რა უცნაურია ყველაფერი..

“ზაფხულის დილაა და ზამთრის ღამეებზე ვფიქრობ.
არაფერი მეშველება -მეთქი. ხომ ვამბობდი.
ისევ ერთი ხელის გაწვდენაზეა ტყემლის ხე ჩემი ფანჯრიდან.
ხედავ ? დრო ზოგჯერ არაფერს ნიშნავს.

ღამეები ისევ ცივია ჩემსკენ. ქუჩები – ისევ ცარიელი.
ნაძვებიც არასოდეს იცვლიან ფერს. დგანან და დგანან.
და
ლამპიონები..
ლამპიონები..
ლამპიონები..

სხვა, რა გითხრა. მეტი რა გითხრა. როცა, ზაფხულის დილაა და ზამთრის ღამეებზე ვფიქრობ.

ვერ ავიტანე სითბო. ხედავ?
ვერ შევიშნოვე.
ვერ შევიფერე.
ვერ მოვიხდინე .
როგორც , ის ყვავილებიანი კაბა. ფარფატა, ვარდისფერი, გაზაფხულის მსგავსი.
ან , როგორც თმაში გვირილები.
აბა , სად მე, და სად გაზაფხული.
სად მე, და სად გვირილები.
სად მე, და სად ..

აგვისტოს წვიმებს უნდა დავაბრალო ყველაფერი.
მოვიდა და თავგზა ამირია.( შენსავით.)
მოვიდა და სულში მიფათურა ხელები. (შენსავით.)
მოვიდა და, ყველაზე საშიში სიზმრები დამატეხა თავს.
….
ნეტავ, მართლა მიხდებოდეს ის კაბა. ვარდისფერი,
ფარფატა,
გაზაფხულის მსგავსი..
მაგრამ ,
სად მე, და სად გაზაფხული.
გაზაფხული სხვისია. (შენსავით.)

რა უცნაურია ყველაფერი.
რა უცნაურია ყველაფერი.
რა უცნაურია ყველაფერი.”

Advertisements

დიდი გოგოები ტყემალს არ იპარავენ

მ ტყემლის ხის ქვეშ ვზივარ, 15 წლის წინ რომ ვიპარავდი ხოლმე. ახლა მოპარვა აღარ მჭირდება. აღარც შეიძლება. დიდი გოგოები მეზობლის ტყემალს არ იპარავენ.
აღარც დამალობანას თამაშობენ და აღარც გარაჟების სახურავებზე დარბიან თხილის დასაკრეფად. მინდა ხოლმე ყველას ვუთხრა რომ მე დიდი გოგო არ ვარ, რომ არ მინდა დიდი გოგო ვიყო, და საერთოდაც, არ მინდა დიდი ვიყო!
ცუდია დიდობა.. დიდებს აღარაფერი ეპატიებათ. დიდები იმაზე ფიქრობენ სხვები რას იტყვიან. და ამის გამო ვერასოდეს აკეთებენ იმას რაც უნდათ.
მეცოდებიან დიდები. ზრდასრულები. რა საშინელი სიტყვაა “ზრდასრული.”. ეს ნიშნავს , რომ რაღაც დამთავრდა. რაღაც დასრულდა. დასრულებული კი ყველაფერი ცუდია.
პირველად რომ თოვლში თამაშზე ვთქვი უარი, ცივა მეთქი, მაშინ ვიფიქრე – რომ რაღაც დამთავრდა .
ბოლოს კი ეს მაშინ ვიფიქრე, ტყემლის მოპარვა რომ შემრცხვა.
იმ ადგილას ყოფნა, სადაც ბავშვი იყავი, ყოველთვის სევდიანია.
ახლა ვზივარ იქ, სადაც 15 წლის უკან ვიჯექი. 10 წლის , იდაყვებგადაყვლეფილი და ფეხებდაკაწრული. დაფლეთილი კედები და ჩემი ძმის მაიკა მეცვა. ფანჯრიდან დედა მეძახდა ქვაზე ნუ ზიხარ, გაცივდებიო. მაგრამ არ მადარდებდა. თმა ცხენის კუდად მქონდა შეკრული, კედელზე ცარცით რაღაცას ვწერდი და მჯეროდა, ამ ქვეყნად ყველაფერზე მეტად მჯეროდა, რომ არასოდეს გავიზრდებოდი.
ახლაც იმავე ქვის კედელზე ვზივარ, 25 წლის ვარ. იმ ათი წლის ანას სულ ცოტათიც კი არ ვგავარ. ისე მაცვია, როგორც გოგოს შეეფერება. კედები 8 წელია აღარ ჩამიცვამს. გარშემო ყველაფერი იგივეა. თითქოს სპეციალურად არ იცვლება. მხოლოდ მე ვარ სხვა. მე ვარ სხვანაირი. მე ვარ გაზრდილი.
ვუღალატე ჩემს თავს და მაინც გავიზარდე. ამას არაფერი ეშველება.
..
სახლიდან მეძახიან , ქვაზე ნუ ზიხარ, გაცივდებიო.
არ მადარდებს.
მხოლოდ ეს დარჩა ისე, როგორც იყო.

როგორ გადავიღოთ კარგი ფოტო

სოციალური ქსელების ეპოქაში, როცა ადამიანზე პირველ წარმოდგენას მის კედელზე განთავსებული ფოტოები ან ინსტაგრამის პროფაილი გვიქმნის, ყველა ცდილობს სხვაზე უკეთესად წარმოჩინოს საკუთარი თავი.

ის, რომ ფოტოში ყველას გვსურს უკეთ გამოვიყურებოდეთ, ცხადია. მარტივი ხერხების საშუალებით შესაძლებელია შევქნათ საინტერესო, ეფექტური გარემო ჩვენს კედელზე. მე შემოგთავაზებთ ჩემს რჩევებს იმისათვის, რომ ინსტაგრამზე თუ სხვა სოციალურ ქსელებში უკეთესად წარმოაჩინოთ თქვენი თავი.

1.შეარჩიეთ ლოკაცია

ლოკაცია, ანუ ადგილმდებარეობა ჩემთვის ყველაზე მნიშვნელოვანია.

როგორ ფორმაშიც არ უნდა იყოთ თავად, თუ ფოტო ცუდ ადგილზეა გადაღებული, მას ყველანაირი ეფექტი ეკარგება.

წარმოიდგინეთ, ძალიან გამოპანჭული გოგონა ან ბიჭი ფოტოზე, რომლის უკანა ფონზეც მონგრეული ღობე ან ცუდად შეღებილი ჭიშკარი ჩანს. სასაცილოა ხომ?

როდესაც განსაკუთრებულ ადგილას მიდიხართ ,ეცადეთ წასვლამდე არ გადაიღოთ ფოტო. თქვენი ჩაცმულობა ადგილმდებარეობას უნდა შეესაბამებოდეს.

თუ გსურთ გადაიღოთ ფოტო ახალ ტანსაცმელში, მაგრამ გასვლას არ აპირებთ, უბრალოდ იპოვეთ აგურის კედელი. აგურის კედლის ფონი მოდურიცაა და სადაც.

2. დგომის მანერა

ადგილმდებარეობის შემდეგ მნიშვნელოვანია დგომის მანერა.

შეგიძლიათ კამერას შეხედოთ ან გვერდით გაიხედოთ. ყველაზე არაოპტიმალური ვარიანტია, როცა თავით კამერისკენ დგახართ და თვალებით სხვაგან იყურებით. ეს არამც და არამც არ გააკეთოთ. თუ თავით კამერისკენ დგახართ უყურეთ კამერას , ოღონდ ოდნავ გაუღიმეთ. თუ უფრო ბუნებრივი ფოტო გნებავთ გაიხედეთ გვერდით, პროფილში და ჰორიზონტს შეხედეთ.

ფოტო უნდა იყოს ან საერთო, ან საშუალო ხედით. ანუ- ან მთლიანად უნდა ჩანდეთ ფოტოში , ან მუხლს ზემოთ. წვივებზე მოჭრილი ან წელზე მოჭრილი ფოტო იმდენად ლამაზი არ არის.

ფოტო უნდა გადაგიღონ გქვემოდან. რათა მაღალი გამოჩნდეთ ოღონდ აქაც ზომიერებაა საჭირო. ზედმეტად ქვემოდან გადაღებული ფოტო ხელოვნულად გაწელილს გავს.

ფეხები თხელი და მაღალი რომ გამოჩნდეს ერთი ფეხი ჩატეხეთ თეძოში(როგორც პირველ ფოტოშია), ან გადააჯვარედინეთ.(მეორე ფოტო.)

თქვენს ფოტოგრაგს სთხოვეთ ჩაიმუხლოს და პირდაპირ , სწორად აიღოს კადრი.

3. ჯდომის მანერა

დამჯდარ მდგომარეობაში ფოტოს გადაღების დროს, ჯობია გვერდულად იჯდეთ და ფეხი ფეხზე გადაიდოთ. რომელი მხრიდანაც იღებთ ფოტოს, იმ ფეხზე გადაიდეთ მეორე ფეხი და არა პირიქით. ასე ფეხი უფრო გრძელი ჩანს . (როგორც ფოტოზეა მოცემული.)

რაკურსი აქაც ოდნავ ქვემოდან ან პირდაპირ აიღეთ.

3. განათება

კაშკაშა მზეში ფოტო იშვიათად გამოდს კარგი.

აარჩიეთ დაჩრდილული ადგილი. ან ნახევრად განათებული. ეცადეთ რომ ფოტოები დღის სინათლეზე გადაიღოთ.

4. ხარისხი და ფილტრი და ფოტო-ედითორები

თუ ტელეფონით იღებთ, აუცილებლად თქვით უარი ფოტო-აპლიკაციებზე. რომლებიც ფოტოს ეფექტებს ადებს. ფოტო გადაიღეთ ტელეფონის კამერით.

ფოტოს დასაედითებლად გამოიყენეთ Snapseed , Facetune და თვითონ ინსტაგრამის ფილტერები.

ეს აპლიკაციები ნაკლებად უკარგავს ფოტოს ხარისხს.

სიმკვეთრის მოსამატებლად ინსტაგრამზე საშუალოდ აუწიეთ Sharpen -ს. დაადეთ ფერი (Colour) 30-მდე სიმძლავრის. ინსტაგრამის ფილტრი არ გამოიყენოთ. თუ გამოიყენებთ 10 -მდე აუწიეთ. მეტი უკვე არაბუნებრივად ჩანს.

VSCO – ეს აპლიკაცია მოიცავს ასობით ფილტრს, შეგიძლიათ სცადოთ.

5. ინსპირაცია.

შთაგონების გარეშე არაფერი გამოვა. სისტემატიურად ათვალიერეთ ინსტამრამზე ცნობილი მოდელების ფოტოები. და ეცადეთ ისწავლოთ მათგან. თუ გინდათ რომ თქვენი პროფაილი მიმზიდველი ჩანდეს, ზომიერად მაგრამ უნდა მიბაძოთ მათ, ვინც ეს საქმე კარგად იცის.

6. აღწერა

ამ პუნქტს ყოველთვის უგულებელვყოფ, მაგრამ საჭიროა. ფოტოს დაურთეთ მოკლე აღწერა. ეს უნდა მოიცავდეს ქალაქის სახელს, ღონისძიების ან ივენთის სახელს და არა დიდ, უაზრო ტექსტს თუ იუთუბის ლინკს.

საერთოდ, ეცადეთ თქვენი პროფილი და კედელი იყოს სერიოზული. შეესაბამებოდეს თქვენს პროფესიას, სტატუსს და ასაკს.

დროთა განმავლობაში ჩაატარეთ აფდეითი და არასასურველი პოსყები და ფოტოები წაშალეთ.

დროსთან ერთად ზოგი ტენდენცია სასაცილო ხდება.

მე თვითონ ყველა ამ პუნქტს ნამდვილად ვერ ვასრულებ, თუმცა ბევრ კომპლიმენტს ვიღებ ფოტოებთან დაკავშირებით.

მთავარი წესი კი ბუნებრივობაა. რაც ბუნებრივია ფოტო, მით უკეთესი !

01:56

მამაჩემი ელოდება, რომ სადოქტოროს დავიცავ.

ჩემი ძმა ელოდება, რომ ჩემს ნოველებს წიგნად გამოვცემ.

დედა ელოდება, რომ ყველა ოცნებას ავიხდენ და ბედნიერი ვიქნები.

მე – აღარაფერს ველოდები.

და შენ რას ელოდები ჩემგან, ღმერთო..

რას ელოდები ჩემგან. რისთვის ვარ,

რატომ ვარ,

რატომ დავათრევ ამხელა სევდას მხრებით.

რას ვეძებ.

ზაფხულის ღამეა და მე მარტოობაზე ვწერ. ხედავ? შენზე ამბობენ ყველაფერს ხედავსო. ალბათ მეც მხედავ.

მარტოობაზე ვწერ, და ღმერთმა იცოდეს რაზე ვფიქრობ.

რას ვითხოვ ისეთს. რას ვითხოვ ისეთს, რაც შეუძლებელია შენთვის, ღმერთო.

აი, ვზივარ და გწერ წერილს. ღირსიც არ ვარ რაიმე გითხრა, ანდა გთხოვო. მაგრამ, როგორც ჯიუტი ბავშვი მამას, ანდა, როგორც ქუჩაში, ბორდიურზე მჯდარი უსახლკარო , წარმოსადეგ კეთილ ბატონს, პურის, ანდა სიგარეტის ფულს სთხოვს- ისე გთხოვ, მაპოვნინე რასაც ვეძებ.

ერთი მუჭა სითბო.

ღია ბარათი ცალმხრივად შეყვარებულ გოგოებს

ცალხმრივ სიყვარულზე უნდა დავწერო.
ვიღაცებმა მომწერეს, (ვიღაცებმა კი არა, საკმაოდ ახლობელმა ადამიანებმა) რატომ გიყვარს დეპრესიული პოსტების წერა, რა სიყვარული და ტირილი აგიტყდაო.
საერთოდ მგონია, რომ წერის დროს არ აქვს მნიშვნელობა რა ხდება რეალურად. თუ ტკივილზე მინდა ტკივილზე დავწერ, თუ სიხარულზე მინდა სიხარულზე. მსახიობობას გავს წერა. გადაიცვამ ნიღაბს – ანუ განწყობას და წერ.
ცალმხრივი სიყვარული მძულს. მეზიზღება.
მგონია რომ ავამდყოფობაა. ფსიქოზის რაღაც ფორმა, ანდა აკვიატებული მდგომარეობის ერთ-ერთი სიმპტომი. ყველაზე არაჯანსაღი რამ, რაც კი გრძნობა არსებობს ამ ქვეყანაზე.
მაგრამ, მაინც ხშირად ვწერ ასეთ სიყვარულზე , ანუ აუხდენელზე, ცოცხლად დამარხულზე, მტკივნეულზე, საშინელზე, მომაკვდინებელზე.
ვწერ, იმიტომ, რომ ის არსებობს. იმიტომ, რომ არსებობენ ქალები, რომლებსაც ყველაზე კარგად ესმით ანნა კარენინასი, ანნა ბოლეინის, ედითის, ცვაიგის რომანიდან “მოუთმენლობა გულისა”, ანდა უცნობის ქალის, მომაკვდინებლად მტკივნეული წერილების ავტორისა, თვითმკვლელობის განაჩენი რომ გამოუტანა თავს.
ახლა მეტი არ მახსენდება. თუმცა ლიტერატურაშიც ბევრნი არიან და ცხოვრებაშიც. უმეტესად ქალები.
რატომ ვიყვარებთ იმ კაცს, რომელსაც არ ვუყვარვართ? ან არ ვუყვარვართ საკმარისად იმისათვის, რომ ჩვენ მოგვიძღვნან სიცოცხლე.
ეს არავინ იცის.
ამას პასუხი არ აქვს. და ამ უპასუხობით კვდებიან ადამიანები.

ქალებს კაცებზე მეტად ემოციური ფსიქიკა აქვთ. უფრო მეტად მძაფრად აღიქვამენ ყველაფერს და ერთადერთის ძიებისკენ არიან მიდრეკილნი. კაცებს კი.. სხვანაირად უმუშავებთ ტვინი. კაცებს, რაც არ უნდა “კარგები” იყვნენ ისინი, მაინც შეუძლიათ სიყვარული გადაანაწილონ. სხვებსაც გაუყონ. მეტ-ნაკლებობით უყვარდეთ ქალები. ზოგი მეტად, ზოგი ნაკლებად, ზოგი ისე, ზოგი ასე.. და ასე დაუსრულებლად.
ხედავთ რამხელა შეუთავსებლობაა? რამხელა სხვაობაა, რამხელა უფსკრულია.
ვრონსკის რომ გაეგო ანასთვის, ანა აღარ შეუვარდებოდა მატარებელს.
ვრონსკის რომ გაეგო ანას ტკივილი, ხომ გადაარჩენდა. მითუმეტეს მაშინ, როცა ანას ერთადერთი გადარჩენა თავად იყო.
კაცები არ უვარდებიან მატარებელს.
ძალა არ ყოფნით საიმისოდ. არც ძალა, და არც ტკივილი.
მე რა თქმა უნდა მყვარებია ასე. ასე, ამუ უპასუხოდ. ცალხრივად. რა თქმა უნდა ამან ბევრი მასწავლა. და თან მომკლა.
და რადგან ხედავთ რომ ცოცხალი ვარ, ესეიგი ფიზიკურად გადავრჩი.
არ არსებობს წუთი, მატარებლის ბორბლებს შევხედო და ანა არ გამახსენდეს . მერე კი ჩემი ცალმხრივი საწყალი სიყვარული. მაგრამ ვერ შევეჯიბრები მას.
არც მე ვარ ანა, და არც ის არის ვრონსკი.
ამიტომაც ვზივარ ახლა და ბლოგისთვის ახალ პოსტს ვწერ.
ცალმხრივ სიყვარულზე. გაცვეთილ და გადაღეჭილ თემაზე. რომელსაც, კაცები ვერასოდეს გაიგებენ.
მე მიყვარს ტკივილზე წერა.
ეს არის ჩემი პასუხი კითხვაზე -” რა დეპრესიულ პოსტებს წერ..”
და თუ კი ამას კითხულობთ და ფიქრობთ, სამყარო დაიქცა, ფიქრობთ რომ აღარაფერს აქვს აზრი, იცოდეთ, რომ მე მესმის თქვენი. და ისიც იცოდეთ, რომ წიგნებს სწორედ თქვენნაირ (ჩვენნაირ) ქალებზე წერენ.
არაგანსაკუთრებულებზე, გარიყილებზე,
ზედმეტებზე..
იმათზე, ვინც არ აირჩიეს, ვინც ვერ დაინახეს, ვინც ვერასოდეს იცნეს.
ასეთ ქალებზე წერდა ცვაიგი. ასეთი ქალების თვალებშია სევდა ყველაზე მშვენიერი.
ასეთი იყო ანნა.
და მეც ასეთი ქალებისთვის ვწერ. დაე წაიკითხონ და იფიქრონ, აი სადღაც, ვიღაცას მათი ესმის.

ჰო.
მეც არაგანსაკუთრებული ვარ.
მეც არ ამირჩიეს.
არ შემიყვარეს.
და მე მესმის თქვენი.

რამდენი ცუდი ხდება ცხოვრებაში, არა? რამხელა ტრაგედიებით არის სავსე ეს უშველებელი ლურჯი ბურთი, დედამიწას რომ ეძახიან. რამდენს უძლებენ ადამიანები. და ჩვენ ეს გვხვდა წილად, უპასუხოდ გვიყვარდეს. ეს ან დამთავრდება ან არა. ან დავიწყებას მიეცემა , ან არა.

უნდა შევეგუოთ.

(სამაგიეროდ, ამდენი ტანჯვის საფასურად, სამოთხეში მოვხვდებით. :დ )

სიყვარულით, ანა.

ზაფხულის ღამის მისტერია

სეთი ღამეები ჩემს ბავშვობაში იცოდა ხოლმე. საერთოდაც, ყველაფერი საინტერესო და იდუმალი ბავშვობაში ხდება.

ასეთ ღამეებს დოსტოევსკი თეთრ ღამებს ეძახდა.
ისინი არ თენდებიან, შეუძლებელია ისინი ჩვეულებრივ თენდებოდნენ. მათ ვათენებთ .. ჭერს მიშტერებულები,

ქუჩებში მოხეტიალენი,

აივნის მოაჯირზე დაყრდნობილები..

ფიქრსა და ოცნებაში. და შემდეგ, ეს ღამეები სამარადისოდ რჩებიან გონებასა და სულში.

ზაფხულის ღამე ყოველთვის რაღაცას ნიშნავს. რაღაც გამოუცნობს ინახავს. საიდუმლოებებს, თავგადასავლებს, სიზმარსა და რეალობაში დარჩენილ ამბებს. ყველაფერი ერთდროულად ამოტივტივდება გონებაში და თითქოს სიზმრების კარიბჭეებს აღებს.. მერე დავფრინავთ ღრუბლებში, ოკეანეებს ვუფრენთ თავზე.. ხან მეკობრეების მოტოვებულ გემებზე აღმოვჩნდებით , ხანაც გაუვალი ტყის გულში, მაღალი ნაძვებით გარშემორტყმულ სასახლეში.. უშველებელ კიბეებს ავუყვებით და წითელ მოსასხამსა და ლურჯ ფრაკში გამოწყობილ კარისკაცებს რიდით დავუკრავთ თავს..
უცებ, რიკულებიან აივნებზე შრიალა, კორსეტიანი კაბებით სეფექალები გვეგებებიან და მარაოებს აფარფატებენ, ერთმანეთს ყურში უჩურჩულებენ და სიცილითა და ქუსლების ბაკუნით არბიან და ჩარბიან ოქროსმოაჯირიან , მოჩუქურთმებულ კიბეებზე..
ისიც შეიძლება, დამალულ განძის საძებრად მიმავალ ტომ სოიერსაც შევხვდეთ , გაუვალ ჯუნგლებშიც მოგვიწიოს ხეტიალი.. შეიძლება პიტერ პენსაც გადავეყაროთ სადმე , ვინ იცის, არასდროსეთშიც ამოვყოთ თავი. იქ კი, საბოლოოდ დავრჩეთ სამუდამოდ ბავშვებად.
ასეთ ღამეს ხომ, ყველაფერი შეიძლება მოხდეს.

ქალაქის გარეუბანში, ლამპიონებით მკრთალად განათებულ მოფილაქნებულ, ვიწრო ქუჩას თუ გაუყვებით, უეჭველეად შტეფან ცვაიგსაც გადაეყრებით. საოცარია , არა? რამდენჯერ შევხვედრივარ.. თავდახრილი , ჩაფიქრებული ჩაგივლით გვერდით, გრძელ, შავ პალტოში , ჯიბეებში ხელებჩაწყობილი, შავი პანამით თავზე. არც კი შეგამჩნევთ. სულ სხვა, მიუწვდომელ ოცნებებსა და ილუზიებში იქნება გართული..

ჯერ სად ხართ..

ქუჩას ბოლომდე თუ გაყვებით და მდინარის სანაპიროზე გადაუხვევთ, უეჭველად, ჭადრების ჩრდილში, ხიდის მოაჯირზე დაყრდნობილ დოსტოევსკისაც დაინახავთ. გვერდზე რომ ჩაუვლით, ერთს შემოგხედავთ, ოდნავ მკაცრი, გამომცდელი მზერით გამარჯობის ნიშნად თავს დაგიკრავთ და ისევ მდინარეს მიაჩერდება.

დაუჯერებლად კი ჟღერს, მაგრამ ასეთ ღამეს, მართლაც ყველაფერი შეიძლება მოხდეს.
ასეთ ღამეებს დოსტოევსკი თეთრ ღამეებს ეძახდა.

ისინი არ თენდებიან,
ისინი სამარადისოდ რჩებიან,
როგორც ბავშვობის სიზმრები. აუხდენელი და დაუვიწყარი.

ცხოვრება შენ-ით.

ჩვენ ყოველთვის ერთი და იგივე სიმღერები მოგვწონდა. ეს თითქოს რაღაცას ნიშნავს. ზუსტად არ ვიცი რას. მაგრამ, ნიშნავს.

ახლა ღამეა. 12 საათი და 1 წუთი. ზუსტად ერთი წუთია რაც ახალი დღე დაიწყო.

მე ვზივარ და ვწერ იმაზე, რომ მე და შენ ერთი და იგივე სიმღერები მოგვწონდა ..და ახლაც არ ვიცი რას ნიშნავს ეს.

ზუსტად ერთი წუთია ახალი დღე დაიწყო. ნეტავ რა მოხდება ხვალ. იქნებ სულაც არაფერი მოხდეს და ისე დარჩეს ყველაფერი, როგორც იყო. ისევ 5 საათზე ამოვიდეს მზე, ყველაზე მეტად შუა დღის პირველ საათზე დააჭიროს სხივები და გააცხელოს დედამიწა, ექვს საათზე ნელ-ნელა, შეუმჩნევლად დაიწყოს დამალვა და რვა საათზე სულ გაქრეს. მერე ნიავმა დაუბეროს, აგრილდეს. ბოლოს წამოწვიმოს და ასე დაღამდეს ხვალიდნელი დღეც.

განსხვავება მხოლოდ ის იქნება, რომ კიდევ ერთ დღეს გავატარებ უშენოდ.

ნეტავ, როგორი იქნებოდა ცხოვრება , შენ რომ ყოფილიყავი. ანუ ცხოვრება უ-შენოდ კი არა, შენ-ით..

ალბათ მე ისეთი ვიქნებოდი, როგორიც მინდა ვიყო. ანუ- მხიარული და ბედნიერი.

ყოველ დილას იმაზე ფიქრით დავიწყებდი, შენ ყოფილიყავი კარგად.

ყველაფერს აგისრულებდი. არასოდეს დაგღლიდი.

არასოდეს გაწყენინებდი.

დილით, ყავას გაგიკეთებდი და სამ კოვზ შაქარს ჩაგიყრიდი.

გულის ფორმის ორცხობილებს გამოგიცხობდი.

როცა მარტო ყოფნა მოგინდებოდა, პირველი მე გაგიქრებოდი.

შენი საყვარელი სიმღერა ვიქნებოდი.

შენი საყვარელი ფილმი.

შენი სიზმარიც ვიქნებოდი.

დილაც, ღამეც..

ერთი და იგივე სიმღერები გვეყვარებოდა.

მე შენი ტკივილები მეტკინებოდა, შენ -ჩემი.

მე შენს ოცნებებს შევაგროვებდი, შენ -ჩემსას.

მე შენზე დავწერდი. შენ წაიკითხავდი. მაგრამ, არაფერს მეტყოდი. როგორც ახლა.

და ვიქნებოდით -ჩვენ.

მე და შენ კი არა, ჩვენ ვიქნებოდით. გესმის?

როგორი შეუძლებელია. ისეთივე შეუძლებელი, როგორც მზის ამოსვლა შუაღამით. ანდა გაზაფხული ნოემბრის ბოლოს.

ცხოვრება უ-შენოდ , კი არა შენ-ით რომ ყოფილიყო, ასე იქნებოდა ყველაფერი.

ზუსტად ასე.