იასამანი

“იასამნების სეზონი დადგა.

ნეტავ, რამდენი იასამანი უნდა აყვავდეს, გაზაფხულს გაზაფხული რომ დაერქვას?
ან იქნებ, ერთ იასამანსაც შეუძლია გაზაფხული მოიყვანოს.

შენსავით.

“დამიჯერებდი მაშინაც, თუ კი ყველა იტყოდა რომ ვტყუი? “

დამიჯერებდი.
რადგან შენსავით არავინ მიცნობს.

ჩემი ქუჩის გადასწვრივ 12 ნაძვია, ჩემი სოფლის გზადკეცილზე 68 ლამპიონი, ჩემი სახლის კიბეს 11 საფეხური აქვს.
ტყემლის ხე , ჩემი ფანჯრიდან ზუსტად 1 ხელის გაწვდენაზეა.

ეს ყველაფერი ფაქტია.
და არ იცვლება.
ისევე, როგორც ფაქტია, რომ შენი სიცილი აპრილის მოსვლას გავს.

(და არ იცვლება ის, რომ ისევ სიზმარში გხედავ. )


იასამნების სეზონია.
ერთმა მეგობარმა მითხრა იასამნისფერი შენი ფერიაო.(ლილიტი)

მე კი მგონია, იასამანი მხოლოდ ყვავილი არ არის. კიდევ რაღაცას ნიშნავს.
რას, არ ვიცი, მაგრამ რაღაცას ნიშნავს.

“იასამანი სულია ჩემი,
შენ ხარ სული ჩემი-იასამანი. “

რილკე. საღამო. კატები.

რა უნდა მეთქვა კიდევ..
ვეღარ ვიხსენებ.

არა, აუცილებლად რაღაცას ნიშნავს,
იასამანი. “

Ne me quitte pas

არ ვიცი რა უნდა გითხრა ახალი.
ახალი და კარგი -მითუმეტეს.
ახალი და კარგი შენ იყავი, მაგრამ აღარ ხარ.

იცი როგორი გრძნობაა, როცა გიყვარს და გტოვებენ?
სიკვდილს გავს. უსაშველოა და ცარიელი. მარტო ხმაჩაწყვეტილი ხავილი რომ გრჩება -ისეთი.

შენ წახვედი. მე კი ისეთი გრძნობა მქონდა, თითქოს მომიკვდი.

იმდღეს იმ ბაღს ჩავუარე, სადაც პირველად ვაკოცეთ ერთმანეთს.
ნეტავ ადგილებსაც ახსენდებათ ადამიანები?

ნეტავ, იმ ბაღს თუ ახსოვს ჩვენი კოცნა.
ან იქნებ , მაშინ გაახსენდა როცა დამინახა, და იმასაც ჩემსავით ეტკინა.


მხოლოდ ის მინდოდა კარგად ყოფილიყავი.
შენც გინდა ჩემი კარგად ყოფნა, ვიცი.
მაგრამ ახლა , დენის მავთულზე მჯდარ ზამთრის ბეღურას ვგავარ.
თბილ ქვეყნებამდე რომ ვერ მიაღწია, შუა გზაში რომ უმტყუნა ფრთებმა.

ვეღარ გავუძელი.

ისე, როგორი ხანმოკლე აღმოჩნდება ხოლმე ჩემი ბედნიერება.
პეპლის სიცოცხლესავით ხანმოკლე.
თუმცა, სანამ ცოცხლობს ლამაზია.


რა იქნებოდა, შენ მაინც დაგენახა პატარა სინათლე ჩემში. იქნებ , მერე აღარ წასულიყავი.

ის სამი სიტყვა, რომლის თქმაც მინდა , სულაც არ არის ” მე შენ მიყვარხარ”.
ეს უკვე მილიონჯერ ვთქვი.

“-ვიცოდი რომ მოხვიდოდი” -ეს არის ის სამი სიტყვა.

ვიცი, რომ მოხვალ.
მაგრამ, ის არ ვიცი, დაგხვდები თუ არა.

იცი, ჩვენი ბედნიერება როგორი იქნებოდა?
აი ასეთი :

“ყოველ დილით ყავას ჩემებურად გაგიკეთებ ხოლმე.
-მაინც როგორ?
-მოტანამდე მოვსვამ, ზედმეტად ცხელი რომ არ მომივიდეს.”

თებერვლის პოსტი

ვერასოდეს გაიგებ რატომ მიდიან შენგან.
ამის მიზეზი ბევრნაირი შეიძლება იყოს. მაგრამ შენ მხოლოდ შენს თავს ადანაშაულებ.
ეს თითქმის ყოველთვის ასეა, და ყოველთვის ერთნაირად იწყება.
ჯერ გეცოდება საკუთარი თავი, შემდეგ გძულს, შემდეგ ისევ გეცოდება, ისევ გძულს.. და ასე უსასრულოდ.
მხოლოდ ერთი შეკითხვა გაქვს- რატომ. და არასოდეს არ არის პასუხი იქვე. არც იქვე და არც არსად.
რატომ შენ, რატომ მაინცდამაინც შენ. და ტვინში ერთი და იგივე ტრიალებს, ერთმანეთის მიყოლებით.
რომ არ აგირჩიეს,
ვერ დაგინახეს,
ვერ გიცნეს,
ვერ გაგიძლეს.
და ისევ შენს თავთან რჩები.
მარტო ათენებ, მარტო დადიხარ, მარტო გტკივა.. მარტო ხარ.
და ეს მარტოობა ისეთი ნამდვილია , ისეთი შენი, ხანდახან გგონია- ყველაფერი დაგესიზმრა.
უკვე ვეღარც იჯერებ რომ ვიᲜმეს უყვარდი, ვინმეს ადარდებდი, ვინმე სტკიოდი. ყველა სიტყვა ტყუილი გგონია.
უკვე გგონია რომ ის კარგად ყოფნა, ის ერთად ყოფნა შეცდომა იყო და ეს მარტოობა სწორი.
ასე გგონია მარტოობა შენთვის არსებობს,
რომ სხვანაირად შეუძლებელია.

და მიდიხარ დასკვნამდე, რაც ისედაც ყოველთვის იცოდი.
არსებობს ბედნიერებები, შენთვის რომ არასოდეს მოხდება.
მერე იწყება გადაბმული გათენებები, როცა შენ კი არ ათენებ, თვითონ თენდება.
იწყება უარაფრო დღეები, როცა გეკითხებიან როგორ ხარო, და საერთოდ არ ხარ.
მარტო სეირნობები იწყება, როცა შეყვარებულების დანახვა აღარ გიხარია.
როცა ოცნებობ სულ ზამთარი იყოს, რომ გარეთ აღარ გახვიდე.
როცა ფრიალა კაბები გძულს,
როცა მხოლოდ საშინელებათა ფილმებს უყურებ.
სახლში მისვლაც აღარ გინდა. არავინ რომ არ დაგხვდება და არავინ გაგიკეთებს ჩაის.(ისე რომ არ გკითხავს, რამდენი შაქარი ჩაგიყაროს) არავინ გაგითბობს ხელებს, არავინ დაგითვლის საძილე აბებს და არავინ შეგისწორებს საბანს- არ გაცივდეო.
ახლა ისიც აღარ გადარდებს გაცივდები თუ არა, შენზე მაინც აღარავინ იდარდებს.
ხოდა გინდება გაცივდე, გინდება რაიმე დაგემართოს, გგონია სამაგიეროს გადაუხდი მიტოვებისთვის.
გინდა მოკვდე, რომ გული ატკინო, შური იძიო.
მერე გახსენდება, რომ მაინც აღარ ეტკინება, და ცოცხალი რჩები.

ფიქრობ, ლამაზი რომ ყოფილიყავი, მხიარული, პოზიტიური, სხვა გოგოებივით , სხვანაირად იქნებოდა ყველაფერი და ისევ ასკვნი რომ შენი ბრალია. შენ ხარ ცუდი, მისატოვებელი, არშესაყვარებელი, არაგანსაკუთრებული..

ზიხარ და ერთსა და იმავეს ეკითხები საკუთარ თავს- რატომ არ შეგიყვარეს. რატომ არასოდეს შეგიყვარეს.
და პასუხი არ გაქვს.
რადგან არ არსებობს.

მიდიხარ, წვები, სინათლეს აქრობ, და ყველაფერი ისეა, შენც ისე ხარ, როგორც უნდა იყო.
მარტო.

ვერასოდეს გაგებ რატომ მიდიან შენგან,
ამის პასუხი ბევრნაირი შეიძლება იყოს.
მაგრამ არც -ერთი სწორი.

4:30

“ნეტავ, რა იქნება თუ გეტყვი, რომ ახლა, 2020 წლის 18 დეკემბერია, დილის 4 საათი და 30 წუთი , ახლა ნახევარ ქვეყანას სძინავს,ნახევარი კი ათენებს.

მე სადღაც შუაში ვარ. ანუ -არც მძინავს და არც ვათენებ.
შენც სადღაც შუაში ხარ. ანუ -არც ჩემთან და არც სხვასთან.

ვწევარ, სადღაც შუაში, არც სიცოცხლისკენ და არც სიკვდილისკენ,
არც ეშმაკისკენ და არც ღმერთისკენ,
არც კარგად და არც ცუდად.
ვწევარ და ვფიქრობ, რა იქნება , თუ კი ამ ყველაფერს გეტყვი,
მერე იქნებ, სადღაც კი არა , ჩემთან იყო. “
..

თეთრი ვარდის ამბავი

ცა და დედამიწა რომ შემომევლო, ბოლოს  მაინც შენ გიპოვიდი.
ვივლიდი, ყველა კუთხე- კუნჭულში, ყველა ტყესა და მდინარეს შემოვივლიდი. ოკეანეებს გადავცურავდი, მინდვრებს გადავირბენდი, უკაცრიელ ავტოსტრადებზე ვეხეტებოდი,
მიტოვებულ სადგურებზე გავათენებდი და რკინის ქალამნებით შემოვივლიდი შარა-გზებს.


და ბოლოს  მაინც შენ გიპოვიდი.
დამხვდებოდი , ძველი უბნის, ძველი ქუჩის , რომელიმე კენტ ნომერთან. რკინის დაჟანგებულ ჭიშკარზე მიყრდნობილი. ჯიბეებში ხელებჩაწყობილი და თავდახრილი,მიწას მიშტერებული დამხვდებოდი.

მე მოვალ დაღლილი, უყველაფრო, მკვდრეთით აღმდგარი, და ასე, შიშველი სულით ვიდგები შენ წინაშე.
და შენ იქნები კაცი, რომელიც მინდა.
არა ისე, როგორც ყავა გამთენიისას,
არა ისე, როგორც ახლა სიმშვიდე.
და არც ისე, როგორც ანტიდეპრესანტი.(რომელიმე შუაღამის კოშმარის მერე)

მე შენ მინდიხარ, როგორც სიცოცხლე.
როგორც  ერთხელ , სიცხიანს, გარეთ თოვლში თამაში მინდოდა.

მინდიხარ .

და შენ დგახარ, თვალებში სევდით და მილიონი ელვარე სხივით, მხრებზე ცხოვრება გაწყვია და ხელში თეთრი ვარდი გიჭირავს.


მე ვიღებ შენს ხელს, დაღლილს, დაშრამულს, და შენს სიცოცხლის ხაზს მივყვები თითებით.

ნეტავ საიდან მოვედი შენთან,


ნეტავ, როგორ გიპოვე.

იშემია

სიცოცხლენაკლული ქუჩები.
ძაღლების ყეფით სავსე ღამეები.
მატარებლის გუგუნით სავსე ღამეები.
შუაღამის ისტერიები.
შუაღამის მისტერიები.

ტყემლის ხე- ერთი ხელის გაწვდენაზე.
სხვენზე დარჩენილი ბავშვობები.
მუხლებდამტვრეული ბავშვობები.
იდაყვებგადაგლეჯილი ბავშვობები.

ყველა დამალობანა ერთად თავმოყრილი ჩემს იშემიურ ხელის გულებზე.

სისხლნაკლული დღეები არითმიულად მიყვებიან ერთმანეთს.
დაორთქლილ მინაზე დახატული ვარსკვლავები.
ბეტონის კედელზე ამოკაწრული ჩემი სახელები.
კაკლის ფოთლის აკვიატებული სუნი.
11 კიბე.
სიბნელეში დათვლილი საფეხურები.

66 ლამპიონი ისევ 66 -ია.
ნაძვები ისევ მწვანე.
დენის შნურები-
ზამთრის ბეღურების სახლი.
ქუჩა ისევ უარაფრო.
ქუჩა ისევ უყველაფრო.

ჩემი არალეგალური ოცნებები, ცაში გამოკიდულ ნახევარმთვარეს გავს.
ერთმანეთს მოყვებიან ნახევარმზეები,

ნახევარსახლები,

ნახევარცხოვრებები,

ნახევარბედნიერებები..

იასამნისფერი ღამეა.
გულის იშემია დამჩემდა.
ოღონდ სისხლი არა , ღმერთი მაკლია.
(ისე, როგორც ჩემს ხელებს, შენი ხელები. )

ზაფხული.

ისეთი ღამეა, რომ წევხარ და ფიქრობ, რა იქნებოდა, იყოს ვიღაც ისეთი, ვინც ადგება, მოვა და გიშველის.

შენი თავისგან და წარმოსახვითი ურჩხულებისგან გიხსნის.

სასწაული მოახდინოს.

ან უბრალოდ, მოვიდეს, ხელი ხელზე დაგადოს და არაფერი გითხრას.

ასეთი ღამეა და ასეთი ღამეები ზაფხულში იცის ხოლმე.

როცა თბილა, როცა ნათელია ყველაფერი, მაშინ უფრო ჩანს შენი სიბნელე,

შენი სიცივე,

შენი სიმარტოვე..

ასეთი ღამეა.

დიდი გოგოები არ ტირიან

ბევრნაირი მარტოობა არსებობს.

ისეთიც, რომ წევხარ, დგახარ, ზიხარ და არავინაა, ვინც მოვა და გეტყვის თბილად ჩაიცვი, არ გაცივდეო.

ღამით სინათლე აანთე, არ შეგეშინდესო.

კარი კარგად ჩაკეტეო.

ფანჯარა ღია არ დაგრჩესო.

არავინაა ვინც საბანს შეგისწორებს შუბლზე გაკოცებს ძილის წინ და ყველა ღამის კოშმარს თავის თავზე აიღებს.

ვინც ჩაის გაგიკეთებს, არც გკითხავს რამდენი კოვზი შაქარი ჩაგიყაროს და მონატამდე მოსვამს, ცხელი არ მომივოდესო.

მერე რა რომ ბავშვი არ ხარ, მერე რა რომ ძლიერი ხარ, მერე რა რომ უკვე დიდი გოგო ხარ.

დიდი ამბავი თუ ათჯერ მოკვდი და გაცოცხლდი,

დიდი ამბავი თუ ტკივილს ისე მიეჩვიე, უიმისოდ ვეღარც ცხოვრობ.

დიდი ამბავი თუ უძლებ..

მაინც ტირიან დიდი გოგოები.

დიდ გოგოებსაც ეშინიათ.

იმ ცხოვრებაში ეშინიათ, სადაც არავინ მოვა და გეტყვის, თბილად ჩაიცვი, გაცივდებიო.

იმ ცხოვრებაში სადაც ღამით კედელზე ჩრდილებიც გაკრთობს,

ცხოვრებაში, სადაც გადახტომა რომ მოგინდეს, არავინ აეფარება ფანჯრებს,

არავინ დაგითვლის საძილე აბებს, ბევრი რომ არ მოგივიდეს ვითომ შემთხვევით და არც შუბლზე დაგადებენ ხელს, სიცხე ხომ არ გაქვსო.

იმიტომ, რომ უკვე დიდი გოგო ხარ.

ამ სამყაროში კი დიდი გოგოები არ ტირიან.

სად წავიდა თებერვალი

მარტის პირველი დღეა და ყველა გაზაფხულზე წერს.

მე მინდა თებერვლის ბოლო დღეზე დავწერო.

გაზაფხულზე წერა ადვილია. გაზაფხული ლამაზ ქალს გავს. ყვავილებით დაწინწკლული კაბით, გაშლილი , გვირილებჩაბნეული თმით.. მოეფინება ქუჩებს და კისკისით ჩაიქროლებს ფეხშიშველი ,
ნათელი ცისფერი თვალებით..

ყველაფერს გაანათებს,

ყველაფერს გააცოცხლებს.

ასეთია გაზაფხული.

ასეთი ქალივით ადვილი შესაყვარებელია გაზაფხული. მასზე წერაც ადვილია. წერაც და ფიქრიც ადვილია გაზაფხულზე.

ზამთრის ბოლო დღეა ძნელი.
ზამთრის ბოლო დღედ ყოფნაა ძნელი.

თებერვლის ბოლო ღამედ. გაზაფხულს ერთი ნაბიჯი რომ აშორებს, ერთი ხელის გაწვდენა, მაგრამ მაინც ზამთარი რომ ქვია.

თებერვალიც ქალს გავს.

ოღონდ არა ნათელს, არა მხიარულს, არა სიცოცხლით სავსეს..
ასეთი ქალების სიყვარული არ შეიძლება. თებერვალივით ქალების სიყვარული შეუძლებელია!

ასეთ ქალებს არასოდეს აცვიათ ყვავილებიანი კაბები.
არ უხდებათ.
ისევე არ უხდებათ, როგორც სიცილი. ისევე, როგორც ზამთარს მზე.

ასეთი ქალები მზიან დღეებს ვერ იტანენ, თებერვალივით და ისევე ვერ იტანენ, როგორც ბედნიერება ვერ აიტანეს ერთხელ.

ასეთ ქალებს არ ელოდებიან. ისევე, როგორც თებერვალს არ ელოდება არავინ.

ასეთი ქალები სევდას დაატარებენ. სევდას იმაზე, ზამთარი რომ ქვით და კიდევ რაზე, ვინ იცის.

დადიან თებერვლის ქალები და არავის უყურებენ. არსად მიდიან. მათი გზა არ სრულდება.

თებერვალივით.

სადღაც წყდება დასასრულამდე სამი დღით ადრე და არავინ კითხულობს სად წავიდა თებერვალი.

არავინ იცის, როგორ დამთავრდა თებერვალი.

რომელ ხიდთან,
რომელ ქუჩაზე,
რომელ მიწისქვეშაში,
რომელი სახლის სახურავზე.

ყველაზე სევდიანი თვეა თებერვალი.
ყველა თვეზე უფრო მეტად სევდიანი.

მარტოსულობის უპირატესობანი

ბოლო დღეებია მზიანი ამინდები გამოერია. ზოგჯერ ისე აჭერს მზე, იფიქრებ გაზაფხული მოვიდაო.

ახლოა გაზაფხული. ადამიანებმა თბილი ქურთუკებიც გაიხადეს და შეიძლება აღარც ახსოვთ, რომ თებერვალია.

თებერვალი სევდიანი თვეა. სხვა თვეებზე უფრო მეტად სევდიანი. იმიტომ არა, რომ ზამთარი ქვია. არც იმიტომ, რომ უსაშველოდ იწელება და აღარ მთავრდება. არც არეული ამინდების გამო.

სევდიანია იმიტომ, რომ თებერვალი გაზაფხულს გავს.

თებერვალი გაზაფხულის ლოდინის თვეა.

ასეთია მისი ბედისწერა.

ამიტომაც გვავიწყდება ზოგჯერ ზამთარი. ამიტომაც ვიხდით თბილ ქურთუკებს. ამიტომ გვიხარია მზე.

სევდიანია თებერვალი. სხვა ყველა თვეზე მეტად სევდიანი.

საერთოდ, ყველაფერი სევდიანია რაც მთავრდება. რაც მიდის. რაც აუცილებლად წაიღებს იმას, რაც მოგვენატრება.

იქნებ, ზამთრის მონატრებაც შეიძლება?

მიდის ზამთარი. უკანასკნელი თვეც ამოწურა და დამთავრდა.

მე კი მეშინია გაზაფხულის. სიცივეს და სიბნელეს რომ მიეჩვევი, სინათლე და სითბო ყოველთვის გაშინებს ადამიანს.

( შენი სიყვარული რომ მაშინებდა, ისე. )

ჰოდა, მარტოსულობაზე მინდოდა დამეწერა. უფრო სწორად-მარტოსულობის უპირატესობებზე. და ათას სისულელეს მივედ-მოვედე.

არ გამომივიდა.

მარტოსულობაზე რა უნდა ვთქვა? ამაზე სათქმელი არაფერია.

მარტოსულობას უპირატესობა არ აქვს.