2019

სულ დამავიწყდა რომ ახალი წელია.

წესით უნდა ჩამოვთვალო რა მომიტანა 2018 წელმა. დავიწყო მადლობებით და ცოტა ვიწუწუნო კიდეც.

ბოლოს ოპტიმისტურად და პოზიტიურად დავამთავრო ჩამონათვალი და კეთილი სურვილებით დაგემშვიდობოთ.

მაგრამ წესებით ცხოვრება და მითუმეტეს წერა შეუძლებელია ჩემთვის.

მოკლედ ვიტყვი.

სანტა კლაუსის არასოდეს მჯეროდა. იმიტომ არა, რომ ჩემს ბავშვობაში დიდი და ლამაზი საჩუქრების ფული არავის ჰქონდა. პატარა საჩუქრებიც მიხაროდა. უბრალოდ, არასოდეს მეგონა რომ სანტა კლაუსი რაიმეს მაჩუქებდა თუ კარგი გოგო ვიქნებოდი.

არასოდეს მიფიქრია, რომ კარგი გოგო საჩუქრების გამო უნდა ვყოფილიყავი და ისიც ვიცოდი, რომ თუ რაიმე მინდოდა ამისთვის აუცილებლად ბრძოლა მომიწევდა.

ალბათ ბრძოლის რეჟიმში ცხოვრებამაც მაიძულა ზღაპრები დამეჯერებინა და საჩუქარს კი არ დავლოდებოდი, თავად მომეპოვებინა ის.

სანტა კლაუსის ახლა უფრო მჯერა. 26 წლის ასაკში იმ დასკვნამდეც მივედი , რომ ცხოვრებაში ყველაფერი შეიძლება მოხდეს. რომ სამყარო უსაშველოდ დიდი და საიდუმლოებით მოცულია. და რატომ არ შეიძლება არსებობდეს სანტაც ?

რა თქმა უნდა სრულიად შესაძლებელია არსებობდეს.

და ჩემი ასარჩევია, დავიჯერებ თუ არა.

რა მომიტანა 2018 წელმა?

სიყვარული.

თუმცა, მაინც მოვახერხებ ბლოგზე სევდიანი პოსტები ვწერო.

ამას გპირდებით .

სიყვარულით, ანა.

Advertisements

We never wanted a normal kind of love

49250813_2096275100394993_7041939356734455808_n
გიფიქრიათ იმაზე, რომ სიყვარულის  უამრავი სახეობა არსებობს? მათ შორის ისეთიც, რომლის შესახებ წარმოდგენაც არ გვაქვს.

“- თუ გინდა არ აგიხილოს, რა მოხდა მერე, მე ხომ მხედავ?
– შენ კი გხედავ სოსოია..
– აბა, მეტი რა გინდა ხატია..
– მეტი არაფერი. “

 იმ სხვა სამყაროში სხვანაირი სიყვარული არსებობს.  იქ არსებობენ  სოსოია და ხატია, რომეო და ჯულიეტა, პოლი და ვირჟინი, ჯეკი და როუზი, გედია და მარიტა, ინგა და კუკარაჩა.. იმ სამყაროში ის სიყვარული არსებობს ნამდვილს რომ ეძახიან და ყველას კი გვჯერა მისი არსებობა (ღმერთივით) მაგრამ მაინც არასოდეს გვინახავს.

მერე, ერთ დღესაც მოდის ასეთი სიყვარული. რაღაცნაირად, უცნაურად მოდის ხოლმე და თან შიშის გრძნობაც ახლავს. ზიხარ, დგახარ, დადიხარ და არ გტოვებს ეს განცდა- იქნებ , ეს არის
” ის” სიყვარული.  ის მთავარი სიყვარული.  და რატომ შენ ? რით დაიმსახურე, როგორ მოვიდა შენამდე?
ამაზე პასუხი არ არსებობს. მარტო ის იცი, რომ არსებობს რაღაც, რაც არ მიდის და რაც უფრო მეტია , ვიდრე მუცელში  პეპლები. უფრო სულში სინათლის მსგავსი.

“-ყოველ დილით ჩაის ჩემებურად გაგიკეთებ ხოლმე.
– მაინც როგორ ?
– სანამ მოგიტან მოვსვამ, ზედმეტად ცხელი რომ არ მომივიდეს.
– არ ხარ ნორმალური.
-არ ვარ.”

22:05

მატარებელში ვდგავართ. შენს მხარზე მიდევს თავი.

ღამეა.

არ მინდა ეს წუთი როდისმე დამთავრდეს.

მინდა სამუდამოდ ასე დავრჩეთ. შენს სუნთქვას ვგრძნობდე თმაზე. შენს ხელს ჩემს ხელზე.

ნეტავ დროის გაჩერება შეიძლებოდეს.

გავიყინებოდით ასე, სადღაც , რომელიღაც დროსა და სივრცეში. უსასრულოდ.

ნეტავ შენ რას ფიქრობ.

მატარებლის ფანჯარას უყურებ. მშვიდი და ბავშვური თვალებით. ინტერესით აკვირდები რაღაცას.

დროდადრო ხელს ხელზე მიჭერ , თითქოს რწმუნდები, რომ ნამდვილად იქ ვარ, შენთან.

ალბათ ხუთი წუთი დარჩა გაჩერებამდე.

შეიძლება ოთხიც.

გიყურებ, და თვალებით გეუბნები იმას, რასაც ალბათ ხმამაღლაც გეტყოდი, მაგრამ არ ვამბობ-

ნეტავ დროის გაჩერება შეიძლებოდეს.

შენ მაინც გესმის.

დეკემბერი

თვითონაც არ ვიცი რას ვწერ. მხოლოდ ის ვიცი, რომ სხვანაირად ვერ გადავრჩები.
ჩემს ნაწერებს არასოდეს აქვს ჟანრი, ფორმა ან სათაური.

ჩემი ნაწერები ჩემსავით არეულია. ამიტომაც ვეძახი მათ ნაწერებს. ისინი მოთხრობები, ლექსები ან ჩანახატები არ არიან. ასეც არ გაუმართლათ. ნაწარმოებზე ან რომანზე ხომ ლაპარაკიც ზედმეტია.

არასოდეს მიყვარდა სახელების დარქმევა. არასოდეს ვყოფდი ადამიანებს მეგობრებად, საუკეთესო მეგობრებად, ახლობლებად ან უფრო ახლობლებად.

არასოდეს ვყოფდი სიყვარულს ფორმების მიხედვით.
თუ მიყვარს, მიყვარს.
ან ჩემია , ან არა.
წერაც ასეა.
მე ვწერ. და რა მნიშვნელობა აქვს რა ქვია ამას. სიტყვების და ასოების გროვას, გრძნობების და სიზმრების თავშესაყარს, სიკვდილებით და სიცოცხლეებით სავსე სიტყვების ჯაჭვს, რომლესაც არც დასაწყისი აქვს, არც დასასრული.
რომლიდანაც სხვას ვერაფერს დაინახავთ, ჩემი არეული ყოველდღიურობის გარდა.
მე ვწერ და ამით არასოდეს არაფერს მოვიგებ.

ეს არასოდეს არაფერს მომიტანს. ალბათ გაზეთის ერთ სვეტსაც კი.
მაგრამ მე მაინც ვერ დავარქმევ ამას სახელს. ვერ ჩავსვამ სიტყვებს ფორმასა და ჩარჩოში. ჩემს ნაწერებს არაფერი ქვიათ.
ჩემი ნაწერები არსად მიდიან. (ჩემსავით.)

ჩემი ნაწერები მე მგავს.
უსახელო, უფორმო. რომ უყურებ და ვერ იგებ- რისთვის არის, ვისთვის, რატომ ან როდემდე.

ეს მეც არ ვიცი.

ზამთრის ინსომნია

პოსტებს სათაურად თვეების სახელებს ვარქმევ.
ვერაფერზე ვწერ, უფრო სწორად , რაზეც ვწერ, ის არაფერია.
ამას ძალიან მარტივ და მდგომარეობის ნათლადგამომხატველ სახელს- არაპროდუქტიულობას ეძახიან.
მეც ასე დამემართა.

“-გამარჯობა, მე ანა ვარ და მე არაპროდუქტიული ვარ.
-გამარჯობა – მეტყოდნენ ისინიც.
სხვა არაპროდუქტიულები,
სხვა არანაყოფიერები,
სხვა დაღლილები.
რომ არსებობდეს რაიმე ასეთი კლუბისმაგვარი, ჩემნაირი ადამიანებისთვის.
და მე გავაგრძელებდი თავჩაღუნული, ნაწყვეტ-ნაწყვეტ- ეს ყველაფერი რამდენიმე თვეა დაიწყო, ვეღარ ვწერ, ვეღარ ვხატავ.. თქვენ წარმოიდგინეთ, წიგნსაც ვეღარ ვკითხულობ ! ჰო, ვერც მხატვრულს..და თან ფეხებზე მკიდია ეს.

სხვები შემომხედავდნენ თანაგრძნობით სავსე თვალებდით. იმიტომ, რომ ეცოდინებოდათ რას ნიშნავს ეს.
შუაში, განსხვავებულ სკამზე იჯდებოდა შუახნის ქალი, მომღიმარი სახით და ყველას ისე შემოგვხედავდა როგორც ავადმყოფებს. ეს ქალი ეტყოდა შემდეგ არაპროდუქტიულს მოეყოლა თავისი ისტორია და ასე , ყველა სათითაოდ მოყვებოდა, როგორ დაკარგეს საქმის კეთების უნარი, როგორ გახდა მათთვის ყველაფერი ბუნდოვანი, როგორ დაიღალნენ, როგორ სცივათ, როგორ ეშინიათ.. როგორ ვეღარ წერენ. და ამ ყველაფერს, ეს შუახნის ქალი , მხოლოდ ერთ სიტყვას -“არაპროდუქტიულობას” დაარქმევდა და წარმოდგენაც არ ექნებოდა იმაზე, რომ არსებობს ამქვეყნად რაღაც, რასაც სახელი არ აქვს.

ეს იქნებოდა ყველაზე უაზრო შეკრება, ასეთ უაზრო შეკრებებს შორის.
ისეთივე უაზრო, როგორც ეს პოსტი, ან დღევანდელი ამინდი, ან ჩემი ბოლოდროინდელი სიზმრები, ან რომელიღაც მობეზრებული პოპმომღერლის სიმღერის ტექსტი.
ვიღაც დამაიმედებს და მეტყვის, რომ არსებობს უაზრო დღეები,
ანდაც სეზონები.
ან წლები.
(ან, ცხოვრება.)
ვიღაც მომისმენს და ხელს ჩაიქნევს.
უმეტესობა მოგონილი გამამხნევებლი ტონით მეტყვის- როგორ, ვინ მოგცა დაღლის უფლება, -რით დაიღალეო- ამასაც კი მკითხავენ.
მე ვერ ვეტყვი კონკრეტულად რით, და ისინიც იფიქრებენ, რომ უაზროდ ვიქცევი.
..
ბოლო დროს პოსტებს თვეების სახელებს რომ ვარქმევ-ეს არაფერი, ეს გაივლის.

ფსიქოლოგი ამ ყველაფერს ისევ რომელიღაც დიაგნოზის სახელს დაარქმევს. ერთი, ან ორი , მდგომარეობის ნათლადგამომხატველი სიტყვებით შედგენილს. როგორიცაა-“ზომიერი დეპრესია”, “შფოთვითი დარღვევა” ან რაიმე ამდაგვარი. და წარმოდგენაც არ ექნება, რომ ამ ქვეყნად, უსახელო რაღაცებიც არსებობს.

მე არ ვიცი რა ქვია იმას, როცა ვეღარ წერ.

ამას სახელი არ აქვს.

სევდიანი გოგოები

49001921_2087095214646315_798321694614749184_n

ამონარიდი ჩემი მეგობარი ელლის დღიურიდან-” ერთხელაც ავდექი და ბედნიერება მოვიგონე. დავიარე ჩემი სულის თითოეული კუთხე, წამოვკრიფე დაუდევრად მიყრილ-მოყრილი სევდის ნარჩენები. რომელიმე არ დამრჩეს-მეთქი ვიფიქრე და ყველაზე ბნელ კუნჭულშიც ვაფათურე ხელები. მოვაგროვე, მოვხვეტე ყველა სევდა, ერთ დიდ ფუთად შევკარი და წამოვიღე. გათენებული ღამეებიც წამოვაყოლე ხელს. გამოვათრიე და სადღაც შორს მოვისროლე.

მძიმე კი იყო. ძალიან მძიმე იყო.

მერე მივბრუნდი და კარგად გამოვკეტე სულის კარები. ვერაფერმა ვეღარ შეაღწიოს- მეთქი და გასაღები გადავმალე.”

აი, ხომ არსებობენ ლამაზი და ბედნიერი გოგოები. ისეთები, რომ იციან ლამაზები და ბედნიერები ვართო და უხარიათ.

ვფიქრობ ხოლმე, ასეთი გოგო რომ ვყოფილიყავი, მერე რა იქნებოდა მეთქი და პასუხსაც იქვე ვცემ ხოლმე, ასეთი რომ ვიყო, ამაზე არასოდეს ვიფიქრებდი. როცა ყველაფერი კარგად არის, ალბათ ძალიან იშვიათად ფიქრობენ სევდაზე.

სევდაზეც და ისეთ რაღაცებზე, რაზეც მარტო სევდიანი გოგოები ფიქრობენ ხოლმე.

სევდიანი გოგოები კი ისეთებს ფიქრობენ, ისეთებს რომ..

სევდიანი გოგოები ხიდებზე ფიქრობენ.

განსაკუთრებით, შემოდგომაზე. შემოდგომაზე ხომ ყველაზე მეტს ნიშნავს ხიდები. შემოდგომაზე უფრო ფართოები და დიდები ჩანან . თითქოს მთელი ქალაქი ხიდია, და ქვემოთ მდინარე .

რომელი მდინარე რა მნიშვნელობა აქვს.

რა მნიშვნელობა აქვს მტკვარი იქნება თუ თერგი, არაგვი თუ კიდევ რომელიმე სხვა..

ამ დროს ყველაფერი სულ ერთია.

მნიშვნელობა მარტო ხიდს აქვს.

სევდიან გოგოებს ფოთლებიც უყვართ.

ხიდან წყდებიან ფოთლები და ამ დროს გულზე ძაფებიც უწყდებათ.

თუ დააკვირდებით, თქვენც დაინახავთ როგორ ილევა ფოთლის დღეები, წუთები და როგორ ვარდება, უსულოდ ეცემა ძირს.

კვდება ფოთოლი.

ვიღაც იტყვის რა დროს ფოთლის სიკვდილია, ხომ არ გაგიჟებულხართო.

გავგიჟებულვარ კი.

კვდებიან ფოთლები და რა უნდა მოხდეს ამაზე მეტი.

არც არაფერი.

სევდიან გოგოებს ლურჯი თმები და ლურჯი სული აქვთ.

კედები და დიდი შარვლები აცვიათ.

თვალებზე მხოლოდ ცრემლი უსვიათ და ტუჩებზე წვიმა.

სიგრილის და ზამთრის სუნს ატარებენ.

დადიან სევდიანი გოგოები და ხედავენ ფოთლებს, ქუჩის ძაღლებს და მათნაირი თვალებით უყურებენ მერე სამყაროს.

ძნელია ასეთი გოგოების შემჩნევა.

ლამაზი და ბედნიერი გოგოების სამყაროში- მითუმეტეს .

არაფრისმთქმელი პოსტი

bty
სხვა ვერაფერი ვერ მოვიფიქრე და ჩემი ბოლო ფოტო გამოვფინე.
ბლოგერებისთვის ნაცნობი გრძნობაა, როცა ზიხარ, წერა გინდა და არაფერია დასაწერი.
როგორი წარმოუდგენელია, არა ? როგორ შეიძლება ცხოვრობდე და დასაწერი არაფერი გქონდეს.
პარადოქსებით სავსე სამყაროში ასეც ხდება და უარესსაც გეტყვით. ზოგჯერ იმასაც კი ვფიქრობ ხოლმე, რასაც ვწერ ის არის ცხოვრება და არა ის, რაც რეალურად ხდება -მეთქი.
წეღან ბლოგს ბოლომდე ჩავყევი. 2013 წლამდე. თითქმის ექვსი წლის ცხოვრება ჩავტიე რამოდენიმე წუთში.
კომპიუტერის ეკრანზე ჩაიარა მთელი ექვსი წლის მანძილზე განცდილმა თითოეულმა გრძნობამ.
მრავალნაირი შეგრძნება ენაცვლებოდა ერთმანეთს.
აი, ბედნიერი ანა. აი აქ ძალიან ცუდად რომ ვიყავი ის დროა.. მხიარული ანა.. მკვდარი..
ჰოდა, ბოლომდე რომ ჩავყევი და მერე ისევ უკან ამოვყევი პოსტებს, იმ დასკვნამდე მივედი, რომ პოზიტიური განწყობა, ჩემი პოსტების რაოდენობის უკუპროპორციულად მცირდებოდა.
ანუ- რაც უფრო ცუდად ვიყავი, უფრო მეტს ვწერდი.
ამ პრინციპით ბლოგზე უამრავი უაზრო პოსტი დამიგროვდა და ბევრი მათგანიც წავშალე.
ასევე, მივედი იმ დასკვნამდე, რომ წერდე, არ ნიშნავს შენი ბლოგი სუიციდს შემთხვევით გადარჩენილთა კლუბის თინეიჯერი წევრის დღიურს გავდეს.
დასკვნების გამოტანა ყოველთვის მიყვარდა და მიუხედავად იმისა, რომ ვერასოდეს ვსწავლობდი გამოცდილებიდან, მაინც ყოველთვის ვცდილობდი რაიმე პასუხამდე მივსულიყავი ხოლმე. რაიმე ახსნა ან კანონზომიერება მომეძებნა საკუთარ ტვინში არსებული ქაოსისთვის, და მებრძოლა იმ წარმოსახვით ურჩხულებთან, რომლებიც არც კარადის უკან არიან და არც საწოლის ქვეშ, სამწუხაროდ..
ისინი ყოველთვის ჩემს შიგნით ცხოვრობდნენ.

თქვენ როგორ ებრძვით თქვენს ურჩხულებს.
თქვენ როგორ წერთ, როცა მკვდრები ხართ.
თქვენ როგორ ცდილობთ გადარჩეთ.
მომიყევით.
სიყვარულით, ანა.