მწვანე შპალერი

ჩემს სოფელში, ჩემს ოთახში მწვანე შპალერია გაკრული. ფიგურებიანი, გახუნებული. იმ მხარეს, საიდანაც მზე ურტყამს, უფრო მეტადაა გაყვითლებული. ზოგან შპალერი ამძვრალია და ალაგ-ალაგ კალმით ნაჯღაბნსაც ნახავთ. შემოსასვლელთან, ფანქრით ნიშნულებია გაკეთებული. ჩემი სიმაღლის გასაზომად.

ეს შპალერი ჩემი ბავშვობაა.

ვერ წამომიდგენია დავწვე და დაძინების წინ მემილიონედ არ შევხედო იმ უცნაურ ფიგურებს. მარცხენა მხარეს მზისგან რომაა გახუნებული, და ალაგ-ალაგ კალმით ნაჯღაბნი.

ჩემს სოფელში სხვანაირი სახლებიცაა, გარემონტებული, ლამაზი, გაწკრიალებული. მე ასეთი სახლები არ მიყვარს. ასეთ სახლებში ვერაფერს დახატავ კედელზე. 

მე მგონია, თუ კი იმ შპალერს გამოცვლიან, თითოეული ნაწილის ჩამოხევას, ჩემი ბავშვობის ნაწილი გაყვება.

მე მგონია, ის მზისგან გახუნებული ნაწილი , ყველა იმ მზიან დღეს ინახავს რომელიც იქ გამომივლია.

მე მგონია, მილიონი წლის წინ კედელზე ამოკაწრული ჩემი სახელი მე ვარ, და თუ აღარ იქნება, მეც გავქრები.

მე მგონია რომ ის ოთახი, ის სუნი, ის სიძველე , ის სინამდვილე ისაა, რაც გადამარჩენს, 

მხოლოდ ის მიმიღებს,

მხოლოდ ის გაიგებს.

ჩემს სოფელში, ჩემს ოთახში, მწვანე შპალერია გაკრული..

Advertisements

გოგოები

​ზოგი გოგო გაზაფხულს გავს. ნათელია, მშვიდი, ოცნებისთვის და სიცილისთვის შექმნილი.

ზოგი ზაფხულს გავს- ცხელია, ბობოქარი, თავგადასავლებით სავსე.

ზოგი შემოდგომასავით არის- სევდით სავსე, საიდუმლო დარდებს დაატარებს მხრებით თვალებით.

ჩემნაირები კი არც იქით არიან, არც აქეთ.

არც ისე არიან, არც ასე.

 თებერვლის ბოლო დღეს გვანან- გაზაფხულს ერთი ნაბიჯი რომ აშორებს,

ერთი ხელის გაწვდენა,

მაგრამ, მაინც ზამთარი რომ ქვია.

მე და შენ არაფერი გვაქვს საერთო

​მე და შენ საერთო არაფერი გვაქვს.

არც ქალაქი, სადაც ვცხოვრობთ, არც გეგმები, რომლებსაც ვაწყობთ,

არც ოცნებები.

არც სკოლა, არც ქუჩა, არც უნივერსიტეტი,

მეგობარიც კი არ გვყვავს საერთო.

 შენ სხვაგან ხარ, მე სხვაგან.

შენ რაც გაქვს , მე არასოდეს მქონია.

შენი და ჩემი მიზნებიც განსხვავდება.

ცხოვრების წესიც.

შენი მეგობრები არ გვანან ჩემსას.

შენი სახლიც არაფრით გავს ჩემ სახლს.

ერთი ნაცნობიც არ გვყვავს საერთო..

მაგრამ..

მე მიყვარს შენი საყვარელი სიმღერები,

მე მესმის შენი ართქმული სიტყვები,

შენი ტკივილი ჩემი ტკივილია,

შენი სიხარული ჩემი !

როცა იღიმი მეც ვიღიმი, 

როცა ბედნიერი ხარ ,მაშინ ვარ ბედნიერი!

ჩვენ ერთი საყვარელი სიმღერა გვაქვს,

ერთი საყვარელი ლექსი,

ერთ ფილმზე ვტირივართ,

ერთი მიზეზით გვყვავს ერთმანეთი.

მე და შენ საერთო არაფერი გვაქვს.

და ამ დროს ყველაფერი!

ბებიაჩემი

ბებიაჩემი 95 წლისაა. ერთი საუკუნის. გამხდარია, ძვლები ეტყობა წვრილ მკლავებსა და წვივებზე. გრძელი ,თეთრი თმა მხრებზე აფენია. წევს. ვერ დგება. უმეტესად ჩუმადაა. არაფერს ამბობს. სანახავად მისულებს სათითაოდ ხელზე ხელს კიდებს და კოცნის. უღიმის, მიუხედავად იმისა რომ ზოგჯერ არც ესმის რას ამბობენ.

ერთი საუკუნის უკან ბებიაჩემი ულამაზესი ქალი იყო. აივლიდა თავაწეული, მხრებში გამართული, ბეჭებზე ეფინა მსხვილი,შავი ნაწნავი . შემოიდგამდა მხარზე სურას, აივლიდა და ჩაივლიდა ქუჩებს.. 

-რვას მარტო ყანჩეველს ვუყვარდი . -დაიწყებს ნელა, ხმადაბლა, ათჯერ მოყოლილ ამბავს. 

– ყველას მე ვუნდოდი შვილო, მე არავინა მყვარებია.-გაასავსავებს დროისგან დანაოჭებულ, გამხდარ ხელს. და თავს ბალიშზე მიდებს.

ბებიაჩემის ხელებზე მთელი ცხოვრება იკითხება. ამ ხელებს არასოდეს სმიათ ფრჩხილზე ლაკი, არასოდეს კეთებიათ ოქროს ბეჭდები. ეს ხელები ხალიჩებს ქსოვდნენ, მიწას თოხნიდნენ, ფიჩხს ეზიდებოდნენ, ჩონგურე უკრავდნენ, წიგნებს კითხულობდნენ, ლექსებს წერდნენ..

ახლა კი მხოლოდ საბანზე ასვენია მისი ხელები. 

-პაპაშენი შვილო- აგრძელებს- ჩემი სახლის ფანჯრის ქვეშ იწვა და იქ ეძინა სანამ არ გავყე! მე არ მინდოდა მაგრამ არ დაიშალა, ვუნდოდი შვილო, ძალიან ვუნდოდი.

მიასვენებს თავს ბალიშზე და თვლემს. მე ვიცი რასაც ხედავს სიზმარში ბებიაჩემი. მთიული, გაუტეხელი ბებიაჩემი. ერთ დროს ულამაზესი ქალი . 

95 წლისაა. გვერდით წიგნები უწყვია:”ეკატერინე ჭავჭავაძე”.” კაკო ყაჩაღი”, ეგნატე ნინოშვილის “მოთხრობები”.

სიზმრებში გართულს ღიმილი ეკვრის პირზე. ოდნავ უტოკდება ტუჩის კუთხე.

მე ვუყურებ და არ მჯერა, როგორ ცვლის დრო ყველაფერს, როგორ აქრობს.. 

ვაკვირდები , ვცდილობ ის ლამაზი ქალი დავინახო ამ ნახევრად ცოცხალ მოხუცში. ვაკვირდები, თვალს არ ვაცილებ. ტირილი მინდა.

ის ხელზე ხელს მიჭერს, მიღიმის, და ძილში ბრუნდება.

ვინ იცის რა ესიზმრება, მშობლიური მთები, პირველი სიყვარული თუ თავისი ბავშვობა.. ვინ იცის.

შეუძლებელია ჩემს გარდა სხვა გინდოდეს.

შეუძლებელია ჩემს გარდა სხვა გიყვარდეს..

შეუძლებელია ჩემს გარდა სხვას მოუყვე, რა უღმერთოდ ღამდება შენთან და როგორ გძულს წარსულში ხეტიალი..

 შეუძლებელია ჩემს გარდა სხვამ გაიგოს,ის ტკივილი, თავსაც რომ არ უმხელ,

შეუძლებელია სხვას გაუყო ყველა ტრაგედია, რაც კი გამოგივლია..

შეუძლებელია ჩემს გარდა სხვას უყვარდეს გული, რომელიც არ გაქვს.

შეუძლებელია სხვა გხედავდეს ისეთს, როგორიც აღარ ხარ..

შეუძლებელია სხვამ დაგინახოს,

სხვამ გადაგიტანოს,

სხვამ აგიტანოს!

შეუძლებელია ჩემს გარდა სხვა გინდოდეს.

შეუძლებელია ჩემს გარდა სხვა გინდოდეს.

შეუძლებელია ჩემს გარდა სხვა გინდოდეს!

რომ არა შენ..

შენ რომ ფერი იყო-ჩემი საყვარელი ფერი იქნებოდი-თეთრი.

შენ რომ ნამცხვარი იყო, ჩემი საყვარელი გულის ფორმის პეჩენია იქნებოდი.

შენ რომ ნაყინის არომატი იყო-ვანილის იქნებოდი.

შენ რომ სიმღერა იყო, ის სიმღერა იქნებოდი, ორივეს რომ გვიყვარს ,მაგრამ ცალ-ცალკე.

შენ რომ წიგნი იყო ,ერთი უბრალო პატარა მოთხრობა იქნებოდი, მხოლოდ მე რომ მიყვარს და მესმის ისეთი.

შენ რომ ლამპიონი იყო ჩემი ქუჩის ბოლოს იდგებოდი დ აგზას გამინათებდი,

შენ რომ ლექსი იყო, ვერასოდეს დაგწერდი ბოლომდე..

შენ რომ ზამთარი იყო.. ვერ იქნებოდი,

იმიტომ რომ გაზაფხული ხარ !

ტანსაცმელი რომ იყო ჩემი საყვარელი ვარდისფერი კედები იქნებოდი.

 ხილი რომ იყო, ატამი იქნებოდი,

თამაში რომ იყო, დამალობანა!

ოცნება რომ იყო ფრენა იქნებოდი!

სიზმარი რომ იყო ბავშვობა..

ჩემთან რომ იყო, ერთად რომ ვიყოთ,

მაშინ ვიქნებოდით “ჩვენ”

არა ცალცალკე, არამედ ერთად..

და შენ რომ არ იყო, საერთოდ რომ არ იყო, მაშინ არც არაფერი იქნებოდა..

არც მე ვიქნებოდი.

იმიტომ რომ რომ არა შენი სიტყვები, რომ არა შენი თვალები, რომ არა შენ..მაშინ არც მე!

8.6.17.

შარშან ამ დროს ყველაფერი სხვანაირად იყო.
მეათედ ვიწყებ ალბათ წერას ამ სიტყვებით.
არ ვიცი რამდენად მართალია ეს. არ ვიცი მართლა იყო თუ არა სხვანაირად ყველაფერი. ან რას ნიშნავს ეს ყველაფერი-არც ეს ვიცი.
მარტო ის ვიცი ,რომ შეიძლება ყველაფერი შეიცვალოს, შეიცვალოს სახლი სადაც ცხოვრობ, შეიცვალოს გეგმები, ოცნებებიც შეიცვალოს! შეიძლება ცა ჩამოიქცეს და გადარჩე, შეიძლება კვდებოდე და წამოდგე, შეიძლება ახლიდან დაიბადო, მაგრამ , მაინც არ იცოდე რა შეიცვალა.
შარშან ამ დროს ყველაფერი სხვანაირად იყო.
შარშან ამ დროს ვწერდი რომ მინდოდა მოსულიყო ის დღე, როცა აღარ ვიტყოდი რომ ადრე ყველაფერი უფრო კარგად იყო,
როცა ვიტყოდი რომ, ადრე კი არა ახლაა ყველაფერი უფრო კარგად.
შარშან ეს მინდოდა. და ახლა ჰო, ასეა, ყველაფერი უფრო კარგადაა ვიდრე ადრე, ვიდრე შარშან, შარშანწინ ან იმის წინ.. მაგრამ მე მაინც არ ვიცი, არაფერი ვიცი.
არ ვიცი სად წავიდა ჩემი ოცნებები,
არ ვიცი სად წავიდა ჩემი იმედები
არ ვიცი სად წავიდა ჩემი საკუთარი თავი,
არ ვიცი სად წავიდა ჩემი სოფლის გზა,
“არც ის ვიცი შენ სად წახვედი..”
არაფერი ვიცი.
მარტო ის ვიცი რომ არ ვიცი რა გავაკეთო, როცა ყველაფერი კარგადაა,  და მაინც არაფერია კარგად.