მე-17 საუკუნის ერთი სიყვარულის ამბავი

“თქვენ, მართლა არ ხართ, და არ ვოცნებობ, არც სიზმარია, არც ილუზია..
თქვენ თქვენი გზებით მოხვედით ჩემთან და მეც შემოგხვდით თქვენი თვალებით.
თქვენ მოიტანეთ დიდი ჩემოდნით ბევრი სევდა და ბევრი სიზმარი,
რომელშიც მე არ ვყოფილვარ, მაგრამ..
მაინც მიყვარდა.
მაინც მიყვარდა,
მაინც მიყვარდა.
მაინც..
მოსვლა დარჩენას არ ნიშნავს მაგრამ, მე მაინც გთხოვეთ-სერ, იქნებ დარჩეთ..
თავდახრილმა..

და  თქვენს თვალებში სევდა ,უკვე ნიშნავდა- არას.
და არაფერი თქვით გარდა ამის-მაპატიეთ მისს..
და მე გაპატიეთ.”

ჩვენ რომ მე17 საუკუნეში გვეცხოვრა ალბათ ასეც იქნებოდა ყველაფერი. შენ ვერ დარჩებოდი.
მანამდე კი..
შენ პრინცი იქნებოდი, მე კი უბრალო მოსამსახურე.
და მეყვარებოდი.
შორიდან, უთქმელად, მაგრამ არამტკივნეულად, რადგან სიყვარული და ბედნიერება ერთი და იგივე იქნებოდა ჩემთვის.
ყოველ დილით კიბის გვერდით სკამზე დავჯდებოდი საქსოვად. ზეპირად მეცოდინებოდა შენი გაღვიძების საათი და წუთი.
შენ ჩამოივლიდი, ლურჯი ფრაკითა და წითელი მოსასხამით, სანადირო ჩექმებით. ოდნავ ავანტიურისტი იქნებოდი ჩემი წარმოსახვით, ვიფიქრებდი რომ ცხენზე უუნაგიროდ ჯდებოდი, მაშინაც კი თუ სანადიროდ მიდიოდი.
ჩემს წარმოსახვაში ცოტა თავხედიც იყავი,( პრინცი რომ არ ყოფილიყავი კარგი ხულიგანი დადგებოდა შენგან.)
მაგრამ მე ეს არ მაწყობდა. ხულიგნები პრინცესებს უყვარდებათ, მოსამსახურე გოგოების ბედი კი ყოველთვის პრინცია! ამიტომაც, ვფიქრობდი გამიმართლა ,პრინცად რომ გაჩნდი.
არა, შენ პრინცესა არ შეგეფერება..განებივრებლ გოგონებს შენნაირი ბიჭი არ სჭირდებათ. საპირისპირო უნდა იყოს. მე კი შენი საპირისპირო ვარ. შენ პრინცი ხარ, მე კი მოსამსახურე- ამაზე მეტი დაპირისპირება რა გინდა?
ოცნებებში შორს რომ წავალ ხოლმე იმასაც წარმოვიდგენ, შენი მშობლები რას იტყვიან ჩემზე. მაგრამ ამაზე ფიქრს მაშინვე ვწყვეტ. ჯობია გავიქცეთ-მეთქი გადავწყვეტ ხოლმე და..
მივფრინავთ მე და შენ ცხენზე ამხედრებულები. მხოლოდ მე და შენ, მეტი არავინ!
..
გამეღვიძა.
..
მე 17 საუკუნეში რომ გვეცხოვრა, პრინცების და პრინცესების ეპოქაში, ალბათ ,ასე იქნებოდა ყველაფერი.

14

ახლა ისე ვარ. რომ ვარ ხოლმე. 

მარტის დღესავით არეული და ზამთრის ღამესავით უსაშველო.

შენ რომ ვერ იტან, ისე ვარ.

დაუმთავრებელი ამბავივით.

შემოდგომის ფოთოლივით.

ძირს რომ ეცემა.

ვიღაცები რომ ვერ იტანენ, ისე ვარ, პატეთიკურად, ტრაგიკულად და მარტო.

რომ იწყებ და არ გამოდის, იმ ნახატივით ვარ.

რომ წერ და უაზრობა გამოდის, იმ წერილივით ვარ.

ამ პოსტივით ვარ, აზრი რომ არ აქვს და მაინც რომ ვწერ.

სხვები რომ ვერ გაიგებენ ისე ვარ.

შენ რომ გაიგებ, მაგრამ რომ არ გინდა გაგება , ისე.
თებერვალივით ვარ. 

გაზაფხულს, ერთი ნაბიჯი რომ აშორებს, ერთი ხელის გაწვდენა, მაგრამ, მაინც ზამთარი რომ ქვია.

….

ისე ვარ, ჩემნაირი ტრაგიკული და უაზრო ადამიანი რომ გაიგებს მარტო. და ღმერთი.

ჩემსავით ვარ. 

შენ კი..

შენ, არასოდეს მაჩუქებ გვირილებს.

ეს ყველაფერი, 

როგორც შენ იტყოდი -ბანალურია.

და როგორც მე ვიტყოდი- ტრაგიკული.

სხვებისთვის კი- მნიშვნელობა არ აქვს.

2017

braid-girl-hair-nature-red-favim-com-455493
ისეთია დღეს ახალი წელი, ისეთი..როგორიც მხოლოდ ახალი წელი შეიძლება იყოს.
სევდიანად ჩვეულებრივი.
ან ჩვეულებრივად სევდიანი.

ოცნებების გაქრობა გამიგია, ოცნების სხვა ოცნებით ჩანაცვლებაც გამიგია, დაკარგულ ოცნებებზეც ბევრი მსმენია და თქვენ წარმოიდგინეთ, მკვდარი ოცნებებიც მინახავს.
მაგრამ ოცნების უნარის დაკარგვა ვერასოდეს წარმომედგინა.
მე ვერ ვოცნებობ.
სიკვდილს გავს რაღაცით. ალბათ იმით რომ ორივე უსაშველოა.

მახსოვს , ბავშვობაში მაღალი სიცხე მქონდა.დედამ სასწრაფოს დაურეკა, მაგრამ გადატვირთული გამოძახების გამო დაიგვიანეს.
მე ვტიროდი. დედა მხოლოდ ერთ სიტყვას მეუბნებოდა- გაუძელი.
ვიწექი, სიცხისგან ვიწვოდი და ვფიქრობდი, რომ მათ მოსვლამდე უნდა გამეძლო.
მას მერე ვუძლებ.
ვუძლებ სასწრაფოს მოსვლამდე.
ვუძლებ გათენებამდე.
ვუძლებ გაზაფხულამდე.
ვუძლებ ბედნიერებამდე..
იმიტომ რომ სხვა გზა არ არის,
სხვა გამოსავალი არ არსებობს!

2017.

უკვე ყველა ფოთოლი ჩამოვარდა.

maxresdefault
უკვე ყველა ფოთოლი ჩამოვარდა.
დრო ამოიწურა. მორჩა.
რა განსხვავებაა შემოდგომასა და ზამთარს შორის?
ალბათ ის, რომ შემოდგომაზე ფოთლები ცვივა, ზამთარში კი ფიფქები.
უფრო კი ის, რომ ზამთარში გაზაფხული უფრო ახლოსაა.
ერთი სეზონით ახლოს.
გაზაფხულზე ვაშლის ყვავილები ჩამოცვივა.
ფანჯარაზე ერთი სხივით მეტი იქნება მზე.
ტყემლის ხეებიც თავს აწევენ და მთელი გაზაფხულით აყვავდებიან.
შენ.. შენ კი ისევ არ იქნები.
მხოლოდ ეს დარჩება ისე, როგორც იყო.

..რა სწრაფად გადის დრო

635789057336352911-1140763294_tumblr_n5xrbmefgx1sixm2uo1_400

‘პატარა სახლი გვექნება, წითელი აგურის, მწვანე კრამიტის სახურავითა და მოფილაქნებული ეზოთი. შესასვლელში სამი კიბით, და ყავისფერი კარით, რომლის გაღების ხმაზეც, ყოველ საღამოს მივხვდები, რომ- დაბრუნდი.
ჩვენს ტყუპ გოგონებს შენი ტუჩები და წარბები ექნებათ , ჩემი კი თმის ფერი და ხასიათი. მერის პიანინოზე დაკვრა ეყვარება, ელენს ძველი ნივთების შეგროვება. მათემატიკას შენსავით კარგად ისწავლიან. ხშირად იჩხუბებენ, მაგრამ ერთმანეთი ყველაზე მეტად ეყვარებათ !
ჩვენს ბიჭს შენი სახელი ერქმევა. თვალები და ღიმილიც შენი ექნება. შენსავით ჯიუტი და ცოტა უცნაური იქნება. მე მხოლოდ იმაში დამემსგავსება, რომ შენ ყველაზე მეტად ეყვარები ამქვეყნად..

საღამოობით შენს საყვარელ საჭმელს გავაკეთებ და ყველანი ერთად დაველოდებით შენს მოსვლას. ვახშმის შემდეგ მერი დაუკრავს, და ჩვენ ყველანი აღვფრთოვანდებით, მიუხედავად იმისა, რომ ბევრჯერ შეეშლება.

ასე გავა წლები.
ჩვენი ბიჭი მალე საცოლეს გაგვაცნობს და ცალკე გადავა საცხოვრებლად, გოგონები საზღვარგარეთ გააგრძლებენ სწავლას..

და დავრჩებით ჩვენ. მე და შენ.
ნახევარი ცხოვრება გავა, შენს თვალებს კი მხოლოდ ჩემს გული ეყვარება.
მოვალ, თავს გულზე დაგადებ და გეტყვი- რა სწრაფად გადის დრო..’

არაფერს აქვს აზრი.არც იმას, რომ ამ ცივ შემოდგომას, როცა თითქმის ყველა ფოთოლი ჩამოვარდა, მეც რაღაცის დავიჯერე.

რაღაც სიყვარულის მსგავსის.

ახლა კი ..

აზრი არაფერს აქვს.

შენ წახვედი.

ადექი და წახვედი.

სადღაც,

არც იმდენად შორს,რომ მე ვერ დაგიძახო, და არც იმდენად ახლოს, რომ შენ ჩემი ხმა გაიგონო.

წახვედი, შენთვის დახეტიალობ. 

ღამის შარაზგებს დაუყვები ან წარსულის ოცნებებში ბოდიალობ.

მე კი შემეშინდა.

უშენობაზე მეტად შენი ცუდად ყოფნის შემეშინდა!

გესმის? 

..შენ ამასაც ვერ გაიგებ.

ან გაიგებ, მაგრამ არასწორად. და მე ისევ ისე ვიქნები ჩემებურად- მარტო.

შენ შენებურად- ყველასთან და არავისთან.

შენთვის ზედმეტად ბანალურია ეს ყველაფერი.

ჩემთვის ზედმეტად სევდიანი.

ორივესთვის კი- სრული უაზრობა.

ათასჯერ გადაკითხული და დაზეპირებული უაზრობა. მაგრამ მე მაინც ვწერ, შენ კი მაინც კითხულობ.

არაფერს აქვს აზრი.

არც იმ კილომეტრებს, შენს სანახავად რომ გამოვივლიდი ახლა..

ნეტავ სადა ხარ.

..

შემოდგომა, თბილისი და ახალი ოცნებები <3

20161019_143442

ახალი აღმაშენებლის გამზირი

საერთოდ არ მიყვარს შემოდგომა. მიუხედავად იმისა, რომ ამ სეზონზე მოვევლინე ქვეყანას.
სხვა შემოდგომებთან შედარებით , ეს შემოდგომა რაღაცით საინტერესო გამოდგა.
დავამთავრე მაგისტრატურა და სამსახურს ვეძებ.  -_-
მაქვს ახალი ოცნებები და მიზნები.
უფრო მეტს ვწერ ვიდრე ვწერდი.
ვხატავ.
ვკერავ.
პიანინოზე აღარ ვუკრავ :/ (არ ვიცი რატომ, ალბათ მივხვდი რომ არ გამომდის)
მიყვარს სეირნობა უფრო მეტად, ვიდრე მიყვარდა.
გავხდი მობილიზებული და მოწესრიგებული, რაც აქამდე ძალიან მაკლდა.
გავხდი მშვიდი და წყნარი, გადავეჩვიე ჩხუბს.
მივხვდი, რომ შენთვის უნდა იცხოვრო, არავისზე დამოკიდებული არ იყო და აკეთო ის, რაც გსიამოვნებს!
წელს უფრო გავიზარდე.
და მალე, 11 ნოემბერს, როცა ტრადიციულად დავწერ, რომ ჩემი ბლოგი 4 წლის გახდა, და რომ კიდევ ერთი წელი გავიდა, მეცოდინება, რომ უფრო დიდი ვარ, უფრო ძლიერი, ვიდრე ერთი წლის წინ, ორი, ან კიდევ უფრო მეტი წლის წინ.
ესაა ცხოვრება. დრო გადის და სეზონები იცვლებიან. ჩვენ კი უნდა გავუძლოთ. ყველა ტკივილს, ყველა ბრძოლას, ყველა ცუდად დამთავრებულ ამბავს.
იმიტომ, რომ ესაა ცხოვრება.
მეტი არაფერი.
თქვენ კი, ბედნიერ შემოდგომას გისურვებთ !