ყველაფერი ცხვირის ოპერაციის შესახებ

 

18237815_836533333170816_640034781479610277_o

ასე გამოიყურება ჩემი ცხვირი დღეს

ცხვირის ოპერაცია ის საკითხია, რომლის შესახებაც ყველაზე მეტი მესიჯი მომდის სოციალურ ქსელებში. უკვე წინასწარ ვხვდები,როცა ცხვირის შესახებ მწერენ. მეც უკვე დაზეპირებული პასუხებით  შეიარაღებული ვუხსნი მათ  ყველაფერს.
ეს იმდენად ხშირად ხდება და ინტერესი იმდენად დიდია , გადავწვიტე ერთი ვრცელი პოსტი მივუძღვნა ამ თემას.
პოსტში დაწვრილებით წაიკითხავთ ყველაფერს, ყველაზე გავრცელებული ოპერაციის- რინოპლასტიკის შესახებ.
მაშ ასე !

Continue reading

Advertisements

წითელპომადიანი ქალი

14045702_1788333141382718_2246103410467225772_n

სიკვდილივით სევდიანი  და სიცოცხლესავით ლამაზი ქალი იყო ელენე.

ამოივლიდა ხოლმე, თავაწეული, მხრებში გაშლილი , ნელი და მძიმე ნაბიჯით. ძველი ჩითის კაბა ეცვა , ყვავილებით დაწინწკლული. ყველა კაბა ერთმანეთს ჰგავდა- მუხლს ქვემოთ, დაღილული და გახამებული საყელოთი.  სწორი ცხვირი ჰქონდა და აფრენილი წარბები. მუდამ წითელი პომადა ესვა. მოწითალო თმას ყოველთვის გადაწეულს და კოსად შეკრულს ატარებდა. და თვალები.. დიდებული თვალები ჰქონდა- ნუშისებრი, თაფლისფერი, საოცრად ნათელი და სევდაჩამდგარი თვალები.

..

მაშინ, 13 წლის გოგოსთვის, საოცრად მიმზიდველი და იდუმალებით მოცული იყო მარტოხელა, მუდამ მარტოდ მოსიარულე ულამაზესი ქალი. 

მისი ხმა მხოლოდ ერთხელ გავიგე- წყლის რიგში -” ბოლო თქვენ ხართ?” – მორიდებით კითხა დედაჩემს. დაბალი ხმა ქონდა, ქალური. რიგში თავდახრილი იდგა, თითქოს მისჯილი აქვს იქ დგომაო, ერთი სული ჰქონდა აევსო პატარა ყვითელი, საღებავგადაცლილი ბალონი და წასულიყო.

ახლა მიკვრის , რატომ მახსოვს ყველა დეტალი. ქალზე, რომელიც არავის აინტერისებდა. არავის. მხოლოდ ჩემთვის  ,13 წლის გოგოსთვის იყო ამ ქლის მარტოობა მიმზიდველი.
თუმცა, ესაც ბავშვური ცნობისმოყვარეობა იყო და მეტი არაფერი. მაშინ სხვა არაფერი შემეძლო.
უცნაური იყო, აზრად არასოდეს მომსვლია ოჯახში მეკითხა მის შესახებ. მთელი ცხოვრება ჩვენს ქუჩაზე ცხოვრობდა, პატარა , ერთსართულიან, წითელი აგურის სახლში. ეზოში ვარდებიანი ბაღჩა ჰქონდა. სკოლაში სიარულისას დილაობით ვაკვირდებოდი ხოლმე, ვარდებს კრეჭდა, ან რწყავდა. გამარჯობის თქმა მერიდებოდა. მაშინ  არ ვიცოდი რატომ. ახლა ვიცი.
ჩემს თვალში რაღაც მიუწვდომელი ჰქონდა მას, რაღაც იდუმალი. ის იყო ისეთი, როგორიც მინდოდა გავმხდარიყავი მე, როცა მისი ასაკის ვიქნებოდი.  მეგონა ყველა ასე აღიქვამდა მას-ლამაზად.  ეს მეგონა საოცნებო მდგომარეობა- ლამაზი ქალი.
ამიტომაც მერიდებოდა მისი, სადღაც მაღლა იყო. ზემოთ. სხვა სამყაროში.
მაგრამ ერთ დღესაც მოხდა ის, რამაც მთლიანად დაანგრია ყველაფერი. რამაც ამირ-დამირია წარმოდგენები, ღირებულებები, მაშინდელი ოცნებები და საერთოდაც- ყველა ფიქრი და აზრი.
ბიძაჩემის ერთი მეგობარის ცოლმა, სუფრაზე, ვითომ სხვათაშორის ახსენა, ელენეს რა კარგი ვარდები აქვს, ნერგი მინდა ვთხოვოვო. და, აღარ მახსოვს ვინ, მხოლოდ მახსოვს როგორ იკითხა სტუმართაგან ვიღაცამ – ვის, ბოზ ელენეს? – ჰო. – იყო პასუხი.
-ოო, მოიცა რა, მაგისი არაფერი გინდა შენი ჭირიმე.
და ეს ყველაფერი მშვიდად, აუღელვებლად ითქვა! ვითომც არაფერიო.
სახეზე საშინელი სიმხურვალე ვიგრძენი. ვერ გამეგო რა ხდებოდა. “ვარდები  “, “ელენე”, “ბოზი”, “ბოზი ელენე”, “მაგისი არაფერი გინდა”.. ეს სიტყვები ამერია თავში.
უკვე ვიცოდი რომ ბოზი, ეს იყო ძალიან ძალიან ცუდი რამ, და მას ყველაზე ცუდ ქალებზე ამბობდნენ. მათზე ვინც სხეულს ყიდდა. -“ნუთუ ის ამას აკეთებს” -გამიელვა საშინელმა აზრმა თავში.
სუფრიდან ავდექი, ყელში ბურთი მომებჯინა, მთლიანად მიხურდა სხეული. სხვა ვეღარაფერი მოვისმინე .
ეს იყო ყველაზე დიდი იმედგაცრუება , ყველაზე მძიმე დარტყმა- მე აღარ მყავდა მისაბაძი ადამიანი, მე აღარ მყავდა საოცნებო , იდეალი ქალი. ის ცუდი ქალი ყოფილა, ის ცუდი ქალი ყოფილა.. მხოლოდ ამას ვფიქრობდი.
თითქოს რაღაც მიეცხო და დააბინძურა, თითქოს დადაბლდა , მიწაზე დაეცა.
დროთა განმავლობაში შევეჩვიე ამას. ტვინში ჩამიჯდა რომ მე ვცდებოდი, რომ ის არ იყო კარგი, ის არ იყო იდეალური. ტკივილით მაგრამ ამას შევეჩვიე.
ამ ამბიდან მალევე დავტოვე ჩემი ბავშვობის სახლი და დიდ ქალაქში გადმოვედით.
ელენე აღარც გამხსენებია. უმნიშვნელო ბავშვობის მოგონებად იქცა.
მშობლებმა ქალაქში სამსახური დაიწყეს და რამოდენიმე წელიწადს აღარც ჩავსულვარ იქ. ზამთრობით ბებო ,პაპა და ბიძა თვითონ ჩამოდიოდნენ ხოლმე ჩვენთან.
მე გავიზარდე, აღარ ვიყავი 13 წლის. იმასაც მივხვდი რომ სილამაზე საოცნებო არ ყოფილა. სწავლით ვიყავი დაკავებული, ათასგვარ საქმიანობას ვედებოდი, აღარც კი მახსენდებოდა მშობლიური ქალაქი.
ერთ ზაფხულს, ტრენინგების შემდეგ გავიგე რომ ბებო ცუდად ყოფილა. მეორე დღესვე წავედი ტაქსით.
ის გრძნობა დამეუფლა , დიდი ხნის მიტოვებულს და უსაშველოდ ახლობელს რომ დაიბრუნებ. თან უცხოა, თან ახლობელი, და ძალიან ძალიან მტკივნეული..
როგორც კი სახლს მივუახლოვდი, იმ ქუჩას, იმ ჩასახვევს, ტვინში ყველაფერი ამომიტრიალდა, თითქოს ბოლო წლები დაპროგრამებულმა , დაჰიპნოზებულმა გავატარე და ახლა გამომაფხიზლესო.
ბებო მწოლიარე დამხვდა.
მისი ხელი მეჭირა და ყველაფერს ვუყვებოდი , ერთი წამითაც არ ვჩერდებოდი. ვიცინოდით, ვიტირეთ კიდეც.. ბოლოს ის ვკითხე რაც უნდა მეკითხა.
– ბებო, ელენე გახსოვს? ლამაზი ქალი რომ იყო.. როგორ არის?- გული ამომიბრუნდა, მეშინოდა არ გამეგო რომ იქ აღარ ცხოვრობდა ან ..
– არის ბებო, როგორც იყო. როგორ იქნება..
გულზე მომეშვა.
საღამოს ჩავუყევი ქუჩას, მის სახლთან გავჩერდი. ისევ ის გრძნობა დამეუფლა, რიდის, მოკრძალების.
დავაკაკუნე.
ფეხის ხმა არ გამიგია ისე გაიღო კარი. თითქოს კარებში იჯდა მიმსვლელის მოლოდინშიო.
შეცვლილი იყო. წლები დატყობოდა. ახლა უკვე შუახნის იქნებოდა. თვალებთან ნაოჭები გასჩენოდა, კანიც აღარ უბრწყინავდა. მხოლოდ თვალები, თვალები დარჩენოდა უცვლელი- სევდაჩამდგარი და მომღიმარი.
ტუჩებზე შევხედე-წითელი პომადაც უცვლელი იყო.
-გამარჯობა, მე.. მერი ბებოს შვილიშვილი ვარ..
-მობრძანდით, შემოდით.. -ოდნავ დაბნეულს ხმაში სიხარულიც ეტყობოდა.
დივანზე დავჯექი, ოთახს მოვავლე თვალი. ყველაფერი ძველი იყო. ძველი და.. მხოლოდ ერთი სიტყვა თუ აღწერდა ოთახს- მარტოსული.
მტვერდადებული წიგნები, ძველებული, ყვავილებით მოქარგული მძიმე, სქელი ფარდები, მრგვალი საღებავგადაცლილი მაგიდა..
ახლა გამიჩნდა ეს კითხვა , მხოლოდ ახლა- რატომ არის ეს ქალი მარტო, და რატომ უწოდეს ის სიტყვა მაშინ.. იმ დროს ჩემთვის განაჩენის მსგავსი სიტყვა. ახლა ყოველ ფეხის ნაბიჯზე რომ ისმის, მაშინ კი სიკვდილს რომ უდრიდა ჩემთვის.. რატომ გაიმეტეს მარტოობისთვის, რატომ არავის უნდოდა ის, რა დააშავა ასეთი?
..
ჩაი დამალევინა. სხვა არაფერი ქონდა.

-ბავშვობაში ძალიან მომწონდით- დავიწყე. – ძალიან ლამაზი იყავით.. მართლა.
-მადლობა ჩემო კარგო, მადლობა..
– გათხოვილი არ ყოფილხართ?- ვკითხე და ვინანე. ისედაც ვიცოდი რომ სულ მარტო იყო.
თავი დახარა, ჩაი მოსვა- ერთხელ მიყვარდა.- მიპასუხა და გამიღიმა.

-ერთხელ მიყვარდა. მაგრამ ..არ შეიძლებოდა. ჰოდა, ბავშვის ამბის მერე წავიდა.
-ბავშვის?- ..
– ჰო, ბავშვი გარდამეცვალა, ორი წლისაც არ იყო.. ამის მერე საბოლოოდ დაბრუნდა იქ, საიდანაც მოვიდა.
ცოლთან. – ხმადაბლა ლაპარაკობდა, თითქოს ეშინოდა არავის გაეგო. და თან მაგიდას ალაგებდა.
–  ცოლმა რომ გაიგო ერთმანეთი გვიყვარდა მიჩივლა, ქურდობა დამაბრალა, პოლიცია მოვიდა და ის ყელსაბამი ამოიღეს, მისმა ქმარმა რომ მაჩუქა. წამიყვანეს. – ასე მომაძახა- ბოზი და ქურდი ხარო. ყველას ესმოდა..
მოვკვდი, მაგრამ არ წავედი აქედან! შერცხვენილი ვიყავი მაგრამ არ წავედი..
იმის გამო ვერ წავედი. მიყვარდა და ვერ წავედი.
იმის მერე მოვიდა, პატიებას მთხოვდა სასამართლოზე რომ არ აღიარა ჩემი სიყვარული. მეფიცებოდა მიყვარხარო. ვუყვარდი.. უბრალოდ სუსტი იყო.
მერე..ბავშვის ამბავი მოხდა. ფილტვების ანთებით მომიკვდა.
მე მაბრალებდნენ, ვერ მოუარაო. ის ზამთარი შეშის გარეშე გავატარეთ.
-გაჩუმდა. რამოდენიმე წამს ტუჩებზე მიიდო მომუჭული ხელი.

ეს არის და ეს.-  ადგა . კედელზე დაკიდულ ტილოზე ხელები შეიწმინდა და გამიღიმა.
– თქვენ ძალიან ლამაზი ხართ. ახლაც ძალიან ლამაზი ხართ.. მხოლოდ ამის თქმა შევძელი.
-მადლობა ჩემო კარგო, მადლობა. -მომიახლოვდა და ხელი ხელზე დამადო. – გამომიარე ხოლმე როცა აქეთ იქნები, მე სულ აქ ვარ. არსად წავალ..

წამოვედი.
სიკვდილივით სევდიანი იყო იმ საღამოს მისი ეზო, და თვითონ ისევ სიცოცხლესავით ლამაზი.
ვერ ვპატიობდი ჩემ თავს ,მაშინ რომ სხვების სიტყვების გამო გული ავიცრუე ამ ქალზე, ჩემთვის იდეალურ ქალზე.
და თან ბედნიერი ვიყავი, რომ არ ვცდებოდი. ის უფრო დიდებული აღმოჩნდა ვიდრე მეგონა.
უფრო დიდებული და უფრო ძლიერი!
ძლიერი საიმისოდ რომ გაეძლო ყველა სიტყვისა და ყველა უგულო გამოხედვისთვის, ყველა მარტოობისთვის და არ წასულიყო, არ მიეტოვებინა ის, ვინც უყვარდა.
ძლიერი საიმისოდ რომ ეპატიებინა კაცისთვის სისუსტე , და არ შეეძულებინა ის,
ძლიერი საიმისოდ რომ მის თვალებში არ ჩამქრალიყო ნაპერწკალი, და მის ტუჩებზე არ გამქრალიყო წითელი პომადის კვალი.
მართლაც დიდებული ქალი იყო ელენე. სიკვდილივით დიდებული და სიცოცხლესავით ლამაზი..

ენამწარე გოგონას ამბავი

18118524_832356023588547_3899170981658711618_n
ბავშვობაში დედა ერთ ზღაპარს მიკითხავდა ხოლმე. ბოლოს ხმაში ცრემლი ერეოდა. მე ვერ ვხვდებოდი რატომ ტიროდა დედა, ეს ხომ ჩვეულებრივი ზღაპარი იყო, ზღაპარი ენამწარე გოგონაზე. სხვანაირად-ზრაპარი ედემის ყვავილზე. ამბავი ლამაზ მაგრამ გულქვა გოგონაზე, რომელიც ბოლოს მიხვდა დანაშაულს, როცა ლამის ყველაფერი გვიან იყო.
დრო გავიდა, მე გავიზარდე , წლები იყო არ გადამეშალა ის წიგნი, აღარც კი მახსენდებოდა ხოლმე მისი არსებობა. მხოლოდ ერთ მომენტში გამკრავდა ხოლმე გულში ნაცნობი ზღაპარი, როცა ვინმეს ნებით ან უნებლიეთ გულს ვატკენდი და შემდეგ ამას ვნანობდი.
ერთი ასეთი შემთხვევის დროს დედამ მითხრა, სუფთა ის ენამწარე გოგონა ხარო.
ძალიან მეწყინა. შინაგანი პროტესტი გამიჩნდა. გამახსენდა , ბავშვობაში ზღაპრის დასასრულს დედა ყოველთვის მეუბნებოდა, მთავარია კეთილი იყო, სხვა ყველაფერს მნიშვნელობა არ აქვსო.
ბავშვობაში ხშირად ვიყავი ენამწარე. მინდოდა ჩემი გამეტანა ყოველთვის, ადამიანებს დაუფიქრებლად მივახლიდი სათქმელს და როდესაც ეწყინებოდათ, მერე უარესად მტკიოდა გული. ვერ ვხვდებოდი ასე რატომ ვიქცეოდი, რატომ არ ვფიქრობდი წინასწარ, სანამ რაიმეს ვიტყოდი.
ზღაპრის გმირი გოგონასგან განსხვავებით მე არც ლამაზი ვყოფილვარ და არც გრძელი ლამაზი თმა მქონია. მას მხოლოდ მწარე ენით ვგავდი.
რაც დრო გადიოდა ამაზე უფრო და უფრო ვდარდობდი, რატომ მისწრებდა ენა წინ. ეს ხომ მე თვითონ მკლავდა?
ახლა 24 წლის ვარ. ახლა აღარ მისწრებს ენა წინ, ახლა ვისწავლე რომ მთავარია სხვას არ ვატკინოთ გული, მთავარია სხვა გავახაროთ თუმდაც ერთი სიტყვით. ესაა მთავარი!

იმდღეს ერთ წიგნს ვეძებდი და შემთხვევით წავაწყდი ზღაპარს ენამწარე გოგონაზე. გადავშალე. თიტქოს დრო არც გასულაო, იგივე გრძნობა დამეუფლა-ყველაზე დიდი სიმართლე რაც კი ოდესმე წამიკითხავს, ყველაზე გულზე მოსახვედრი ამბავი.

ზღაპარში , ბოლოს, ენამწარე გოგონა ავად ხდება , მისი სილამაზეც სადრაც გაქრება, დაესიზმრება რომ მხოლოდ   ერთი გზაა გადარჩენის, ვარდების კონა იმ მოხუცი კაცის ბაღიდან, რომელსაც რამდენეჯერმე მწარედ დასცინა და გული ატკინა , როცა  გაწოდებულ ყვავილზე უხეშად ხელი აუკრა.
როცა გოგონას დედა მოხუცთან ვარდებისთვის ტირილით მივა, მოხუცი მოუჭრის ვარდებს, მიუხედავად იმისა რომ მოჭრის შემთხვევაში ყველა ყვავილი გაუხმებოდა ბაღში.
მოხუცი გოგონას გადარჩენს. და გოგონა მიხვდება სიკეთის ფასს.
მხოლოდ მაშინ, როცა სიცოცხლისთვის დასჭირდა ბრძოლა.

მე მგონია რომ ეს სიცოცხლის ზღაპარია, ზღაპარი იმაზე, რა დიდი ძალა აქვს სიკეთეს და სიყვარულს. და როგორ გვკვლავს და გვამახინჯებს თითოეული მწარე სიტყვა!
არჩევანი ჩვენზეა, ჩვენ ვწყვეტთ როგორები ვიქნებით. მთავარია ამას იქამდე მივხვდეთ, სანამ ის ედემის ყვავილი არ დაგვჭირდება გადასარჩენათ, რომელიც ერთხელ გულგრილად მოვისროლეთ.
18118749_832345303589619_4282176790726684461_n

ყოველდღიურობის სირთულეები

17966417_828305770660239_1079771134021486107_o
მე დილით ადრე არ ვდგები.
და ეს მეზიზღება.
მინდა 9 -ზე ავდგე , ვივარჯიშო, სუფთა ჰაერზე ვირბონო და ვიზრუნო იმაზე რომ ჩემი ორგანიზმის მეტაბოლიზმი წესრიგში იყოს. არ მივიღო ტოქსინები, დავაბალანსო ცილების და ცხიმების მიღება და მსგავსი რაღაცეები.
მე ამ ყველაფერს არ ვაკეთებ, მე ამ ყველაფერს ვცდილობ.
დილით კატა მაღვიძებს (როცა არ ვმუშაობ ან არ ვსწავლობ)
მიყვარს როცა კატა მაღვიძებს.
თუ კატა არა მამაჩემი მაღვიძებს რომელიც სხვა ოთახში, მაგრამ იმხელა ხმაზე ლაპარაკობს ტელეფონზე რომ ჩემს  შუა სიზმარში აღწევს მისი საქმიანი საუბრები.
ეს კარგი იმითაა, რომ ღამის კოშმარებიდან ვაღწევ თავს. მაგრამ თუ კარგ სიზმარს მაწყვეტინებს ვიდნე, უკვე რეალობა იქცევა ხოლმე კოშმარად და საშინელ ხასიათზე ვიღვიძებ.
მერე ვსვამ ყავას. დიდად არ მიყვარს მაგრამ დამოკიდებული ვარ. თუ კარგი ამინდია გარეთ გავდივარ და კატების კიბეზე (სადაც ისინი ცხოვრობენ) ვჯდები და მათი მოფერებით ვიღებ დიდ პოზიტივს.

(რჩევა ჩემგან აქვე- იყოლიეთ კატა !)

გარეთ გასვლის წინ ყოველთვის ვემზადები რიტუალურად. ზოგადად რიტუალებს ვერ ვიტან, თუმცა თავის მოვლის საკითხში ყველაფერი დაბალანსებული მაქვს.
ამ ყველაფერს “თმპ” -ს ვეძახი, რაც შემოკლებული ვარიანტია -თავის მოვლის პროცედურების.
ჩემი ფსიქიკური უცნაურობების გამო ჩემს თავს ვყოფ ორ ანად. მაკიაჟით და უმაკიაჟოდ. სხვებისთვის ორივე ერთი ვარ, მაგრამ ბევრ აკვიატებასთან ერთად ესაც მახასიათებს.

საღამოს ვუყურებ ფილმებს. იშვიათად კომედიას. ხშირად -ფსიქოლოგიურ თრილერებს და დრამებს. არცთუ ისე იშვიათად საშინელებათა ფილმებს ,რომელთა უემტესობაც არ მომწონს.
ვინაიდან წიგნების კითხვას ნერვები უნდა და მე ეს უკანასკნელი ბოლო დროს გაფუჭებული მაქვს, ვკითხულობ ცოტ-ცოტას მაგრამ გამუდმებით.
საღამოობით ასევე ვმეცადინეობ მეტყველებაში, ტექსტების კითხვაში და შემდეგ დაძინებას ვცდილობ.

ეს არის ჩემი ყოველდღიურობა.ჰო, ეს სისულელე რაც ზემოთ წერია. და სირთულეები?
სირთულეები სწორედ ის არის რომ ისინი არ არსებობს.
ეს ყველაფერი ერთი დიდი უაზრობაა, რომელსაც აქვს ორი დრო, დღე და ღამე.
დღე გაღიზიანებს შენი თმა და გინდა ჩაიცვა მაღალქუსლიანი ახალი ფეხსაცმელი, რომელის ჩაცმაც გეზარება და ეს ნერვებს გიშლის.
ღამე კი… უბრალოდ გენატრება. ბავშვობის მსგავსი რამ, შეიძლება ღმერთი გენატრება, შეიძლება თავისუფლება. შეიძლება ვიღაც. შეიძლება აკრძალულია ეს. ან არც არის.
მერე თენდება. თვითონ. მხოლოდ ეს ხდება თვითონ. მხოლოდ ამას არ სჭირდება ძალისხმევა.
მთავარია შენ მოახერხო და ადგე.
გაახილო თვალები და მზე დაინახო.
არ აქვს მნიშვნელობა რომელი საათი იქნება.
არც იმას აქვს მნიშვნელობა კატა გაგაღვიძებს თუ მამის ხმა, რომელიც ტელეფნზე ლაპარაკობს.
მნიშვნელობა მხოლოდ იმას აქვს, რომ ხარ, და უნდა ადგე.
ეს არის მთავარი სირთულე.
სწორედ ეს..

მე-17 საუკუნის ერთი სიყვარულის ამბავი

“თქვენ, მართლა არ ხართ, და არ ვოცნებობ, არც სიზმარია, არც ილუზია..
თქვენ თქვენი გზებით მოხვედით ჩემთან და მეც შემოგხვდით თქვენი თვალებით.
თქვენ მოიტანეთ დიდი ჩემოდნით ბევრი სევდა და ბევრი სიზმარი,
რომელშიც მე არ ვყოფილვარ, მაგრამ..
მაინც მიყვარდა.
მაინც მიყვარდა,
მაინც მიყვარდა.
მაინც..
მოსვლა დარჩენას არ ნიშნავს მაგრამ, მე მაინც გთხოვეთ-სერ, იქნებ დარჩეთ..
თავდახრილმა..

და  თქვენს თვალებში სევდა ,უკვე ნიშნავდა- არას.
და არაფერი თქვით გარდა ამის-მაპატიეთ მისს..
და მე გაპატიეთ.”

ჩვენ რომ მე17 საუკუნეში გვეცხოვრა ალბათ ასეც იქნებოდა ყველაფერი. შენ ვერ დარჩებოდი.
მანამდე კი..
შენ პრინცი იქნებოდი, მე კი უბრალო მოსამსახურე.
და მეყვარებოდი.
შორიდან, უთქმელად, მაგრამ არამტკივნეულად, რადგან სიყვარული და ბედნიერება ერთი და იგივე იქნებოდა ჩემთვის.
ყოველ დილით კიბის გვერდით სკამზე დავჯდებოდი საქსოვად. ზეპირად მეცოდინებოდა შენი გაღვიძების საათი და წუთი.
შენ ჩამოივლიდი, ლურჯი ფრაკითა და წითელი მოსასხამით, სანადირო ჩექმებით. ოდნავ ავანტიურისტი იქნებოდი ჩემი წარმოსახვით, ვიფიქრებდი რომ ცხენზე უუნაგიროდ ჯდებოდი, მაშინაც კი თუ სანადიროდ მიდიოდი.
ჩემს წარმოსახვაში ცოტა თავხედიც იყავი,( პრინცი რომ არ ყოფილიყავი კარგი ხულიგანი დადგებოდა შენგან.)
მაგრამ მე ეს არ მაწყობდა. ხულიგნები პრინცესებს უყვარდებათ, მოსამსახურე გოგოების ბედი კი ყოველთვის პრინცია! ამიტომაც, ვფიქრობდი გამიმართლა ,პრინცად რომ გაჩნდი.
არა, შენ პრინცესა არ შეგეფერება..განებივრებლ გოგონებს შენნაირი ბიჭი არ სჭირდებათ. საპირისპირო უნდა იყოს. მე კი შენი საპირისპირო ვარ. შენ პრინცი ხარ, მე კი მოსამსახურე- ამაზე მეტი დაპირისპირება რა გინდა?
ოცნებებში შორს რომ წავალ ხოლმე იმასაც წარმოვიდგენ, შენი მშობლები რას იტყვიან ჩემზე. მაგრამ ამაზე ფიქრს მაშინვე ვწყვეტ. ჯობია გავიქცეთ-მეთქი გადავწყვეტ ხოლმე და..
მივფრინავთ მე და შენ ცხენზე ამხედრებულები. მხოლოდ მე და შენ, მეტი არავინ!
..
გამეღვიძა.
..
მე 17 საუკუნეში რომ გვეცხოვრა, პრინცების და პრინცესების ეპოქაში, ალბათ ,ასე იქნებოდა ყველაფერი.

14

ახლა ისე ვარ. რომ ვარ ხოლმე. 

მარტის დღესავით არეული და ზამთრის ღამესავით უსაშველო.

შენ რომ ვერ იტან, ისე ვარ.

დაუმთავრებელი ამბავივით.

შემოდგომის ფოთოლივით.

ძირს რომ ეცემა.

ვიღაცები რომ ვერ იტანენ, ისე ვარ, პატეთიკურად, ტრაგიკულად და მარტო.

რომ იწყებ და არ გამოდის, იმ ნახატივით ვარ.

რომ წერ და უაზრობა გამოდის, იმ წერილივით ვარ.

ამ პოსტივით ვარ, აზრი რომ არ აქვს და მაინც რომ ვწერ.

სხვები რომ ვერ გაიგებენ ისე ვარ.

შენ რომ გაიგებ, მაგრამ რომ არ გინდა გაგება , ისე.
თებერვალივით ვარ. 

გაზაფხულს, ერთი ნაბიჯი რომ აშორებს, ერთი ხელის გაწვდენა, მაგრამ, მაინც ზამთარი რომ ქვია.

….

ისე ვარ, ჩემნაირი ტრაგიკული და უაზრო ადამიანი რომ გაიგებს მარტო. და ღმერთი.

ჩემსავით ვარ. 

შენ კი..

შენ, არასოდეს მაჩუქებ გვირილებს.

ეს ყველაფერი, 

როგორც შენ იტყოდი -ბანალურია.

და როგორც მე ვიტყოდი- ტრაგიკული.

სხვებისთვის კი- მნიშვნელობა არ აქვს.

2017

braid-girl-hair-nature-red-favim-com-455493
ისეთია დღეს ახალი წელი, ისეთი..როგორიც მხოლოდ ახალი წელი შეიძლება იყოს.
სევდიანად ჩვეულებრივი.
ან ჩვეულებრივად სევდიანი.

ოცნებების გაქრობა გამიგია, ოცნების სხვა ოცნებით ჩანაცვლებაც გამიგია, დაკარგულ ოცნებებზეც ბევრი მსმენია და თქვენ წარმოიდგინეთ, მკვდარი ოცნებებიც მინახავს.
მაგრამ ოცნების უნარის დაკარგვა ვერასოდეს წარმომედგინა.
მე ვერ ვოცნებობ.
სიკვდილს გავს რაღაცით. ალბათ იმით რომ ორივე უსაშველოა.

მახსოვს , ბავშვობაში მაღალი სიცხე მქონდა.დედამ სასწრაფოს დაურეკა, მაგრამ გადატვირთული გამოძახების გამო დაიგვიანეს.
მე ვტიროდი. დედა მხოლოდ ერთ სიტყვას მეუბნებოდა- გაუძელი.
ვიწექი, სიცხისგან ვიწვოდი და ვფიქრობდი, რომ მათ მოსვლამდე უნდა გამეძლო.
მას მერე ვუძლებ.
ვუძლებ სასწრაფოს მოსვლამდე.
ვუძლებ გათენებამდე.
ვუძლებ გაზაფხულამდე.
ვუძლებ ბედნიერებამდე..
იმიტომ რომ სხვა გზა არ არის,
სხვა გამოსავალი არ არსებობს!

2017.