვებ, ისე მიშვებ და
ანუ არ ვიცი საით მიდიხარ.
რომელ უფსკრულში
და ვდგავარ შენთან.
შენი მხრის გასწვრივ. შენ კი..
გინდივარ.
ოღონდ არ ვიცი , სიგარეტივით, ყავასავით,
თუ უბრალოდ ,
როგორც სიცოცხლე.

ვდგავარ შენს გვერდით.
და ვერ მიშველის ვერც ჩემი ღმერთი, ვეღარც შენი და
ვერც ალაჰი და
ვერც გილგამეში
ზამთრის ღამეში…

როცა,
“შენს თვალებს ჩემი რენდერი უნდათ.”

ზაფხული.

ისეთი ღამეა, რომ წევხარ და ფიქრობ, რა იქნებოდა, იყოს ვიღაც ისეთი, ვინც ადგება, მოვა და გიშველის.

შენი თავისგან და წარმოსახვითი ურჩხებისგან გიხსნას.

სასწაული მოახდინოს.

ან უბრალოდ, მოვიდეს, ხელი ხელზე დაგადოს და არაფერი გითხრას.

ასეთი ღამეა და ასეთი ღამეები ზაფხულში იცის ხოლმე.

როცა თბილა, როცა ნათელია ყველაფერი, მაშინ უფრო ჩანს შენი სიბნელე,

შენი სიცივე,

შენი სიმარტოვე..

ასეთი ღამეა.

დიდი გოგოები არ ტირიან

ბევრნაირი მარტოობა არსებობს.

ისეთიც, რომ წევხარ, დგახარ, ზიხარ და არავინაა, ვინც მოვა და გეტყვის თბილად ჩაიცვი, არ გაცივდეო.

ღამით სინათლე აანთე, არ შეგეშინდესო.

კარი კარგად ჩაკეტეო.

ფანჯარა ღია არ დაგრჩესო.

არავინაა ვინც საბანს შეგისწორებს შუბლზე გაკოცებს ძილის წინ და ყველა ღამის კოშმარს თავის თავზე აიღებს.

ვინც ჩაის გაგიკეთებს, არც გკითხავს რამდენი კოვზი შაქარი ჩაგიყაროს და მონატამდე მოსვამს, ცხელი არ მომივოდესო.

მერე რა რომ ბავშვი არ ხარ, მერე რა რომ ძლიერი ხარ, მერე რა რომ უკვე დიდი გოგო ხარ.

დიდი ამბავი თუ ათჯერ მოკვდი და გაცოცხლდი,

დიდი ამბავი თუ ტკივილს ისე მიეჩვიე, უიმისოდ ვეღარც ცხოვრობ.

დიდი ამბავი თუ უძლებ..

მაინც ტირიან დიდი გოგოები.

დიდ გოგოებსაც ეშინიათ.

იმ ცხოვრებაში ეშინიათ, სადაც არავინ მოვა და გეტყვის, თბილად ჩაიცვი, გაცივდებიო.

იმ ცხოვრებაში სადაც ღამით კედელზე ჩრდილებიც გაკრთობს,

ცხოვრებაში, სადაც გადახტომა რომ მოგინდეს, არავინ აეფარება ფანჯრებს,

არავინ დაგითვლის საძილე აბებს, ბევრი რომ არ მოგივიდეს ვითომ შემთხვევით და არც შუბლზე დაგადებენ ხელს, სიცხე ხომ არ გაქვსო.

იმიტომ, რომ უკვე დიდი გოგო ხარ.

ამ სამყაროში კი დიდი გოგოები არ ტირიან.

სად წავიდა თებერვალი

მარტის პირველი დღეა და ყველა გაზაფხულზე წერს.

მე მინდა თებერვლის ბოლო დღეზე დავწერო.

გაზაფხულზე წერა ადვილია. გაზაფხული ლამაზ ქალს გავს. ყვავილებით დაწინწკლული კაბით, გაშლილი , გვირილებჩაბნეული თმით.. მოეფინება ქუჩებს და კისკისით ჩაიქროლებს ფეხშიშველი ,
ნათელი ცისფერი თვალებით..

ყველაფერს გაანათებს,

ყველაფერს გააცოცხლებს.

ასეთია გაზაფხული.

ასეთი ქალივით ადვილი შესაყვარებელია გაზაფხული. მასზე წერაც ადვილია. წერაც და ფიქრიც ადვილია გაზაფხულზე.

ზამთრის ბოლო დღეა ძნელი.
ზამთრის ბოლო დღედ ყოფნაა ძნელი.

თებერვლის ბოლო ღამედ. გაზაფხულს ერთი ნაბიჯი რომ აშორებს, ერთი ხელის გაწვდენა, მაგრამ მაინც ზამთარი რომ ქვია.

თებერვალიც ქალს გავს.

ოღონდ არა ნათელს, არა მხიარულს, არა სიცოცხლით სავსეს..
ასეთი ქალების სიყვარული არ შეიძლება. თებერვალივით ქალების სიყვარული შეუძლებელია!

ასეთ ქალებს არასოდეს აცვიათ ყვავილებიანი კაბები.
არ უხდებათ.
ისევე არ უხდებათ, როგორც სიცილი. ისევე, როგორც ზამთარს მზე.

ასეთი ქალები მზიან დღეებს ვერ იტანენ, თებერვალივით და ისევე ვერ იტანენ, როგორც ბედნიერება ვერ აიტანეს ერთხელ.

ასეთ ქალებს არ ელოდებიან. ისევე, როგორც თებერვალს არ ელოდება არავინ.

ასეთი ქალები სევდას დაატარებენ. სევდას იმაზე, ზამთარი რომ ქვით და კიდევ რაზე, ვინ იცის.

დადიან თებერვლის ქალები და არავის უყურებენ. არსად მიდიან. მათი გზა არ სრულდება.

თებერვალივით.

სადღაც წყდება დასასრულამდე სამი დღით ადრე და არავინ კითხულობს სად წავიდა თებერვალი.

არავინ იცის, როგორ დამთავრდა თებერვალი.

რომელ ხიდთან,
რომელ ქუჩაზე,
რომელ მიწისქვეშაში,
რომელი სახლის სახურავზე.

ყველაზე სევდიანი თვეა თებერვალი.
ყველა თვეზე უფრო მეტად სევდიანი.

მარტოსულობის უპირატესობანი

ბოლო დღეებია მზიანი ამინდები გამოერია. ზოგჯერ ისე აჭერს მზე, იფიქრებ გაზაფხული მოვიდაო.

ახლოა გაზაფხული. ადამიანებმა თბილი ქურთუკებიც გაიხადეს და შეიძლება აღარც ახსოვთ, რომ თებერვალია.

თებერვალი სევდიანი თვეა. სხვა თვეებზე უფრო მეტად სევდიანი. იმიტომ არა, რომ ზამთარი ქვია. არც იმიტომ, რომ უსაშველოდ იწელება და აღარ მთავრდება. არც არეული ამინდების გამო.

სევდიანია იმიტომ, რომ თებერვალი გაზაფხულს გავს.

თებერვალი გაზაფხულის ლოდინის თვეა.

ასეთია მისი ბედისწერა.

ამიტომაც გვავიწყდება ზოგჯერ ზამთარი. ამიტომაც ვიხდით თბილ ქურთუკებს. ამიტომ გვიხარია მზე.

სევდიანია თებერვალი. სხვა ყველა თვეზე მეტად სევდიანი.

საერთოდ, ყველაფერი სევდიანია რაც მთავრდება. რაც მიდის. რაც აუცილებლად წაიღებს იმას, რაც მოგვენატრება.

იქნებ, ზამთრის მონატრებაც შეიძლება?

მიდის ზამთარი. უკანასკნელი თვეც ამოწურა და დამთავრდა.

მე კი მეშინია გაზაფხულის. სიცივეს და სიბნელეს რომ მიეჩვევი, სინათლე და სითბო ყოველთვის გაშინებს ადამიანს.

( შენი სიყვარული რომ მაშინებდა, ისე. )

ჰოდა, მარტოსულობაზე მინდოდა დამეწერა. უფრო სწორად-მარტოსულობის უპირატესობებზე. და ათას სისულელეს მივედ-მოვედე.

არ გამომივიდა.

მარტოსულობაზე რა უნდა ვთქვა? ამაზე სათქმელი არაფერია.

მარტოსულობას უპირატესობა არ აქვს.

დეკემბერი

თვითონაც არ ვიცი რას ვწერ. მხოლოდ ის ვიცი, რომ სხვანაირად ვერ გადავრჩები.
ჩემს ნაწერებს არასოდეს აქვს ჟანრი, ფორმა ან სათაური.

ჩემი ნაწერები ჩემსავით არეულია. ამიტომაც ვეძახი მათ ნაწერებს. ისინი მოთხრობები, ლექსები ან ჩანახატები არ არიან. ასეც არ გაუმართლათ. ნაწარმოებზე ან რომანზე ხომ ლაპარაკიც ზედმეტია.

არასოდეს მიყვარდა სახელების დარქმევა. არასოდეს ვყოფდი ადამიანებს მეგობრებად, საუკეთესო მეგობრებად, ახლობლებად ან უფრო ახლობლებად.

არასოდეს ვყოფდი სიყვარულს ფორმების მიხედვით.
თუ მიყვარს, მიყვარს.
ან ჩემია , ან არა.
წერაც ასეა.
მე ვწერ. და რა მნიშვნელობა აქვს რა ქვია ამას. სიტყვების და ასოების გროვას, გრძნობების და სიზმრების თავშესაყარს, სიკვდილებით და სიცოცხლეებით სავსე სიტყვების ჯაჭვს, რომლესაც არც დასაწყისი აქვს, არც დასასრული.
რომლიდანაც სხვას ვერაფერს დაინახავთ, ჩემი არეული ყოველდღიურობის გარდა.
მე ვწერ და ამით არასოდეს არაფერს მოვიგებ.

ეს არასოდეს არაფერს მომიტანს. ალბათ გაზეთის ერთ სვეტსაც კი.
მაგრამ მე მაინც ვერ დავარქმევ ამას სახელს. ვერ ჩავსვამ სიტყვებს ფორმასა და ჩარჩოში. ჩემს ნაწერებს არაფერი ქვიათ.
ჩემი ნაწერები არსად მიდიან. (ჩემსავით.)

ჩემი ნაწერები მე მგავს.
უსახელო, უფორმო. რომ უყურებ და ვერ იგებ- რისთვის არის, ვისთვის, რატომ ან როდემდე.

ეს მეც არ ვიცი.