რამდენი დრო გასულა ..

პატარა სახლი გვექნება, წითელი აგურის. მწვანეკრამიტიანი სახურავით.
ალაგ-ალაგ ლამპიონებით განათებულ, ვიწრო ქუჩაზე ვიცხოვრებთ. ჩვენს ქუჩაზე ნაძვები არასოდეს შეიცვლიან ფერს, ცაცხვის ფოთლებთ სავსე ბორდიურებზე.

ეზოში გვირილებს და იასამნებს გავახარებთ. (ვარდები არც მე მიყვარს, და შენ -მითუმეტეს.)

ყოველ დილით ყავას ჩემებურად გიკეთებ .
სანამ მოგიტან მოვსვამ, ზედმეტად ცხელი რომ არ მომივიდეს.

ორ კოვზ შაქარს გიყრი და ნელა ვაღებ ოთახის კარს.
ჯერ კიდევ გძინავს და ლოყაზე კოცნით გაღვიძებ.
ჯერ ადრეაო მეუბნები, მაგრამ ზანტად წევ თავს ყავას სვამ, უფრო ჩემი ხათრით.

მე შენს თეთრ პერანგს ვაუთოვებ და სკამის საზურგეზე ვკიდებ. დგები, გაბერილ მუცელზე მკოცნი ,მიყვარხარო მეუბნები და მიდიხარ.

გაცილება არ გიყვარს, მაგრამ ჩემი ჩვევის გამო იქამდე გიყურებ ქუჩაზე მიმავალს სანამ თვალს არ მიეფარები.

(ნეტავ, რამდენ ხანს ეყოფა შენს ოცნებებს ჩემი შესაძლებლობების სუსტი ფესვები.. )

……
მერის შენი თვალები გამოჰყვა. ტუჩებით და წარბებითაც შენ გგავს.
შენსავით ჯიუტია. არა, უფრო ჯიუტი. ჯერ ოთხი წლისაა და ამბობს , ღრუბლების მომშინაურებელი უნდა გამოვიდეო. ამაში მე მგავს.
არაადაკვატურ სურვილებში და შენ, რეალობას მყარად ჩაჭიდებული ამაზე ცოტა ბრაზდები ხოლმე.

ელენი პიანინოზე უკრავს. ყოველ საღამოს კონცერტს გვიტარებს და მიუხედავად იმისა, რომ უამრავჯერ ეშლება, ჩვენ მაინც ვეუბნებით რომ მისით ვამაყობთ.

ელენი მე მგავს. კანის და თმის ფერით. ყვავილებიანი კაბები და გვირგვინები უყვარს. ამბობს ინგლისის დედოფალი უნდა გამოვიდეო. ამაზს ყველას გვეცინება. თვითონაც, მაგრამ არ აღიარებს.
…….

მერი უკვე იურისტია. ღუბლები ვერ მოიშინაურა , მაგრამ იმდენს დაფრინავს ამასაც მოახერხებს.
წელიწადში სამჯერ ჩამოდის. აღდგომას, ახალ წელს და ჩემ დაბადების დღეზე.

შენ არასოდეს აღნიშნავ შენსას. ისევ შენებური პრინციპები გაქვს. მე გეხუმრები, შუა ასაკის კრიზისი გაქვს მეთქი და შენ ბრაზდები, შუბლშეკრული შლი ძველ გაზეთს და ვითომ კითხულობ.
……
რა ხანია წერას თავი თავანებე. აღარც მახსოვს გაზეთის ბოლო სვეტი როდის დავწერე. იცი რომ ამაზე ლაპარაკი არ მიყვარს და არც არაფერს მეკითხები.
….

ელენი შვილს ელოდება. არ ვიცი ვის სახელს დაარქმევს. მინდა შენი დაარქვას და ვერ ვუბედავ თქმას.
უკვე 35 წლისაა და ისევ ყვავილებიანი კაბები უყვარს. ჩემსავით.

ეზოში ვზივარ და გვირილებს ფურცლებს ვაცლი -“ვუყვარვარ, არ ვუყვარვარ , ვუყვარვარ , არ ვუყვარვარ..” თითქოს ისევ 25 წლის ვიყო..
ნეტავ, რამდენ ხანს ცოცხლობს სიყვარული? სადღაც წავიკითხე , სიყვარული სამ წელიწადს ცოცხლობსო.
ტყუილი ყოფილა.
მე 25 -ჯერ სამი წელია მიყვარხარ.

მოდიხარ, გვერდზე მიჯდები და ჩემს დანაოჭებულ ხელზე ხელს მადებ. არ ვიცი მეჩვენება თუ არა მაგრამ შენ შეხებას ისე ვგრძნობ, როგორც ქორწინების პირველ წელს.
დაღლილი თვალებით მიყურებ, მეც გიყურებ და რა უცნაურია.. ისევ ვხედავ ნაპერწკლებს შენ თვალებში. ასს, ათასს ერთად.
საოცარია არა ?

60 წელი გავიდა.

თითქმის ერთი საუკუნე. და მე ისევ მახსოვს რომელი მაისური გეცვა როცა პირველად გნახე.

რომელი ლექსი გიყვარდა, რომელი სიმღერა, პირველად რომ შემეხე, მაკოცე, პირველად რომ მითხარი მიყვარხარო.

ჩანახატებს რო ვერ იტანდი შენი პრაგმატული ბუნების გამო და ჩემი ნაწერები მაინც რომ მოგწონდა.

მე ტყეში ღამის გათენებაზე რომ ვიცნებობდი და ძალით წაგიყვანე..

შენც ისევ გახსოვს , რომ თმა ყოველთვის გაშლილი მიხდებოდა და ჩემი ჭორფლები მოგწონდა ზაფხულობით.
ჩემი პომადები გძულდა. მეუბნებოდი ისე უფრო ლამაზი ხარო, გახსოვს ?
….
არ ვიცი რაზე ფიქრობ. არც გეკითხები. სადღაც შორს იყურები, ჩაფიქრებული.
მე გიყურებ, ისევ 25 წლის ჯარისკაცს ვხედავ და ვფიქრობ – რამდენი დრო გასულა..

Advertisements

დილით ისე თენდები, გარიჟრაჟზე ამოდიხარ და ფანჯრებს მონათებული შენი სხივები მაღვიძებს ხოლმე.

შეგხედავ, უკვე 9-ის ნახევარი ხდები ხოლმე და ვდგები. გიცვამ და შენში ვიყურები, თმას ვივარცხნი და ჩემს თვალებში მყოფს გიღიმი.

მერე ქუჩაში გავდივარ . მიგყვები ქუჩა-ქუჩა, შარა-შარა, ბორდიურებზე, ხიდებზე, კორდებზე..

გზადაგზა ფოთლებად შრიალებ, ხმაურობ ,წყდები.

მე დაგსდევ, ვცდილობ დაგიჭირო, ძირს არ დაეცე, ფეხი არ დაგადგან, რამე არ გატკინონ მაგრამ ვერ გეწევი .. ჩემი სუსტი მუხლებით ქარს რას გავუსწრებ..

და მიყავხარ.. მიგაქროლებს სადღაც შორს და მეც გიყურებ, სანამ თვალს არ მიეფარები.

მეორე ზაფხულია ატმის ყვავილებად ამიყვავდი, მეც დავდივარ, გივლი, წყალს გისხამ და გიხსამ. რომ არ გამიხმე, შემდეგ ზაფხულსაც რომ იყვავილო..

ხანდახან, მარტს ემსგავსები და საღაამოობით აწვიმდები, აგრუხუნდები, სახურავებს ხმამაღლა ეხეთქები.. მეც გამოვარდდბი, ახლა მაინც რომ მოგისწრო და დაგიჭირო.

სახეზე წვეთებად მეცემი და თმასაც მისველებ. ტუჩებზე მეღვრები..

ამ ღამესაც ასე მოწვიმე. წვეთებად დაეშვი და ეზო აატალახე. გავვარდი, დაგდევდი და ხელით ვცდილობდი წვეთებად დამეჭირე, მაგრამ მისხლტებოდი, მეღვრებოდი და ბოლოს ხელებში დაგიგროვე..

საღამოობით ჩემი საყვარელი ჭიქით გსვამ და თუ მომშივდი პურზე თხლად გადაგისვამ კიდეც.

ჩემი ჩვევის გამო ბოლომდე ვერასოდეს გსვამ და ასე გტოვებ, ყოველთვის ნახევრად..

მერე გკითხულობ. გკითხულობ, იმდენს გკითხულობ ლოცვასავით გიზეპირებ..

აი, უკვე დაღამდა. ამოხვედი და გზებს მინათებ , სახლის გზა რომ არ ამერიოს ან ფეხი არ წამოვკრა სადმე, ჩემებურად.

ბოლოს დაღლილს ჩამეძინები და ძილის წინ ოცნებებად გიფიქრებ. შენც, ხან როგორ მესიზმრები, ხან როგორ..როგორც მოგესურვება. ზოგჯერ შენებურად გაჯიუტდები და დიდხანს არ მენახვები.

მეც ვზივარ და გელოდები.

დილით 9-ის ნახევარზე ისევ ჯიუტად მოასკდე ჩემ ფანჯრებს, გაიღვიძეო და შენი შუქით თვალმოჭრილს სხვა გზა არ დამიტოვო.

მეც ვდგები , ნახევარ ჭიქას გსვამ, პურზე თხლად გადაგისვამ და გკბეჩ.

მერე დავდივარ და წყალს გიხსამ.

რომ არ გამიხმე,

რომ არ გამიქრე,

რომ არ დამეკარგო.

გთხოვ

გთხოვ, ნუ მიყვარხარ ასე.

ასე არეულად. მარტის ამინდივით, ჩემი სიზმრებივით..

ასე ლამაზად, ატმის ყვავილობასავით, გაზაფხულზე რომ იცის.

ასე სევდიანად , შემოდგომის ფოთლებივით ,ძირს რომ ეცემა..

ნუ მენატრები ასე.

ნუ მენატრები ბავშვობის სიზმარივით. ჩემი ქუჩის ლამპიონებივით. ახლადაყვავებული ტყემლის ხეებივით, ერთი ხელის გაწვდენაზე რომაა ჩემი ფანჯრებიდან.

ნუ მენატრები დამალობანასავით.

ჩემი ქუჩის ნაძვებივით, ფერს რომ არ იცვლიან..

ნუ მენატრები ასე, გთხოვ.

….

ნუ მინდიხარ.

ნუ მინდიხარ ასე უსაშველოდ.

ასე უსასრულოდ.

ისე კი არა, როგორც წყალი უდაბნოში,

არც ისე, როგორც მშიერს პური,

არც ისე როგორც ყინვაში თბილი სახლი.

არც ისე, როგორც ზამთარში მზე..

ისე მინდიხარ,

როგორც სიცოცხლე.

ზაფხული.

ისეთი ღამეა, რომ წევხარ და ფიქრობ, რა იქნებოდა, იყოს ვიღაც ისეთი, ვინც ადგება, მოვა და გიშველის.

შენი თავისგან და წარმოსახვითი ურჩხებისგან გიხსნას.

სასწაული მოახდინოს.

ან უბრალოდ, მოვიდეს, ხელი ხელზე დაგადოს და არაფერი გითხრას.

ასეთი ღამეა და ასეთი ღამეები ზაფხულში იცის ხოლმე.

როცა თბილა, როცა ნათელია ყველაფერი, მაშინ უფრო ჩანს შენი სიბნელე,

შენი სიცივე,

შენი სიმარტოვე..

ასეთი ღამეა.

***

ბედნიერება არ მიხდება -მეთქი, იმდღეს გითხარი და შენ არ დამიჯერე.
ისე არ მიხდება როგორც ის ვარდისფერი, ყვავილებიანი კაბა.
ისე არ მიხდება როგორც თმაში გვირილები ანდაც , გაზაფხულის დილა.
ან წითელი პომადა.
სისულელეს ამბობო შენ მეტყვი და მეც გავჩუმდები. შენი ხათრით გავჩუმდები. მაგრამ აზრი არაფერს ექნება.

საერთოდ არაფერს.

ბავშვობისდროინდელ სიზმარს გავხარ ახლა, მანძილით და კიდევ რაღაცით. რით – არ ვიცი.

(ალბათ იმით, რომ ვეღარ ვიხსენებ.)
ახლა სიგრძეც ფეხებზე მკიდია, მანძილიც და ისიც, რომ საკუთარ გულს ვერ ვგრძნობ.

მხოლოდ შენი ტკივილი მტკივა.

ზამთრის ბეღურებს ვგავდით დღეს.
ერთად რომ სხედან დენის მავთულებზე,

მაგრამ , ორივე ძალიან მარტოა.

დიდი გოგოები არ ტირიან

ბევრნაირი მარტოობა არსებობს.

ისეთიც, რომ წევხარ, დგახარ, ზიხარ და არავინაა, ვინც მოვა და გეტყვის თბილად ჩაიცვი, არ გაცივდეო.

ღამით სინათლე აანთე, არ შეგეშინდესო.

კარი კარგად ჩაკეტეო.

ფანჯარა ღია არ დაგრჩესო.

არავინაა ვინც საბანს შეგისწორებს შუბლზე გაკოცებს ძილის წინ და ყველა ღამის კოშმარს თავის თავზე აიღებს.

ვინც ჩაის გაგიკეთებს, არც გკითხავს რამდენი კოვზი შაქარი ჩაგიყაროს და მონატამდე მოსვამს, ცხელი არ მომივოდესო.

მერე რა რომ ბავშვი არ ხარ, მერე რა რომ ძლიერი ხარ, მერე რა რომ უკვე დიდი გოგო ხარ.

დიდი ამბავი თუ ათჯერ მოკვდი და გაცოცხლდი,

დიდი ამბავი თუ ტკივილს ისე მიეჩვიე, უიმისოდ ვეღარც ცხოვრობ.

დიდი ამბავი თუ უძლებ..

მაინც ტირიან დიდი გოგოები.

დიდ გოგოებსაც ეშინიათ.

იმ ცხოვრებაში ეშინიათ, სადაც არავინ მოვა და გეტყვის, თბილად ჩაიცვი, გაცივდებიო.

იმ ცხოვრებაში სადაც ღამით კედელზე ჩრდილებიც გაკრთობს,

ცხოვრებაში, სადაც გადახტომა რომ მოგინდეს, არავინ აეფარება ფანჯრებს,

არავინ დაგითვლის საძილე აბებს, ბევრი რომ არ მოგივიდეს ვითომ შემთხვევით და არც შუბლზე დაგადებენ ხელს, სიცხე ხომ არ გაქვსო.

იმიტომ, რომ უკვე დიდი გოგო ხარ.

ამ სამყაროში კი დიდი გოგოები არ ტირიან.

სად წავიდა თებერვალი

მარტის პირველი დღეა და ყველა გაზაფხულზე წერს.

მე მინდა თებერვლის ბოლო დღეზე დავწერო.

გაზაფხულზე წერა ადვილია. გაზაფხული ლამაზ ქალს გავს. ყვავილებით დაწინწკლული კაბით, გაშლილი , გვირილებჩაბნეული თმით.. მოეფინება ქუჩებს და კისკისით ჩაიქროლებს ფეხშიშველი ,
ნათელი ცისფერი თვალებით..

ყველაფერს გაანათებს,

ყველაფერს გააცოცხლებს.

ასეთია გაზაფხული.

ასეთი ქალივით ადვილი შესაყვარებელია გაზაფხული. მასზე წერაც ადვილია. წერაც და ფიქრიც ადვილია გაზაფხულზე.

ზამთრის ბოლო დღეა ძნელი.
ზამთრის ბოლო დღედ ყოფნაა ძნელი.

თებერვლის ბოლო ღამედ. გაზაფხულს ერთი ნაბიჯი რომ აშორებს, ერთი ხელის გაწვდენა, მაგრამ მაინც ზამთარი რომ ქვია.

თებერვალიც ქალს გავს.

ოღონდ არა ნათელს, არა მხიარულს, არა სიცოცხლით სავსეს..
ასეთი ქალების სიყვარული არ შეიძლება. თებერვალივით ქალების სიყვარული შეუძლებელია!

ასეთ ქალებს არასოდეს აცვიათ ყვავილებიანი კაბები.
არ უხდებათ.
ისევე არ უხდებათ, როგორც სიცილი. ისევე, როგორც ზამთარს მზე.

ასეთი ქალები მზიან დღეებს ვერ იტანენ, თებერვალივით და ისევე ვერ იტანენ, როგორც ბედნიერება ვერ აიტანეს ერთხელ.

ასეთ ქალებს არ ელოდებიან. ისევე, როგორც თებერვალს არ ელოდება არავინ.

ასეთი ქალები სევდას დაატარებენ. სევდას იმაზე, ზამთარი რომ ქვით და კიდევ რაზე, ვინ იცის.

დადიან თებერვლის ქალები და არავის უყურებენ. არსად მიდიან. მათი გზა არ სრულდება.

თებერვალივით.

სადღაც წყდება დასასრულამდე სამი დღით ადრე და არავინ კითხულობს სად წავიდა თებერვალი.

არავინ იცის, როგორ დამთავრდა თებერვალი.

რომელ ხიდთან,
რომელ ქუჩაზე,
რომელ მიწისქვეშაში,
რომელი სახლის სახურავზე.

ყველაზე სევდიანი თვეა თებერვალი.
ყველა თვეზე უფრო მეტად სევდიანი.