დიდი გოგოები არ ტირიან

ბევრნაირი მარტოობა არსებობს.

ისეთიც, რომ წევხარ, დგახარ, ზიხარ და არავინაა, ვინც მოვა და გეტყვის თბილად ჩაიცვი, არ გაცივდეო.

ღამით სინათლე აანთე, არ შეგეშინდესო.

კარი კარგად ჩაკეტეო.

ფანჯარა ღია არ დაგრჩესო.

არავინაა ვინც საბანს შეგისწორებს შუბლზე გაკოცებს ძილის წინ და ყველა ღამის კოშმარს თავის თავზე აიღებს.

ვინც ჩაის გაგიკეთებს, არც გკითხავს რამდენი კოვზი შაქარი ჩაგიყაროს და მონატამდე მოსვამს, ცხელი არ მომივოდესო.

მერე რა რომ ბავშვი არ ხარ, მერე რა რომ ძლიერი ხარ, მერე რა რომ უკვე დიდი გოგო ხარ.

დიდი ამბავი თუ ათჯერ მოკვდი და გაცოცხლდი,

დიდი ამბავი თუ ტკივილს ისე მიეჩვიე, უიმისოდ ვეღარც ცხოვრობ.

დიდი ამბავი თუ უძლებ..

მაინც ტირიან დიდი გოგოები.

დიდ გოგოებსაც ეშინიათ.

იმ ცხოვრებაში ეშინიათ, სადაც არავინ მოვა და გეტყვის, თბილად ჩაიცვი, გაცივდებიო.

იმ ცხოვრებაში სადაც ღამით კედელზე ჩრდილებიც გაკრთობს,

ცხოვრებაში, სადაც გადახტომა რომ მოგინდეს, არავინ აეფარება ფანჯრებს,

არავინ დაგითვლის საძილე აბებს, ბევრი რომ არ მოგივიდეს ვითომ შემთხვევით და არც შუბლზე დაგადებენ ხელს, სიცხე ხომ არ გაქვსო.

იმიტომ, რომ უკვე დიდი გოგო ხარ.

ამ სამყაროში კი დიდი გოგოები არ ტირიან.

Advertisements

სად წავიდა თებერვალი

მარტის პირველი დღეა და ყველა გაზაფხულზე წერს.

მე მინდა თებერვლის ბოლო დღეზე დავწერო.

გაზაფხულზე წერა ადვილია. გაზაფხული ლამაზ ქალს გავს. ყვავილებით დაწინწკლული კაბით, გაშლილი , გვირილებჩაბნეული თმით.. მოეფინება ქუჩებს და კისკისით ჩაიქროლებს ფეხშიშველი ,
ნათელი ცისფერი თვალებით..

ყველაფერს გაანათებს,

ყველაფერს გააცოცხლებს.

ასეთია გაზაფხული.

ასეთი ქალივით ადვილი შესაყვარებელია გაზაფხული. მასზე წერაც ადვილია. წერაც და ფიქრიც ადვილია გაზაფხულზე.

ზამთრის ბოლო დღეა ძნელი.
ზამთრის ბოლო დღედ ყოფნაა ძნელი.

თებერვლის ბოლო ღამედ. გაზაფხულს ერთი ნაბიჯი რომ აშორებს, ერთი ხელის გაწვდენა, მაგრამ მაინც ზამთარი რომ ქვია.

თებერვალიც ქალს გავს.

ოღონდ არა ნათელს, არა მხიარულს, არა სიცოცხლით სავსეს..
ასეთი ქალების სიყვარული არ შეიძლება. თებერვალივით ქალების სიყვარული შეუძლებელია!

ასეთ ქალებს არასოდეს აცვიათ ყვავილებიანი კაბები.
არ უხდებათ.
ისევე არ უხდებათ, როგორც სიცილი. ისევე, როგორც ზამთარს მზე.

ასეთი ქალები მზიან დღეებს ვერ იტანენ, თებერვალივით და ისევე ვერ იტანენ, როგორც ბედნიერება ვერ აიტანეს ერთხელ.

ასეთ ქალებს არ ელოდებიან. ისევე, როგორც თებერვალს არ ელოდება არავინ.

ასეთი ქალები სევდას დაატარებენ. სევდას იმაზე, ზამთარი რომ ქვით და კიდევ რაზე, ვინ იცის.

დადიან თებერვლის ქალები და არავის უყურებენ. არსად მიდიან. მათი გზა არ სრულდება.

თებერვალივით.

სადღაც წყდება დასასრულამდე სამი დღით ადრე და არავინ კითხულობს სად წავიდა თებერვალი.

არავინ იცის, როგორ დამთავრდა თებერვალი.

რომელ ხიდთან,
რომელ ქუჩაზე,
რომელ მიწისქვეშაში,
რომელი სახლის სახურავზე.

ყველაზე სევდიანი თვეა თებერვალი.
ყველა თვეზე უფრო მეტად სევდიანი.

მარტოსულობის უპირატესობანი

ბოლო დღეებია მზიანი ამინდები გამოერია. ზოგჯერ ისე აჭერს მზე, იფიქრებ გაზაფხული მოვიდაო.

ახლოა გაზაფხული. ადამიანებმა თბილი ქურთუკებიც გაიხადეს და შეიძლება აღარც ახსოვთ, რომ თებერვალია.

თებერვალი სევდიანი თვეა. სხვა თვეებზე უფრო მეტად სევდიანი. იმიტომ არა, რომ ზამთარი ქვია. არც იმიტომ, რომ უსაშველოდ იწელება და აღარ მთავრდება. არც არეული ამინდების გამო.

სევდიანია იმიტომ, რომ თებერვალი გაზაფხულს გავს. იმედია, რომ ცოტა ხანში გაზაფხული მოვა.

თებერვალი გაზაფხულის ლოდინის თვეა.

ასეთია მისი ბედისწერა.

ამიტომაც გვავიწყდება ზოგჯერ ზამთარი. ამიტომაც ვიხდით თბილ ქურთუკებს. ამიტომ გვიხარია მზე.

სევდიანია თებერვალი. სხვა ყველა თვეზე მეტად სევდიანი.

საერთოდ, ყველაფერი სევდიანია რაც მთავრდება. რაც მიდის. რაც აუცილებლად წაიღებს იმას, რაც მოგვენატრება.

იქნებ, ზამთრის მონატრებაც შეიძლება?

მიდის ზამთარი. უკანასკნელი თვეც ამოწურა და დამთავრდა.

მეშინია გაზაფხულის. სიცივეს და სიბნელეს რომ მიეჩვევი, სინათლე და სითბო ყოველთვის გაშინებს ადამიანს.

( შენი სიყვარული რომ მაშინებდა, ისე. )

ჰოდა, მარტოსულობაზე მინდოდა დამეწერა. უფრო სწორად-მარტოსულობის უპირატესობებზე. და ათას სისულელეს მივედ-მოვედე.

არ გამომივიდა.

მარტოსულობაზე რა უნდა ვთქვა? ამაზე სათქმელი არაფერია.

მარტოსულობას უპირატესობა არ აქვს.

We never wanted a normal kind of love

49250813_2096275100394993_7041939356734455808_n

გიფიქრიათ იმაზე, რომ სიყვარულის უამრავი სახეობა არსებობს? მათ შორის ისეთიც, რომლის შესახებ წარმოდგენაც არ გვაქვს.

“- თუ გინდა არ აგიხილოს, რა მოხდა მერე, მე ხომ მხედავ?
– შენ კი გხედავ სოსოია..
– აბა, მეტი რა გინდა ხატია..
– მეტი არაფერი. “

სხვა სამყაროში სხვანაირი სიყვარული არსებობს. იქ არსებობენ სოსოია და ხატია, რომეო და ჯულიეტა, პოლი და ვირჟინი, ჯეკი და როუზი, გედია და მარიტა, ინგა და კუკარაჩა.. იმ სამყაროში ის სიყვარული არსებობს ნამდვილს რომ ეძახიან და ყველას კი გვჯერა მისი არსებობა (ღმერთივით) მაგრამ მაინც არასოდეს გვინახავს.

მერე, ერთ დღესაც მოდის ასეთი სიყვარული.

რაღაცნაირად, უცნაურად მოდის ხოლმე და თან შიშის გრძნობაც ახლავს. ზიხარ, დგახარ, დადიხარ და არ გტოვებს ეს განცდა- იქნებ , ეს არის
” ის” სიყვარული. ის მთავარი სიყვარული. და რატომ შენ ? რით დაიმსახურე, როგორ მოვიდა შენამდე?
ამაზე პასუხი არ არსებობს. მარტო ის იცი, რომ არსებობს რაღაც, რაც არ მიდის და რაც უფრო მეტია , ვიდრე მუცელში პეპლები. უფრო სულში სინათლის მსგავსი.

“-ყოველ დილით ჩაის ჩემებურად გაგიკეთებ ხოლმე.
– მაინც როგორ ?
– სანამ მოგიტან მოვსვამ, ზედმეტად ცხელი რომ არ მომივიდეს.
– არ ხარ ნორმალური.
-არ ვარ.”

22:05

მატარებელში ვდგავართ. შენს მხარზე მიდევს თავი.

ღამეა.

არ მინდა ეს წუთი როდისმე დამთავრდეს.

მინდა სამუდამოდ ასე დავრჩეთ. შენს სუნთქვას ვგრძნობდე თმაზე. შენს ხელს ჩემს ხელზე.

ნეტავ დროის გაჩერება შეიძლებოდეს.

გავიყინებოდით ასე, სადღაც , რომელიღაც დროსა და სივრცეში. უსასრულოდ.

ნეტავ შენ რას ფიქრობ.

მატარებლის ფანჯარას უყურებ. მშვიდი და ბავშვური თვალებით. ინტერესით აკვირდები რაღაცას.

დროდადრო ხელს ხელზე მიჭერ , თითქოს რწმუნდები, რომ ნამდვილად იქ ვარ, შენთან.

ალბათ ხუთი წუთი დარჩა გაჩერებამდე.

შეიძლება ოთხიც.

გიყურებ, და თვალებით გეუბნები იმას, რასაც ალბათ ხმამაღლაც გეტყოდი, მაგრამ არ ვამბობ-

ნეტავ დროის გაჩერება შეიძლებოდეს.

დეკემბერი

თვითონაც არ ვიცი რას ვწერ. მხოლოდ ის ვიცი, რომ სხვანაირად ვერ გადავრჩები.
ჩემს ნაწერებს არასოდეს აქვს ჟანრი, ფორმა ან სათაური.

ჩემი ნაწერები ჩემსავით არეულია. ამიტომაც ვეძახი მათ ნაწერებს. ისინი მოთხრობები, ლექსები ან ჩანახატები არ არიან. ასეც არ გაუმართლათ. ნაწარმოებზე ან რომანზე ხომ ლაპარაკიც ზედმეტია.

არასოდეს მიყვარდა სახელების დარქმევა. არასოდეს ვყოფდი ადამიანებს მეგობრებად, საუკეთესო მეგობრებად, ახლობლებად ან უფრო ახლობლებად.

არასოდეს ვყოფდი სიყვარულს ფორმების მიხედვით.
თუ მიყვარს, მიყვარს.
ან ჩემია , ან არა.
წერაც ასეა.
მე ვწერ. და რა მნიშვნელობა აქვს რა ქვია ამას. სიტყვების და ასოების გროვას, გრძნობების და სიზმრების თავშესაყარს, სიკვდილებით და სიცოცხლეებით სავსე სიტყვების ჯაჭვს, რომლესაც არც დასაწყისი აქვს, არც დასასრული.
რომლიდანაც სხვას ვერაფერს დაინახავთ, ჩემი არეული ყოველდღიურობის გარდა.
მე ვწერ და ამით არასოდეს არაფერს მოვიგებ.

ეს არასოდეს არაფერს მომიტანს. ალბათ გაზეთის ერთ სვეტსაც კი.
მაგრამ მე მაინც ვერ დავარქმევ ამას სახელს. ვერ ჩავსვამ სიტყვებს ფორმასა და ჩარჩოში. ჩემს ნაწერებს არაფერი ქვიათ.
ჩემი ნაწერები არსად მიდიან. (ჩემსავით.)

ჩემი ნაწერები მე მგავს.
უსახელო, უფორმო. რომ უყურებ და ვერ იგებ- რისთვის არის, ვისთვის, რატომ ან როდემდე.

ეს მეც არ ვიცი.

ზამთრის ინსომნია

პოსტებს სათაურად თვეების სახელებს ვარქმევ.
ვერაფერზე ვწერ, უფრო სწორად , რაზეც ვწერ, ის არაფერია.
ამას ძალიან მარტივ და მდგომარეობის ნათლადგამომხატველ სახელს- არაპროდუქტიულობას ეძახიან.
მეც ასე დამემართა.

“-გამარჯობა, მე ანა ვარ და მე არაპროდუქტიული ვარ.
-გამარჯობა – მეტყოდნენ ისინიც.
სხვა არაპროდუქტიულები,
სხვა არანაყოფიერები,
სხვა დაღლილები.
რომ არსებობდეს რაიმე ასეთი კლუბისმაგვარი, ჩემნაირი ადამიანებისთვის.
და მე გავაგრძელებდი თავჩაღუნული, ნაწყვეტ-ნაწყვეტ- ეს ყველაფერი რამდენიმე თვეა დაიწყო, ვეღარ ვწერ, ვეღარ ვხატავ.. თქვენ წარმოიდგინეთ, წიგნსაც ვეღარ ვკითხულობ ! ჰო, ვერც მხატვრულს..და თან ფეხებზე მკიდია ეს.

სხვები შემომხედავდნენ თანაგრძნობით სავსე თვალებდით. იმიტომ, რომ ეცოდინებოდათ რას ნიშნავს ეს.
შუაში, განსხვავებულ სკამზე იჯდებოდა შუახნის ქალი, მომღიმარი სახით და ყველას ისე შემოგვხედავდა როგორც ავადმყოფებს. ეს ქალი ეტყოდა შემდეგ არაპროდუქტიულს მოეყოლა თავისი ისტორია და ასე , ყველა სათითაოდ მოყვებოდა, როგორ დაკარგეს საქმის კეთების უნარი, როგორ გახდა მათთვის ყველაფერი ბუნდოვანი, როგორ დაიღალნენ, როგორ სცივათ, როგორ ეშინიათ.. როგორ ვეღარ წერენ. და ამ ყველაფერს, ეს შუახნის ქალი , მხოლოდ ერთ სიტყვას -“არაპროდუქტიულობას” დაარქმევდა და წარმოდგენაც არ ექნებოდა , რომ ამქვეყნად არსებობს რაღაც, რასაც სახელი არ აქვს.

ეს იქნებოდა ყველაზე უაზრო შეკრება, ასეთ უაზრო შეკრებებს შორის.
ისეთივე უაზრო, როგორც ეს პოსტი, ან დღევანდელი ამინდი, ან ჩემი ბოლოდროინდელი სიზმრები, ან რომელიღაც მობეზრებული პოპმომღერლის სიმღერის ტექსტი.
ვიღაც დამაიმედებს და მეტყვის, რომ არსებობს უაზრო დღეები,
ანდაც სეზონები.
ან წლები.
(ან, ცხოვრება.)
ვიღაც მომისმენს და ხელს ჩაიქნევს.
უმეტესობა მოგონილი გამამხნევებლი ტონით მეტყვის- როგორ, ვინ მოგცა დაღლის უფლება, -რით დაიღალეო- ამასაც კი მკითხავენ.
მე ვერ ვეტყვი კონკრეტულად რით და ისინიც იფიქრებენ, რომ “უაზროდ ვიქცევი”.
..
ბოლო დროს პოსტებს თვეების სახელებს რომ ვარქმევ-ეს არაფერი, ეს გაივლის.

ფსიქოლოგი კი ამ ყველაფერს ისევ რომელიღაც დიაგნოზის სახელს დაარქმევს. ერთი, ან ორი , მდგომარეობის ნათლადგამომხატველი სიტყვებით შედგენილს. როგორიცაა-“ზომიერი დეპრესია”, “შფოთვითი დარღვევა” ან რაიმე ამდაგვარი. და წარმოდგენაც არ ექნება, რომ ამქვეყნად უსახელო რაღაცებიც არსებობს.

მე არ ვიცი რა ქვია იმას, როცა ვეღარ წერ.

ამას სახელი არ აქვს.