აპოკალიფსი

უშენო დღეები.

უშენო დაღამებები.

უშენო ცხოვრებები.

ავტობუსის გაჩერებებზე დარჩენილი ჩვენი ერთად ყოფნები.

მეტროს სადგურებზე დარჩენილი ჩვენი ჩახუტებები.

უჩვენოდ დარჩენილი კაფე, ქუჩის კუთხეში.

სხვების თვალებში შენს ნაპერწკლებს ვეძებ და არ გამომდის.

ისე არ გამომდის როგორც თავის მოკვლა,

ანდაც- შენი გა-და-ყვარება.

ერთმანეთს მისდევენ ღამის ნირვანები, ღამის მისტერიები, ცხოვრებასავით არეული სიზმრები, სიზმრებივით არეული ცხოვრებები..

გულის არითმიები, შენი გადაყვარებებით დაღლილი ჩემი ტვინის ხვეულები.

აპოკალიფსი-ჩვენი ტუჩების შეერთებას გავს.

ჩემს ტუჩებზე დარჩენილი შენი ნაკვალევი-შეუხორცებელ ჭრილობას.

….

ჩემს ხელებზე დარჩენილი შენი ხელის გულები

შენს მაისურზე დარჩენილი ჩემი თმების სუნი,

ბორდიურებზე დარჩენილი ჩვენი ნაბიჯები..

არ მთავრდება.

არ სრულდება.

არ ქრება და..

მე ვკვდები.

ნელ-ნელა, ნაბიჯ-ნაბიჯ , ოღონდ არ ვიცი-

უშენობით, თუ გულის იშემიით,

რომელსაც სისხლი კი არა, შენ აკლიხარ.

შენი გადაყვარებები კლინიკურ სიკვდილს გავს.

სხვისი შეყვარებები-ხელოვნურ სუნთქვას.

და სად ხარ,

როცა ჩემი სიცოცხლენაკლული დღეები თანდათან პატარავდება და ბოლოს, ალბათ გაქრება-კიდეც. შენი სიყვარულივით.

გადამარჩინე.

გადამარჩინე

გადამარჩინე.

გთხოვ.

იშემია

სიცოცხლენაკლული ქუჩები.
ძაღლების ყეფით სავსე ღამეები.
მატარებლის გუგუნით სავსე ღამეები.
შუაღამის ისტერიები.
შუაღამის მისტერიები.

ტყემლის ხე- ერთი ხელის გაწვდენაზე.
სხვენზე დარჩენილი ბავშვობები.
მუხლებდამტვრეული ბავშვობები.
იდაყვებგადაგლეჯილი ბავშვობები.

ყველა დამალობანა ერთად თავმოყრილი ჩემს იშემიურ ხელის გულებზე.

სისხლნაკლული დღეები არითმიულად მიყვებიან ერთმანეთს.
დაორთქლილ მინაზე დახატული ვარსკვლავები.
ბეტონის კედელზე ამოკაწრული ჩემი სახელები.
კაკლის ფოთლის აკვიატებული სუნი.
11 კიბე.
სიბნელეში დათვლილი საფეხურები.

66 ლამპიონი ისევ 66 -ია.
ნაძვები ისევ მწვანე.
დენის შნურები-
ზამთრის ბეღურების სახლი.
ქუჩა ისევ უარაფრო.
ქუჩა ისევ უყველაფრო.

ჩემი არალეგალური ოცნებები, ცაში გამოკიდულ ნახევარმთვარეს გავს.
ერთმანეთს მოყვებიან ნახევარმზეები,

ნახევარსახლები,

ნახევარცხოვრებები,

ნახევარბედნიერებები..

იასამნისფერი ღამეა.
გულის იშემია დამჩემდა.
ოღონდ სისხლი არა , ღმერთი მაკლია.
(ისე, როგორც ჩემს ხელებს, შენი ხელები. )

იასამნისფერი

შენი თვალები- ლურჯი ბურთები
როგორც მისტრალი.
და უპეებზე დარჩენილი ღამის თევები.

შენი სამყაროს კუბოკრულ ნისლში მხლართავს და მინდა
გავიქცე..გავქრე.
მაგრამ დრომაც გამასწრო უკვე,
ავტობუსივით.

ვერ მოგასწარი,
ვერ მოგისწარი,
ვერ დავასწარი
შენს ჩუმ დემონებს,
შენი თვალების იქით რომ წვანან
და მჭამენ ცოცხლად,
ძვლებში მამტვრევენ..
***
ვდგავართ მე და შენ.
ქალაქის ზემოთ.
(მერვე სართული.)

ვდგავართ და ჩვენი სხვადასხვა ღმერთი ერთმანეთს მორცხვად, უხმოდ უყრებს.
და მე არ ვიცი, ესმით თუ არა უსიტყვოდ ისე,
როგორც შენ ჩემი.

***
ვდგავართ და აზრზე არა ვართ რატომ,
აზრზე არა ვართ რა გვინდა ერთად.
საიდან მოხვდა ჩემს ბლანტ ქაოსში,
შენი ბეჭებში მოხრილი სევდა.
..
შენ- მობუზული, უსულო ჭინკა.
მე- ფორმალური, დაღლილი ბავშვი.
რა გვინდა ერთად.
რა გვინდა ერთად…

ნოემბრის ქარს გავს შენი სუნთქვები ჩემს ლავიწებზე.
მახვევს მარწუხებს შენი ხელები ყელზე, მხრებზე , თმებზე … სულში და
ანუ მიმათრევ და თან მიშვებ და ..
ხელს კი არ მიშვებ, ისე მიშვებ და
ანუ არ ვიცი საით მიდიხარ.
რომელ უფსკრულში
და ვდგავარ შენთან.
შენი მხრის გასწვრივ. შენ კი..
გინდივარ.
ოღონდ არ ვიცი , სიგარეტივით, ყავასავით,
თუ უბრალოდ ,
როგორც სიცოცხლე.

ვდგავარ შენს გვერდით.
და ვერ მიშველის ვერც ჩემი ღმერთი, ვეღარც შენი და
ვერც ალაჰი და
ვერც გილგამეში
ზამთრის ღამეში…

როცა,
“შენს თვალებს ჩემი რენდერი უნდათ.”

დილით ისე თენდებოდი, გარიჟრაჟზე ამოდიოდი და ფანჯრებს მონათებული შენი სხივები მაღვიძებდა ხოლმე.

შეგხედავდი, უკვე 9-ის ნახევარი ხდებოდი ხოლმე და ვდგებოდი. გიცვამდი და შენში ვიყურებოდი, თმას ვივარცხნიდი და ჩემს თვალებში რომ გაკრთებოდი,სიხარულისგან ცას ვწვდებოდი ..

მერე ქუჩაში გავდიოდი . მიგყვებოდი ქუჩა-ქუჩა, შარა-შარა, ბორდიურებზე, ხიდებზე, კორდებზე.. გზადაგზა ფოთლებად შრიალებდი, ხმაურობდი ,წყდებოდი.

მე დაგსდევდი, ვცდილობდი დამეჭირე, ძირს არ დავარდნილიყავი, ფეხი არ დაედგათ, რამე არ გტკენოდა.. მაგრამ ვერ გეწეოდი.. ჩემი სუსტი მუხლებით ქარს რას გავუსწრებდი.. და მიყავდი.. მიგაქროლებდა სადღაც შორს და მეც გიყურებდი, სანამ თვალს არ მიეფარებოდი.

ორი ზაფხული ატმის ყვავილებად ყვაოდი. მეც დავდიოდი, გივლიდი, წყალს გისხამდი და გიხსამდი. არ გამიხმეს, შემდეგ ზაფხულსაც იყვავილოს- მეთქი.. ხანდახან, მარტს ემსგავსებოდი და საღაამოობით აწვიმდებოდი ხოლმე. აგრუხუნდებოდი, სახურავებს ხმამაღლა ეხეთქებოდი…

სახეზე წვეთებად მეცემოდი და თმასაც მისველებდი. ტუჩებზე მეღვრებოდი..

საღამოობით ჩემი საყვარელი ჭიქით გსვამდი და თუ მომშივდებოდი პურზე თხლად გადაგისვამდი კიდეც.

ჩემი ჩვევის გამო ბოლომდე ვერასოდეს გსვამდი და ასე გტოვებდი, ყოველთვის ნახევრად.. მერე გკითხულობდი. გკითხულობდი, იმდენს გკითხულობდი ლოცვასავით გიზეპირებდი..

ღამე ამოდიოდი და გზებს მინათები , სახლის გზა რომ არ ამრეოდა ან ფეხი არ წამომეკრა სადმე, ჩემებურად.

ბოლოს დაღლილს ჩამეძინებოდი და ძილის წინ ოცნებებად გიფიქრებდი. შენც, ხან როგორ მესიზმრებოდი, ხან როგორ..როგორც მოგესურვებოდა. ზოგჯერ შენებურად გაჯიუტდებოი და დიდხანს არ მენახვებოდი.

მეც ვიჯექი და გელოდებოდი..

ერთ ღამესაც ისევ მოწვიმე. წვეთებად დაეშვი და ეზო აატალახე. გავვარდი, დაგდევდი და ხელით ვცდილობდი წვეთებად დამეჭირე, მაგრამ მისხლტებოდი, მეღვრებოდი და ბოლოს ხელებში დაგიგროვე.. შენ თითებს შორის იპოვე გზა და სულ დამეღვარე, ისე რომ აღარაფერი დარჩი..

დილით 9-ის ნახევარზე გავიღვიძე . ფანჯრებს გავხედე, მაგრამ აღარც ანათებდი და აღარც არაფერი.

დიდხანს გელოდე, მაგრამ ერთი სხივიც კი არ გაიმეტე ჩემთვის.

სხვა რა მექნა, დავდიოდი და ქუჩებში გეძებდი, ყველა კუთხე-კუნჭულში გეძებე.. გეხვეწებოდი, დაბრუნდი მეთქი.

წყალიც გისხი და გისხი, მაგრამ აღარ აყვავდი.

ძალაც გამომელია,

ცრელმლებიც ამომიშრა

და მუხლებიც მომეკვეთა შენ ძებნაში..

ვეღარ გიპოვე.

ახლაც ვდგები 9-ის ნახევარზე , ნახევარ ჭიქა ჩაის ვსვამ, პურზე თხლად ვუსვამ კარაქს და ვკბეჩ.

მაგრამ უშენოდ.

ასე გამიხმი,

ასე გაილიე,

ასე დამეკარგე.

ზაფხული.

ისეთი ღამეა, რომ წევხარ და ფიქრობ, რა იქნებოდა, იყოს ვიღაც ისეთი, ვინც ადგება, მოვა და გიშველის.

შენი თავისგან და წარმოსახვითი ურჩხებისგან გიხსნას.

სასწაული მოახდინოს.

ან უბრალოდ, მოვიდეს, ხელი ხელზე დაგადოს და არაფერი გითხრას.

ასეთი ღამეა და ასეთი ღამეები ზაფხულში იცის ხოლმე.

როცა თბილა, როცა ნათელია ყველაფერი, მაშინ უფრო ჩანს შენი სიბნელე,

შენი სიცივე,

შენი სიმარტოვე..

ასეთი ღამეა.

დიდი გოგოები არ ტირიან

ბევრნაირი მარტოობა არსებობს.

ისეთიც, რომ წევხარ, დგახარ, ზიხარ და არავინაა, ვინც მოვა და გეტყვის თბილად ჩაიცვი, არ გაცივდეო.

ღამით სინათლე აანთე, არ შეგეშინდესო.

კარი კარგად ჩაკეტეო.

ფანჯარა ღია არ დაგრჩესო.

არავინაა ვინც საბანს შეგისწორებს შუბლზე გაკოცებს ძილის წინ და ყველა ღამის კოშმარს თავის თავზე აიღებს.

ვინც ჩაის გაგიკეთებს, არც გკითხავს რამდენი კოვზი შაქარი ჩაგიყაროს და მონატამდე მოსვამს, ცხელი არ მომივოდესო.

მერე რა რომ ბავშვი არ ხარ, მერე რა რომ ძლიერი ხარ, მერე რა რომ უკვე დიდი გოგო ხარ.

დიდი ამბავი თუ ათჯერ მოკვდი და გაცოცხლდი,

დიდი ამბავი თუ ტკივილს ისე მიეჩვიე, უიმისოდ ვეღარც ცხოვრობ.

დიდი ამბავი თუ უძლებ..

მაინც ტირიან დიდი გოგოები.

დიდ გოგოებსაც ეშინიათ.

იმ ცხოვრებაში ეშინიათ, სადაც არავინ მოვა და გეტყვის, თბილად ჩაიცვი, გაცივდებიო.

იმ ცხოვრებაში სადაც ღამით კედელზე ჩრდილებიც გაკრთობს,

ცხოვრებაში, სადაც გადახტომა რომ მოგინდეს, არავინ აეფარება ფანჯრებს,

არავინ დაგითვლის საძილე აბებს, ბევრი რომ არ მოგივიდეს ვითომ შემთხვევით და არც შუბლზე დაგადებენ ხელს, სიცხე ხომ არ გაქვსო.

იმიტომ, რომ უკვე დიდი გოგო ხარ.

ამ სამყაროში კი დიდი გოგოები არ ტირიან.

სად წავიდა თებერვალი

მარტის პირველი დღეა და ყველა გაზაფხულზე წერს.

მე მინდა თებერვლის ბოლო დღეზე დავწერო.

გაზაფხულზე წერა ადვილია. გაზაფხული ლამაზ ქალს გავს. ყვავილებით დაწინწკლული კაბით, გაშლილი , გვირილებჩაბნეული თმით.. მოეფინება ქუჩებს და კისკისით ჩაიქროლებს ფეხშიშველი ,
ნათელი ცისფერი თვალებით..

ყველაფერს გაანათებს,

ყველაფერს გააცოცხლებს.

ასეთია გაზაფხული.

ასეთი ქალივით ადვილი შესაყვარებელია გაზაფხული. მასზე წერაც ადვილია. წერაც და ფიქრიც ადვილია გაზაფხულზე.

ზამთრის ბოლო დღეა ძნელი.
ზამთრის ბოლო დღედ ყოფნაა ძნელი.

თებერვლის ბოლო ღამედ. გაზაფხულს ერთი ნაბიჯი რომ აშორებს, ერთი ხელის გაწვდენა, მაგრამ მაინც ზამთარი რომ ქვია.

თებერვალიც ქალს გავს.

ოღონდ არა ნათელს, არა მხიარულს, არა სიცოცხლით სავსეს..
ასეთი ქალების სიყვარული არ შეიძლება. თებერვალივით ქალების სიყვარული შეუძლებელია!

ასეთ ქალებს არასოდეს აცვიათ ყვავილებიანი კაბები.
არ უხდებათ.
ისევე არ უხდებათ, როგორც სიცილი. ისევე, როგორც ზამთარს მზე.

ასეთი ქალები მზიან დღეებს ვერ იტანენ, თებერვალივით და ისევე ვერ იტანენ, როგორც ბედნიერება ვერ აიტანეს ერთხელ.

ასეთ ქალებს არ ელოდებიან. ისევე, როგორც თებერვალს არ ელოდება არავინ.

ასეთი ქალები სევდას დაატარებენ. სევდას იმაზე, ზამთარი რომ ქვით და კიდევ რაზე, ვინ იცის.

დადიან თებერვლის ქალები და არავის უყურებენ. არსად მიდიან. მათი გზა არ სრულდება.

თებერვალივით.

სადღაც წყდება დასასრულამდე სამი დღით ადრე და არავინ კითხულობს სად წავიდა თებერვალი.

არავინ იცის, როგორ დამთავრდა თებერვალი.

რომელ ხიდთან,
რომელ ქუჩაზე,
რომელ მიწისქვეშაში,
რომელი სახლის სახურავზე.

ყველაზე სევდიანი თვეა თებერვალი.
ყველა თვეზე უფრო მეტად სევდიანი.