უკვე ყველა ფოთოლი ჩამოვარდა.

maxresdefault
უკვე ყველა ფოთოლი ჩამოვარდა.
დრო ამოიწურა. მორჩა.
რა განსხვავებაა შემოდგომასა და ზამთარს შორის?
ალბათ ის, რომ შემოდგომაზე ფოთლები ცვივა, ზამთარში კი ფიფქები.
უფრო კი ის, რომ ზამთარში გაზაფხული უფრო ახლოსაა.
ერთი სეზონით ახლოს.
გაზაფხულზე ვაშლის ყვავილები ჩამოცვივა.
ფანჯარაზე ერთი სხივით მეტი იქნება მზე.
ტყემლის ხეებიც თავს აწევენ და მთელი გაზაფხულით აყვავდებიან.
შენ.. შენ კი ისევ არ იქნები.
მხოლოდ ეს დარჩება ისე, როგორც იყო.

..რა სწრაფად გადის დრო

635789057336352911-1140763294_tumblr_n5xrbmefgx1sixm2uo1_400

‘პატარა სახლი გვექნება, წითელი აგურის, მწვანე კრამიტის სახურავითა და მოფილაქნებული ეზოთი. შესასვლელში სამი კიბით, და ყავისფერი კარით, რომლის გაღების ხმაზეც, ყოველ საღამოს მივხვდები, რომ- დაბრუნდი.
ჩვენს ტყუპ გოგონებს შენი ტუჩები და წარბები ექნებათ , ჩემი კი თმის ფერი და ხასიათი. მერის პიანინოზე დაკვრა ეყვარება, ელენს ძველი ნივთების შეგროვება. მათემატიკას შენსავით კარგად ისწავლიან. ხშირად იჩხუბებენ, მაგრამ ერთმანეთი ყველაზე მეტად ეყვარებათ !
ჩვენს ბიჭს შენი სახელი ერქმევა. თვალები და ღიმილიც შენი ექნება. შენსავით ჯიუტი და ცოტა უცნაური იქნება. მე მხოლოდ იმაში დამემსგავსება, რომ შენ ყველაზე მეტად ეყვარები ამქვეყნად..

საღამოობით შენს საყვარელ საჭმელს გავაკეთებ და ყველანი ერთად დაველოდებით შენს მოსვლას. ვახშმის შემდეგ მერი დაუკრავს, და ჩვენ ყველანი აღვფრთოვანდებით, მიუხედავად იმისა, რომ ბევრჯერ შეეშლება.

ასე გავა წლები.
ჩვენი ბიჭი მალე საცოლეს გაგვაცნობს და ცალკე გადავა საცხოვრებლად, გოგონები საზღვარგარეთ გააგრძლებენ სწავლას..

და დავრჩებით ჩვენ. მე და შენ.
ნახევარი ცხოვრება გავა, შენს თვალებს კი მხოლოდ ჩემს გული ეყვარება.
მოვალ, თავს გულზე დაგადებ და გეტყვი- რა სწრაფად გადის დრო..’

არაფერს აქვს აზრი.არც იმას, რომ ამ ცივ შემოდგომას, როცა თითქმის ყველა ფოთოლი ჩამოვარდა, მეც რაღაცის დავიჯერე.

რაღაც სიყვარულის მსგავსის.

ახლა კი ..

აზრი არაფერს აქვს.

შენ წახვედი.

ადექი და წახვედი.

სადღაც,

არც იმდენად შორს,რომ მე ვერ დაგიძახო, და არც იმდენად ახლოს, რომ შენ ჩემი ხმა გაიგონო.

წახვედი, შენთვის დახეტიალობ. 

ღამის შარაზგებს დაუყვები ან წარსულის ოცნებებში ბოდიალობ.

მე კი შემეშინდა.

უშენობაზე მეტად შენი ცუდად ყოფნის შემეშინდა!

გესმის? 

..შენ ამასაც ვერ გაიგებ.

ან გაიგებ, მაგრამ არასწორად. და მე ისევ ისე ვიქნები ჩემებურად- მარტო.

შენ შენებურად- ყველასთან და არავისთან.

შენთვის ზედმეტად ბანალურია ეს ყველაფერი.

ჩემთვის ზედმეტად სევდიანი.

ორივესთვის კი- სრული უაზრობა.

ათასჯერ გადაკითხული და დაზეპირებული უაზრობა. მაგრამ მე მაინც ვწერ, შენ კი მაინც კითხულობ.

არაფერს აქვს აზრი.

არც იმ კილომეტრებს, შენს სანახავად რომ გამოვივლიდი ახლა..

ნეტავ სადა ხარ.

..

შემოდგომა, თბილისი და ახალი ოცნებები <3

20161019_143442

ახალი აღმაშენებლის გამზირი

საერთოდ არ მიყვარს შემოდგომა. მიუხედავად იმისა, რომ ამ სეზონზე მოვევლინე ქვეყანას.
სხვა შემოდგომებთან შედარებით , ეს შემოდგომა რაღაცით საინტერესო გამოდგა.
დავამთავრე მაგისტრატურა და სამსახურს ვეძებ.  -_-
მაქვს ახალი ოცნებები და მიზნები.
უფრო მეტს ვწერ ვიდრე ვწერდი.
ვხატავ.
ვკერავ.
პიანინოზე აღარ ვუკრავ:/ (არ ვიცი რატომ, ალბათ მივხვდი რომ არ გამომდის)
მიყვარს სეირნობა უფრო მეტად, ვიდრე მიყვარდა.
გავხდი მობილიზებული და მოწესრიგებული, რაც აქამდე ძალიან მაკლდა.
გავხდი მშვიდი და წყნარი, გადავეჩვიე ჩხუბს.
მივხვდი, რომ შენთვის უნდა იცხოვრო, არავისზე დამოკიდებული არ იყო და აკეთო ის, რაც გსიამოვნებს!
წელს უფრო გავიზარდე.
და მალე, 11 ნოემბერს, როცა ტრადიციულად დავწერ, რომ ჩემი ბლოგი 4 წლის გახდა, და რომ კიდევ ერთი წელი გავიდა, მეცოდინება, რომ უფრო დიდი ვარ, უფრო ძლიერი, ვიდრე ერთი წლის წინ, ორი, ან კიდევ უფრო მეტი წლის წინ.
ესაა ცხოვრება. დრო გადის და სეზონები იცვლებიან. ჩვენ კი უნდა გავუძლოთ. ყველა ტკივილს, ყველა ბრძოლას, ყველა ცუდად დამთავრებულ ამბავს.
იმიტომ, რომ ესაა ცხოვრება.
მეტი არაფერი.
თქვენ კი, ბედნიერ შემოდგომას გისურვებთ !

‘შენ

14333179_693011897522961_5413912248202197117_nშენ იტყოდი , რომ ბანალურია,
მაგრამ მაინც,
რა კარგი იქნებოდა, ვიწვეთ ახლა გულაღმა ცას მიშტერებულები,
და შენ შენს ოცნებებზე მიყვებოდე..

ოქტომბერია.
არ მეგონა თუ დამივიწყებდი.
მითუმეტეს ამ შემოდგომას, როცა ისეთია ყველაფერი, ისეთი.. ლამისაა სიყვარულის მეც დავიჯერო.

თითქმის ყველა ფოთოლი ჩამოვარდა.
მაგ თვალებმა კი ჩემი გული ვერ დაინახეს.

Hello autumn!

14080016_680787442078740_2843243266416258280_n
სექტემბერია. საღამოა. წვიმს.
როგორ გაირბინა ამ წელმა. თვალსა და ხელ შუა გაქრა, სიზმარივით.
როგორ სხვანაირად იყო ყველაფერი შარშან ამ დროს. სხვა იმედებით, სხვა ოცნებებით.. მეც სხვა ვიყავი.
ახლა ყველაფერი ისეა როგორც უნდა იყოს. ახლა უფრო ჩემი თავი ვარ. ჩემი იმედებით, ჩემი ოცნებებით.
ახლა ის დროა, როცა დღეს უფრო კარგადაა ყველაფერი, ვიდრე ადრე.  ვიდრე ერთი კვირის წინ, ვიდრე ერთი თვის წინ, ვიდრე შარშან ამ დროს. ახლა უფრო კარგადაა ყველაფერი.

სექტემბერია.
სექტემბერი ყოველთვის რაღაც ახლის დასაწყისი მეგონა. იქნებ ასეცაა, ან იქნებ არ არის. მაგრამ მე ასე მგონია. თითქოს ახლა იწყება წელი, სეზონი, ცხოვრება.
ცივია ამ წელს სექტემბერი. ცივი და გარინდებული. ჩუმი. თითქოს გაცდის, შენ გელოდება, კარს გიღებს და შენ უნდა გადაწყვიტო შეხვალ თუ არა.
უცნაურია წელს სექტემბერი. იმაზე უცნაური, ვიდრე ზაფხული იყო.
უცნაურია, მარტოსული და ლამაზი.
..სევდიანად ლამაზი.

შემოდგომაა.
ალბათ ისეთი, როგორიც უნდა იყოს. ან ისეთი, როგორიც წარმომედგინა.. მთავარი ის არის რომ შემოდგომაა. მარტოობის სეზონი.
სექტემბერია.
საღამოა.
წვიმს.

ჩემი უცნაური არდადეგები

ES 3
ცნაური გამოვიდა წელს ჩემი არდადეგები.
ნახევარი ზაფხული  ავად ვიყავი, მეორე ნახევარს კი თბილისში ვატარებ. ეს პირველად ხდება. აქამდე თბილისში არასოდეს გამიტარებია ზაფხული.
უცნაურია იმითაც, რომ ამ ყველანაირად არეულმა წელმა ძალიან შემცვალა და ამ ზაფხულმა დააგვირგვინა ეს ცვლილებები. გავიზარდე, გარდატეხა მოხდა.
უცნაურია ამ ყველაფრის მიუხედავად ჩემი კარგი განწყობა.
ასეა. უცნაურია ჩემთვის კარგი განწყობა, რადგან, ჩემი ცხოვრების ბოლო პერიოდში, თითქმის დამავიწყდა კიდეც, როგორია იყო მხიარული და ბედნიერი.
უცნაურია, რომ მხოლოდ ამ ზაფხულს მივხვდი,  ბედნიერი მაშინ იქნები, თუ შენ გადაწყვეტ ამას.
უცნაურია ჩემი ბედნიერი სიზმრებიც.
ისიც, რომ ახალ-ახალი რაღაცები აღმოვაჩინე საკუთარ თავშიც და გარშემოც.
მაგალითად ის, რომ შეიძლება ცუდად იყო, და ბედნიერად მოაჩვენო თავი შენს ირგვლივ ყველას, იმიტომ, რომ მათ არ იდარდონ. და ეს ისეთი კარგია, შენ თვითონაც კარგად ხდები.
კიდევ აღმოვაჩინე ჩემეული ‘დაფასების თეორია’. ეს მდგომარეობს იმაში, რომ გვიხაროდეს ის, რაც გვაქვს. ამას მაშინ მივხვდი, როცა ვიწექი საწოლში 39.5 გრადუსი სიცხით, პირდაპირი მნიშვნელობით გული ხელით მეჭირა, ვფიქრობდი და არ მჯეროდა, რომ იყო დრო როცა სარკესთან მაკიაჟს ვიკეთებდი და ფოტოებს ვიღებდი, რომ იყო დრო, როცა წიგნს ვკითხულობდი, ვსწავლობდი, ვწერდი..როცა ყველაფერი კარგად იყო. და მე ამას ვერ ვხვდებოდი.
ჰოდა ახლა მივხვდი. ახლა ვიცი და მინდა ყველას ვუთხრა, სათითაოდ ვუთხრა, დააფასეთ ის, რომ ხართ! რომ დადიხართ, რომ იღიმით, რომ ყოველ დილით თვალს ახელთ. იმიტომ, რომ ესაა მთავარი !
ეს მასწავლა ჩემმა უცნაურმა ზაფხულმა . მე შევიცვალე. და ამავე დროს ყველაზე უფრო ჩემი თავი ვარ ახლა .