ზაფხული.

ისეთი ღამეა, რომ წევხარ და ფიქრობ, რა იქნებოდა, იყოს ვიღაც ისეთი, ვინც ადგება, მოვა და გიშველის.

შენი თავისგან და წარმოსახვითი ურჩხებისგან გიხსნას.

სასწაული მოახდინოს.

ან უბრალოდ, მოვიდეს, ხელი ხელზე დაგადოს და არაფერი გითხრას.

ასეთი ღამეა და ასეთი ღამეები ზაფხულში იცის ხოლმე.

როცა თბილა, როცა ნათელია ყველაფერი, მაშინ უფრო ჩანს შენი სიბნელე,

შენი სიცივე,

შენი სიმარტოვე..

ასეთი ღამეა.

Advertisements

***

ბედნიერება არ მიხდება -მეთქი, იმდღეს გითხარი და შენ არ დამიჯერე.
ისე არ მიხდება როგორც ის ვარდისფერი, ყვავილებიანი კაბა.
ისე არ მიხდება როგორც თმაში გვირილები ანდაც , გაზაფხულის დილა.
ან წითელი პომადა.
სისულელეს ამბობო შენ მეტყვი და მეც გავჩუმდები. შენი ხათრით გავჩუმდები. მაგრამ აზრი არაფერს ექნება.

საერთოდ არაფერს.

ბავშვობისდროინდელ სიზმარს გავხარ ახლა, მანძილით და კიდევ რაღაცით. რით – არ ვიცი.

(ალბათ იმით, რომ ვეღარ ვიხსენებ.)
ახლა სიგრძეც ფეხებზე მკიდია, მანძილიც და ისიც, რომ საკუთარ გულს ვერ ვგრძნობ.

მხოლოდ შენი ტკივილი მტკივა.

ზამთრის ბეღურებს ვგავდით დღეს.
ერთად რომ სხედან დენის მავთულებზე,

მაგრამ , ორივე ძალიან მარტოა.

დიდი გოგოები არ ტირიან

ბევრნაირი მარტოობა არსებობს.

ისეთიც, რომ წევხარ, დგახარ, ზიხარ და არავინაა, ვინც მოვა და გეტყვის თბილად ჩაიცვი, არ გაცივდეო.

ღამით სინათლე აანთე, არ შეგეშინდესო.

კარი კარგად ჩაკეტეო.

ფანჯარა ღია არ დაგრჩესო.

არავინაა ვინც საბანს შეგისწორებს შუბლზე გაკოცებს ძილის წინ და ყველა ღამის კოშმარს თავის თავზე აიღებს.

ვინც ჩაის გაგიკეთებს, არც გკითხავს რამდენი კოვზი შაქარი ჩაგიყაროს და მონატამდე მოსვამს, ცხელი არ მომივოდესო.

მერე რა რომ ბავშვი არ ხარ, მერე რა რომ ძლიერი ხარ, მერე რა რომ უკვე დიდი გოგო ხარ.

დიდი ამბავი თუ ათჯერ მოკვდი და გაცოცხლდი,

დიდი ამბავი თუ ტკივილს ისე მიეჩვიე, უიმისოდ ვეღარც ცხოვრობ.

დიდი ამბავი თუ უძლებ..

მაინც ტირიან დიდი გოგოები.

დიდ გოგოებსაც ეშინიათ.

იმ ცხოვრებაში ეშინიათ, სადაც არავინ მოვა და გეტყვის, თბილად ჩაიცვი, გაცივდებიო.

იმ ცხოვრებაში სადაც ღამით კედელზე ჩრდილებიც გაკრთობს,

ცხოვრებაში, სადაც გადახტომა რომ მოგინდეს, არავინ აეფარება ფანჯრებს,

არავინ დაგითვლის საძილე აბებს, ბევრი რომ არ მოგივიდეს ვითომ შემთხვევით და არც შუბლზე დაგადებენ ხელს, სიცხე ხომ არ გაქვსო.

იმიტომ, რომ უკვე დიდი გოგო ხარ.

ამ სამყაროში კი დიდი გოგოები არ ტირიან.

სად წავიდა თებერვალი

მარტის პირველი დღეა და ყველა გაზაფხულზე წერს.

მე მინდა თებერვლის ბოლო დღეზე დავწერო.

გაზაფხულზე წერა ადვილია. გაზაფხული ლამაზ ქალს გავს. ყვავილებით დაწინწკლული კაბით, გაშლილი , გვირილებჩაბნეული თმით.. მოეფინება ქუჩებს და კისკისით ჩაიქროლებს ფეხშიშველი ,
ნათელი ცისფერი თვალებით..

ყველაფერს გაანათებს,

ყველაფერს გააცოცხლებს.

ასეთია გაზაფხული.

ასეთი ქალივით ადვილი შესაყვარებელია გაზაფხული. მასზე წერაც ადვილია. წერაც და ფიქრიც ადვილია გაზაფხულზე.

ზამთრის ბოლო დღეა ძნელი.
ზამთრის ბოლო დღედ ყოფნაა ძნელი.

თებერვლის ბოლო ღამედ. გაზაფხულს ერთი ნაბიჯი რომ აშორებს, ერთი ხელის გაწვდენა, მაგრამ მაინც ზამთარი რომ ქვია.

თებერვალიც ქალს გავს.

ოღონდ არა ნათელს, არა მხიარულს, არა სიცოცხლით სავსეს..
ასეთი ქალების სიყვარული არ შეიძლება. თებერვალივით ქალების სიყვარული შეუძლებელია!

ასეთ ქალებს არასოდეს აცვიათ ყვავილებიანი კაბები.
არ უხდებათ.
ისევე არ უხდებათ, როგორც სიცილი. ისევე, როგორც ზამთარს მზე.

ასეთი ქალები მზიან დღეებს ვერ იტანენ, თებერვალივით და ისევე ვერ იტანენ, როგორც ბედნიერება ვერ აიტანეს ერთხელ.

ასეთ ქალებს არ ელოდებიან. ისევე, როგორც თებერვალს არ ელოდება არავინ.

ასეთი ქალები სევდას დაატარებენ. სევდას იმაზე, ზამთარი რომ ქვით და კიდევ რაზე, ვინ იცის.

დადიან თებერვლის ქალები და არავის უყურებენ. არსად მიდიან. მათი გზა არ სრულდება.

თებერვალივით.

სადღაც წყდება დასასრულამდე სამი დღით ადრე და არავინ კითხულობს სად წავიდა თებერვალი.

არავინ იცის, როგორ დამთავრდა თებერვალი.

რომელ ხიდთან,
რომელ ქუჩაზე,
რომელ მიწისქვეშაში,
რომელი სახლის სახურავზე.

ყველაზე სევდიანი თვეა თებერვალი.
ყველა თვეზე უფრო მეტად სევდიანი.

მარტოსულობის უპირატესობანი

ბოლო დღეებია მზიანი ამინდები გამოერია. ზოგჯერ ისე აჭერს მზე, იფიქრებ გაზაფხული მოვიდაო.

ახლოა გაზაფხული. ადამიანებმა თბილი ქურთუკებიც გაიხადეს და შეიძლება აღარც ახსოვთ, რომ თებერვალია.

თებერვალი სევდიანი თვეა. სხვა თვეებზე უფრო მეტად სევდიანი. იმიტომ არა, რომ ზამთარი ქვია. არც იმიტომ, რომ უსაშველოდ იწელება და აღარ მთავრდება. არც არეული ამინდების გამო.

სევდიანია იმიტომ, რომ თებერვალი გაზაფხულს გავს.

თებერვალი გაზაფხულის ლოდინის თვეა.

ასეთია მისი ბედისწერა.

ამიტომაც გვავიწყდება ზოგჯერ ზამთარი. ამიტომაც ვიხდით თბილ ქურთუკებს. ამიტომ გვიხარია მზე.

სევდიანია თებერვალი. სხვა ყველა თვეზე მეტად სევდიანი.

საერთოდ, ყველაფერი სევდიანია რაც მთავრდება. რაც მიდის. რაც აუცილებლად წაიღებს იმას, რაც მოგვენატრება.

იქნებ, ზამთრის მონატრებაც შეიძლება?

მიდის ზამთარი. უკანასკნელი თვეც ამოწურა და დამთავრდა.

მე კი მეშინია გაზაფხულის. სიცივეს და სიბნელეს რომ მიეჩვევი, სინათლე და სითბო ყოველთვის გაშინებს ადამიანს.

( შენი სიყვარული რომ მაშინებდა, ისე. )

ჰოდა, მარტოსულობაზე მინდოდა დამეწერა. უფრო სწორად-მარტოსულობის უპირატესობებზე. და ათას სისულელეს მივედ-მოვედე.

არ გამომივიდა.

მარტოსულობაზე რა უნდა ვთქვა? ამაზე სათქმელი არაფერია.

მარტოსულობას უპირატესობა არ აქვს.

We never wanted a normal kind of love

49250813_2096275100394993_7041939356734455808_n

გიფიქრიათ იმაზე, რომ სიყვარულის უამრავი სახეობა არსებობს? მათ შორის ისეთიც, რომლის შესახებ წარმოდგენაც არ გვაქვს.

“- თუ გინდა არ აგიხილოს, რა მოხდა მერე, მე ხომ მხედავ?
– შენ კი გხედავ სოსოია..
– აბა, მეტი რა გინდა ხატია..
– მეტი არაფერი. “

სხვა სამყაროში სხვანაირი სიყვარული არსებობს. იქ არსებობენ სოსოია და ხატია, რომეო და ჯულიეტა, პოლი და ვირჟინი, ჯეკი და როუზი, გედია და მარიტა, ინგა და კუკარაჩა.. იმ სამყაროში ის სიყვარული არსებობს ნამდვილს რომ ეძახიან და ყველას კი გვჯერა მისი არსებობა (ღმერთივით) მაგრამ მაინც არასოდეს გვინახავს.

მერე, ერთ დღესაც მოდის ასეთი სიყვარული.

რაღაცნაირად, უცნაურად მოდის ხოლმე და თან შიშის გრძნობაც ახლავს. ზიხარ, დგახარ, დადიხარ და არ გტოვებს ეს განცდა- იქნებ , ეს არის
” ის” სიყვარული. ის მთავარი სიყვარული. და რატომ შენ ? რით დაიმსახურე, როგორ მოვიდა შენამდე?
ამაზე პასუხი არ არსებობს. მარტო ის იცი, რომ არსებობს რაღაც, რაც არ მიდის და რაც უფრო მეტია , ვიდრე მუცელში პეპლები. უფრო სულში სინათლის მსგავსი.

“-ყოველ დილით ჩაის ჩემებურად გაგიკეთებ ხოლმე.
– მაინც როგორ ?
– სანამ მოგიტან მოვსვამ, ზედმეტად ცხელი რომ არ მომივიდეს.”

22:05

მატარებელში ვდგავართ. შენს მხარზე მიდევს თავი.

ღამეა.

არ მინდა ეს წუთი როდისმე დამთავრდეს.

მინდა სამუდამოდ ასე დავრჩეთ. შენს სუნთქვას ვგრძნობდე თმაზე. შენს ხელს ჩემს ხელზე.

ნეტავ დროის გაჩერება შეიძლებოდეს.

გავიყინებოდით ასე, სადღაც , რომელიღაც დროსა და სივრცეში. უსასრულოდ.

ნეტავ შენ რას ფიქრობ.

მატარებლის ფანჯარას უყურებ. მშვიდი და ბავშვური თვალებით. ინტერესით აკვირდები რაღაცას.

დროდადრო ხელს ხელზე მიჭერ , თითქოს რწმუნდები, რომ ნამდვილად იქ ვარ, შენთან.

ალბათ ხუთი წუთი დარჩა გაჩერებამდე.

შეიძლება ოთხიც.

გიყურებ, და თვალებით გეუბნები იმას, რასაც ალბათ ხმამაღლაც გეტყოდი, მაგრამ არ ვამბობ-

ნეტავ დროის გაჩერება შეიძლებოდეს.