ვზივარ. აივანზე. რომელიღაც უცხო ქალაქში.

პირველად ვხედავ შენობებს, ქუჩებს, ეზოებს. წითელკრამიტიან სახლებს, რიკულებიანი აივნებით.

ამ ცასაც პირველად ვხედავ.

არ ვიცი საიდან მოვხვდი აქ. საიდან მოვედი, ან როგორ. თითქოს მთვარეულივით წამოვედი და აქ გამომეღვიძა.

ჩემი სახლი მენატრება. მილიონი წლის უკან ჩარჩენილი. გადახვეწილი, დაკარგული, სხვისი.

გზა ამერია. სად მივდიოდი და სად მოვხვდი, ხედავ?

დავიკარგე.

დედის ჩახუტებასავით მენატრება ჩემი სახლი.

სახლი ,საიდანაც არასოდეს წავალ.

და რომელიც არასოდეს მქონია.

Advertisements

სექტემბერი

“ახდენილი სიზმრები არ არსებობს. ახდენილ სიზმრებს უკვე ბედნიერება ქვია.
თუმცა ჩემთვის არც ამ უკანასკნელს უარსებია. მხოლოდ მოლოდინი იყო. ბედნიერების მოლოდინი კი გვალვაში წვიმის ლოდინს გავს. არ იცი როდის, ან საერთოდ მოვა თუ არა.
ამას კი ცხოვრება ქვია.
და იმას რა ქვია, მოჭრილი ფრთები რომ გტკივა – არ ვიცი. “

რამდენი დრო გასულა ..

პატარა სახლი გვექნება, წითელი აგურის. მწვანეკრამიტიანი სახურავით.
ალაგ-ალაგ ლამპიონებით განათებულ, ვიწრო ქუჩაზე ვიცხოვრებთ. ჩვენს ქუჩაზე ნაძვები არასოდეს შეიცვლიან ფერს, ცაცხვის ფოთლებთ სავსე ბორდიურებზე.

ეზოში გვირილებს და იასამნებს გავახარებთ. (ვარდები არც მე მიყვარს, და შენ -მითუმეტეს.)

ყოველ დილით ყავას ჩემებურად გიკეთებ .
სანამ მოგიტან მოვსვამ, ზედმეტად ცხელი რომ არ მომივიდეს.

ორ კოვზ შაქარს გიყრი და ნელა ვაღებ ოთახის კარს.
ჯერ კიდევ გძინავს და ლოყაზე კოცნით გაღვიძებ.
ჯერ ადრეაო მეუბნები, მაგრამ ზანტად წევ თავს ყავას სვამ, უფრო ჩემი ხათრით.

მე შენს თეთრ პერანგს ვაუთოვებ და სკამის საზურგეზე ვკიდებ. დგები, გაბერილ მუცელზე მკოცნი ,მიყვარხარო მეუბნები და მიდიხარ.

გაცილება არ გიყვარს, მაგრამ ჩემი ჩვევის გამო იქამდე გიყურებ ქუჩაზე მიმავალს სანამ თვალს არ მიეფარები.

(ნეტავ, რამდენ ხანს ეყოფა შენს ოცნებებს ჩემი შესაძლებლობების სუსტი ფესვები.. )

……
მერის შენი თვალები გამოჰყვა. ტუჩებით და წარბებითაც შენ გგავს.
შენსავით ჯიუტია. არა, უფრო ჯიუტი. ჯერ ოთხი წლისაა და ამბობს , ღრუბლების მომშინაურებელი უნდა გამოვიდეო. ამაში მე მგავს.
არაადაკვატურ სურვილებში და შენ, რეალობას მყარად ჩაჭიდებული ამაზე ცოტა ბრაზდები ხოლმე.

ელენი პიანინოზე უკრავს. ყოველ საღამოს კონცერტს გვიტარებს და მიუხედავად იმისა, რომ უამრავჯერ ეშლება, ჩვენ მაინც ვეუბნებით რომ მისით ვამაყობთ.

ელენი მე მგავს. კანის და თმის ფერით. ყვავილებიანი კაბები და გვირგვინები უყვარს. ამბობს ინგლისის დედოფალი უნდა გამოვიდეო. ამაზს ყველას გვეცინება. თვითონაც, მაგრამ არ აღიარებს.
…….

მერი უკვე იურისტია. ღუბლები ვერ მოიშინაურა , მაგრამ იმდენს დაფრინავს ამასაც მოახერხებს.
წელიწადში სამჯერ ჩამოდის. აღდგომას, ახალ წელს და ჩემ დაბადების დღეზე.

შენ არასოდეს აღნიშნავ შენსას. ისევ შენებური პრინციპები გაქვს. მე გეხუმრები, შუა ასაკის კრიზისი გაქვს მეთქი და შენ ბრაზდები, შუბლშეკრული შლი ძველ გაზეთს და ვითომ კითხულობ.
……
რა ხანია წერას თავი თავანებე. აღარც მახსოვს გაზეთის ბოლო სვეტი როდის დავწერე. იცი რომ ამაზე ლაპარაკი არ მიყვარს და არც არაფერს მეკითხები.
….

ელენი შვილს ელოდება. არ ვიცი ვის სახელს დაარქმევს. მინდა შენი დაარქვას და ვერ ვუბედავ თქმას.
უკვე 35 წლისაა და ისევ ყვავილებიანი კაბები უყვარს. ჩემსავით.

ეზოში ვზივარ და გვირილებს ფურცლებს ვაცლი -“ვუყვარვარ, არ ვუყვარვარ , ვუყვარვარ , არ ვუყვარვარ..” თითქოს ისევ 25 წლის ვიყო..
ნეტავ, რამდენ ხანს ცოცხლობს სიყვარული? სადღაც წავიკითხე , სიყვარული სამ წელიწადს ცოცხლობსო.
ტყუილი ყოფილა.
მე 25 -ჯერ სამი წელია მიყვარხარ.

მოდიხარ, გვერდზე მიჯდები და ჩემს დანაოჭებულ ხელზე ხელს მადებ. არ ვიცი მეჩვენება თუ არა მაგრამ შენ შეხებას ისე ვგრძნობ, როგორც ქორწინების პირველ წელს.
დაღლილი თვალებით მიყურებ, მეც გიყურებ და რა უცნაურია.. ისევ ვხედავ ნაპერწკლებს შენ თვალებში. ასს, ათასს ერთად.
საოცარია არა ?

60 წელი გავიდა.

თითქმის ერთი საუკუნე. და მე ისევ მახსოვს რომელი მაისური გეცვა როცა პირველად გნახე.

რომელი ლექსი გიყვარდა, რომელი სიმღერა, პირველად რომ შემეხე, მაკოცე, პირველად რომ მითხარი მიყვარხარო.

ჩანახატებს რო ვერ იტანდი შენი პრაგმატული ბუნების გამო და ჩემი ნაწერები მაინც რომ მოგწონდა.

მე ტყეში ღამის გათენებაზე რომ ვიცნებობდი და ძალით წაგიყვანე..

შენც ისევ გახსოვს , რომ თმა ყოველთვის გაშლილი მიხდებოდა და ჩემი ჭორფლები მოგწონდა ზაფხულობით.
ჩემი პომადები გძულდა. მეუბნებოდი ისე უფრო ლამაზი ხარო, გახსოვს ?
….
არ ვიცი რაზე ფიქრობ. არც გეკითხები. სადღაც შორს იყურები, ჩაფიქრებული.
მე გიყურებ, ისევ 25 წლის ჯარისკაცს ვხედავ და ვფიქრობ – რამდენი დრო გასულა..

დილით ისე თენდები, გარიჟრაჟზე ამოდიხარ და ფანჯრებს მონათებული შენი სხივები მაღვიძებს ხოლმე.

შეგხედავ, უკვე 9-ის ნახევარი ხდები ხოლმე და ვდგები. გიცვამ და შენში ვიყურები, თმას ვივარცხნი და ჩემს თვალებში მყოფს გიღიმი.

მერე ქუჩაში გავდივარ . მიგყვები ქუჩა-ქუჩა, შარა-შარა, ბორდიურებზე, ხიდებზე, კორდებზე..

გზადაგზა ფოთლებად შრიალებ, ხმაურობ ,წყდები.

მე დაგსდევ, ვცდილობ დაგიჭირო, ძირს არ დაეცე, ფეხი არ დაგადგან, რამე არ გატკინონ მაგრამ ვერ გეწევი .. ჩემი სუსტი მუხლებით ქარს რას გავუსწრებ..

და მიყავხარ.. მიგაქროლებს სადღაც შორს და მეც გიყურებ, სანამ თვალს არ მიეფარები.

მეორე ზაფხულია ატმის ყვავილებად ამიყვავდი, მეც დავდივარ, გივლი, წყალს გისხამ და გიხსამ. რომ არ გამიხმე, შემდეგ ზაფხულსაც რომ იყვავილო..

ხანდახან, მარტს ემსგავსები და საღაამოობით აწვიმდები, აგრუხუნდები, სახურავებს ხმამაღლა ეხეთქები.. მეც გამოვარდდბი, ახლა მაინც რომ მოგისწრო და დაგიჭირო.

სახეზე წვეთებად მეცემი და თმასაც მისველებ. ტუჩებზე მეღვრები..

ამ ღამესაც ასე მოწვიმე. წვეთებად დაეშვი და ეზო აატალახე. გავვარდი, დაგდევდი და ხელით ვცდილობდი წვეთებად დამეჭირე, მაგრამ მისხლტებოდი, მეღვრებოდი და ბოლოს ხელებში დაგიგროვე..

საღამოობით ჩემი საყვარელი ჭიქით გსვამ და თუ მომშივდი პურზე თხლად გადაგისვამ კიდეც.

ჩემი ჩვევის გამო ბოლომდე ვერასოდეს გსვამ და ასე გტოვებ, ყოველთვის ნახევრად..

მერე გკითხულობ. გკითხულობ, იმდენს გკითხულობ ლოცვასავით გიზეპირებ..

აი, უკვე დაღამდა. ამოხვედი და გზებს მინათებ , სახლის გზა რომ არ ამერიოს ან ფეხი არ წამოვკრა სადმე, ჩემებურად.

ბოლოს დაღლილს ჩამეძინები და ძილის წინ ოცნებებად გიფიქრებ. შენც, ხან როგორ მესიზმრები, ხან როგორ..როგორც მოგესურვება. ზოგჯერ შენებურად გაჯიუტდები და დიდხანს არ მენახვები.

მეც ვზივარ და გელოდები.

დილით 9-ის ნახევარზე ისევ ჯიუტად მოასკდე ჩემ ფანჯრებს, გაიღვიძეო და შენი შუქით თვალმოჭრილს სხვა გზა არ დამიტოვო.

მეც ვდგები , ნახევარ ჭიქას გსვამ, პურზე თხლად გადაგისვამ და გკბეჩ.

მერე დავდივარ და წყალს გიხსამ.

რომ არ გამიხმე,

რომ არ გამიქრე,

რომ არ დამეკარგო.

გთხოვ

გთხოვ, ნუ მიყვარხარ ასე.

ასე არეულად. მარტის ამინდივით, ჩემი სიზმრებივით..

ასე ლამაზად, ატმის ყვავილობასავით, გაზაფხულზე რომ იცის.

ასე სევდიანად , შემოდგომის ფოთლებივით ,ძირს რომ ეცემა..

ნუ მენატრები ასე.

ნუ მენატრები ბავშვობის სიზმარივით. ჩემი ქუჩის ლამპიონებივით. ახლადაყვავებული ტყემლის ხეებივით, ერთი ხელის გაწვდენაზე რომაა ჩემი ფანჯრებიდან.

ნუ მენატრები დამალობანასავით.

ჩემი ქუჩის ნაძვებივით, ფერს რომ არ იცვლიან..

ნუ მენატრები ასე, გთხოვ.

….

ნუ მინდიხარ.

ნუ მინდიხარ ასე უსაშველოდ.

ასე უსასრულოდ.

ისე კი არა, როგორც წყალი უდაბნოში,

არც ისე, როგორც მშიერს პური,

არც ისე როგორც ყინვაში თბილი სახლი.

არც ისე, როგორც ზამთარში მზე..

ისე მინდიხარ,

როგორც სიცოცხლე.

ზაფხული.

ისეთი ღამეა, რომ წევხარ და ფიქრობ, რა იქნებოდა, იყოს ვიღაც ისეთი, ვინც ადგება, მოვა და გიშველის.

შენი თავისგან და წარმოსახვითი ურჩხებისგან გიხსნას.

სასწაული მოახდინოს.

ან უბრალოდ, მოვიდეს, ხელი ხელზე დაგადოს და არაფერი გითხრას.

ასეთი ღამეა და ასეთი ღამეები ზაფხულში იცის ხოლმე.

როცა თბილა, როცა ნათელია ყველაფერი, მაშინ უფრო ჩანს შენი სიბნელე,

შენი სიცივე,

შენი სიმარტოვე..

ასეთი ღამეა.

***

ბედნიერება არ მიხდება -მეთქი, იმდღეს გითხარი და შენ არ დამიჯერე.
ისე არ მიხდება როგორც ის ვარდისფერი, ყვავილებიანი კაბა.
ისე არ მიხდება როგორც თმაში გვირილები ანდაც , გაზაფხულის დილა.
ან წითელი პომადა.
სისულელეს ამბობო შენ მეტყვი და მეც გავჩუმდები. შენი ხათრით გავჩუმდები. მაგრამ აზრი არაფერს ექნება.

საერთოდ არაფერს.

ბავშვობისდროინდელ სიზმარს გავხარ ახლა, მანძილით და კიდევ რაღაცით. რით – არ ვიცი.

(ალბათ იმით, რომ ვეღარ ვიხსენებ.)
ახლა სიგრძეც ფეხებზე მკიდია, მანძილიც და ისიც, რომ საკუთარ გულს ვერ ვგრძნობ.

მხოლოდ შენი ტკივილი მტკივა.

ზამთრის ბეღურებს ვგავდით დღეს.
ერთად რომ სხედან დენის მავთულებზე,

მაგრამ , ორივე ძალიან მარტოა.