სასჯელად ქცეული სილამაზე

ალბათ ბედისწერაა სილამაზე. ნამდვილი, თვითმყოფადი, თავისთავად დაბადებული სილამაზე. არაფერი რომ სჭირდება, არანაირი გადაკეთება, არაფერი ზედმეტი.. უბრალოდ რომ იბადება და არის. ყვავის, ანათებს, აცოცხლებს ირგვლივ ყველაფერს. გაზაფხულს რომ ჰგავს, ახლადაყვავებულ იას, მზის სხივს, ოცნებას, ვარკვლავებით მოჭედილ ცას..რომ შეხედავ და ღმერთის არსებობას დაიჯერებ.

ასეთი იყო ლიკა. რომ გინდა მისი მსგავსი იპოვო და არ შეგიძლია. არ გამოდის.. და ამ დროს , ამ სილამაზესთან სიკვდილი მოდის! სიკვდილი. საშინელი, ცივი სიკვდილი. ზიხარ და ფიქრობ, რანაირად, როგორ, რატომ. სად სიკვდილი, სად სილამაზე. რა უნდა ასეთ სილამაზესთან მარტოობას, ტკივილს, ცრემლს, ტანჯვას და.. სიკვდილს. რა უნდა , რა ადგილი აქვს მასთან ამ ყველაფერს?

ამაზე პასუხი არ გაქვს. არც არავის აქვს. არ არსებობს პასუხი. 

რომი შნაიდერი გამახსენა ლიკას გარდაცვალებამ. ვარკსკვლავი რომი. თან როგორ გავდნენ ერთმანეთს. შველივით თვალებით, ფაიფურის კანით, როცა იღიმოდნენ, თითქოს მზე ამოვიდაო. სათაყვანებელი ქალები, იმისთვის შექმნილები-გიყვარდეს, ბოლომდე გიყვარდეს. და ამ დროს ტკივილი და ტანჯვა მოდის, და აქრობს მათ. ფიზიკურად ანადგურებს.  შენ კი ზიხარ და ვერ ხვდები, რატომ ისინი, რატომ ეს სილამაზის გამოვლინებები, რატომ ეს ოცნებად ქცეული ქალები.. პასუხი კი არ არსებობს.

ალბათ,მართლაც ბედისწერაა სილამაზე. პასუხს გთხოვს რაღაც და ვიღაც, არ გეპატიება, არ შეგრჩება.

სევდად გექცევა, ტკივილად გექცევა.

მარტოობად, სინანულად.

მაგრამ, მაინც დარჩები. ლეგენდად და ამბად დარჩები. ტკივილნარევი ღიმილით გაგიხსენებენ. ბედისწერააო იტყვიან.

“მართლაც, საიდან მოდის სილამაზე, ან სად მიდის.. თუ, დროებით მიეფარება, ვინ იცის..”

Advertisements

მე ვერსად წავალ.

მე ვერსად წავალ. 

მე, ვერსად  წავალ! ზედ გადაგყვები,თავს მოგაბეზრებ, ყელში ამოვალ. 

მოგიკვდები და გაგიცოცხლდები,

მაგრამ- ვერ წავალ.

მე ვერსად წავალ, უჩემოდ ჩაქრები,

დაიკარგები, შეგეშინდება..

მე ვერსად წავალ.

სხვები წავლენ და დაბრუნებიან.

მე-ვერსად წავალ!

სხვები დარჩენას შემოგფიცავენ, და სხვასთან წავლენ.

მე-ვერსად წავალ.

სხვა სხვასთან მყოფი, შენზე იტირებს,და მაინც წავა..

სხვა დაიღლება, სხვას მობეზრები, სხვა ვერ აგიტანს, ვერ გადაგიტანს!

მე.. შენზე ლექსებს ლოცვად ვიწამებ,

თუნდაც წახვიდე, თუნდაც სხვას გაყვე,

მე ვერსად წავალ..

შენს მხრებზე დაყრილ დარდებში ვიქნები, და დავიწყებულ სიზმრებში დავრჩები,

არ შეგაწუხებ, არ ვიხმაურებ,

ოღონდ ვიქნები. ოღონდ დავრჩები..

სხვები წავლენ და დაბრუნდებიან,

სხვები მოვლენ, და გაბრუნდებიან..

მე- ვერსად წავალ.

შენ ! თუ არ იქნები

​”არ მინდა იმ დღეზე ფიქრი, როცა შენზე ისე დავწერ, თითქოს აღარ ხარ.

თითქოს წახვედი.

არ შემიძლია შენს წასვლაზე წერა.

ეს სიკვდილივით საშინელი იქნება ჩემთვის.
არ მინდა იმ დღის გათენება, როცა დავწერ რომ არ ვიცი სად ხარ.

არ მინდა ის ცხოვრება, როცა დავწერ რომ სხვა აირჩიე!

არ მინდა ის ცხოვრება, როცა დავწერ და შენ არ წაიკითხავ.

არ მინდა ის ცხოვრება როცა სიკვდილზე დავწერ და შენ არ იდარდებ ამაზე.

არ მინდა წერა, თუ შენზე არ დავწერ.

შენს ყოფნაზე. და არა არყოფნაზე.

არ მინდა წერა, ანუ ცხოვრება, თუ შენ არ იქნები!”

მწვანე შპალერი

ჩემს სოფელში, ჩემს ოთახში მწვანე შპალერია გაკრული. ფიგურებიანი, გახუნებული. იმ მხარეს, საიდანაც მზე ურტყამს, უფრო მეტადაა გაყვითლებული. ზოგან შპალერი ამძვრალია და ალაგ-ალაგ კალმით ნაჯღაბნსაც ნახავთ. შემოსასვლელთან, ფანქრით ნიშნულებია გაკეთებული. ჩემი სიმაღლის გასაზომად.

ეს შპალერი ჩემი ბავშვობაა.

ვერ წამომიდგენია დავწვე და დაძინების წინ მემილიონედ არ შევხედო იმ უცნაურ ფიგურებს. მარცხენა მხარეს მზისგან რომაა გახუნებული, და ალაგ-ალაგ კალმით ნაჯღაბნი.

ჩემს სოფელში სხვანაირი სახლებიცაა, გარემონტებული, ლამაზი, გაწკრიალებული. მე ასეთი სახლები არ მიყვარს. ასეთ სახლებში ვერაფერს დახატავ კედელზე. 

მე მგონია, თუ კი იმ შპალერს გამოცვლიან, თითოეული ნაწილის ჩამოხევას, ჩემი ბავშვობის ნაწილი გაყვება.

მე მგონია, ის მზისგან გახუნებული ნაწილი , ყველა იმ მზიან დღეს ინახავს რომელიც იქ გამომივლია.

მე მგონია, მილიონი წლის წინ კედელზე ამოკაწრული ჩემი სახელი მე ვარ, და თუ აღარ იქნება, მეც გავქრები.

მე მგონია რომ ის ოთახი, ის სუნი, ის სიძველე , ის სინამდვილე ისაა, რაც გადამარჩენს, 

მხოლოდ ის მიმიღებს,

მხოლოდ ის გაიგებს.

ჩემს სოფელში, ჩემს ოთახში, მწვანე შპალერია გაკრული..

გოგოები

​ზოგი გოგო გაზაფხულს გავს. ნათელია, მშვიდი, ოცნებისთვის და სიცილისთვის შექმნილი.

ზოგი ზაფხულს გავს- ცხელია, ბობოქარი, თავგადასავლებით სავსე.

ზოგი შემოდგომასავით არის- სევდით სავსე, საიდუმლო დარდებს დაატარებს მხრებით თვალებით.

ჩემნაირები კი არც იქით არიან, არც აქეთ.

არც ისე არიან, არც ასე.

 თებერვლის ბოლო დღეს გვანან- გაზაფხულს ერთი ნაბიჯი რომ აშორებს,

ერთი ხელის გაწვდენა,

მაგრამ, მაინც ზამთარი რომ ქვია.

მე და შენ არაფერი გვაქვს საერთო

​მე და შენ საერთო არაფერი გვაქვს.

არც ქალაქი, სადაც ვცხოვრობთ, არც გეგმები, რომლებსაც ვაწყობთ,

არც ოცნებები.

არც სკოლა, არც ქუჩა, არც უნივერსიტეტი,

მეგობარიც კი არ გვყვავს საერთო.

 შენ სხვაგან ხარ, მე სხვაგან.

შენ რაც გაქვს , მე არასოდეს მქონია.

შენი და ჩემი მიზნებიც განსხვავდება.

ცხოვრების წესიც.

შენი მეგობრები არ გვანან ჩემსას.

შენი სახლიც არაფრით გავს ჩემ სახლს.

ერთი ნაცნობიც არ გვყვავს საერთო..

მაგრამ..

მე მიყვარს შენი საყვარელი სიმღერები,

მე მესმის შენი ართქმული სიტყვები,

შენი ტკივილი ჩემი ტკივილია,

შენი სიხარული ჩემი !

როცა იღიმი მეც ვიღიმი, 

როცა ბედნიერი ხარ ,მაშინ ვარ ბედნიერი!

ჩვენ ერთი საყვარელი სიმღერა გვაქვს,

ერთი საყვარელი ლექსი,

ერთ ფილმზე ვტირივართ,

ერთი მიზეზით გვყვავს ერთმანეთი.

მე და შენ საერთო არაფერი გვაქვს.

და ამ დროს ყველაფერი!

ბებიაჩემი

ბებიაჩემი 95 წლისაა. ერთი საუკუნის. გამხდარია, ძვლები ეტყობა წვრილ მკლავებსა და წვივებზე. გრძელი ,თეთრი თმა მხრებზე აფენია. წევს. ვერ დგება. უმეტესად ჩუმადაა. არაფერს ამბობს. სანახავად მისულებს სათითაოდ ხელზე ხელს კიდებს და კოცნის. უღიმის, მიუხედავად იმისა რომ ზოგჯერ არც ესმის რას ამბობენ.

ერთი საუკუნის უკან ბებიაჩემი ულამაზესი ქალი იყო. აივლიდა თავაწეული, მხრებში გამართული, ბეჭებზე ეფინა მსხვილი,შავი ნაწნავი . შემოიდგამდა მხარზე სურას, აივლიდა და ჩაივლიდა ქუჩებს.. 

-რვას მარტო ყანჩეველს ვუყვარდი . -დაიწყებს ნელა, ხმადაბლა, ათჯერ მოყოლილ ამბავს. 

– ყველას მე ვუნდოდი შვილო, მე არავინა მყვარებია.-გაასავსავებს დროისგან დანაოჭებულ, გამხდარ ხელს. და თავს ბალიშზე მიდებს.

ბებიაჩემის ხელებზე მთელი ცხოვრება იკითხება. ამ ხელებს არასოდეს სმიათ ფრჩხილზე ლაკი, არასოდეს კეთებიათ ოქროს ბეჭდები. ეს ხელები ხალიჩებს ქსოვდნენ, მიწას თოხნიდნენ, ფიჩხს ეზიდებოდნენ, ჩონგურე უკრავდნენ, წიგნებს კითხულობდნენ, ლექსებს წერდნენ..

ახლა კი მხოლოდ საბანზე ასვენია მისი ხელები. 

-პაპაშენი შვილო- აგრძელებს- ჩემი სახლის ფანჯრის ქვეშ იწვა და იქ ეძინა სანამ არ გავყე! მე არ მინდოდა მაგრამ არ დაიშალა, ვუნდოდი შვილო, ძალიან ვუნდოდი.

მიასვენებს თავს ბალიშზე და თვლემს. მე ვიცი რასაც ხედავს სიზმარში ბებიაჩემი. მთიული, გაუტეხელი ბებიაჩემი. ერთ დროს ულამაზესი ქალი . 

95 წლისაა. გვერდით წიგნები უწყვია:”ეკატერინე ჭავჭავაძე”.” კაკო ყაჩაღი”, ეგნატე ნინოშვილის “მოთხრობები”.

სიზმრებში გართულს ღიმილი ეკვრის პირზე. ოდნავ უტოკდება ტუჩის კუთხე.

მე ვუყურებ და არ მჯერა, როგორ ცვლის დრო ყველაფერს, როგორ აქრობს.. 

ვაკვირდები , ვცდილობ ის ლამაზი ქალი დავინახო ამ ნახევრად ცოცხალ მოხუცში. ვაკვირდები, თვალს არ ვაცილებ. ტირილი მინდა.

ის ხელზე ხელს მიჭერს, მიღიმის, და ძილში ბრუნდება.

ვინ იცის რა ესიზმრება, მშობლიური მთები, პირველი სიყვარული თუ თავისი ბავშვობა.. ვინ იცის.