გაზაფხული

მარტია.

არ ვიცი რა უნდა დავწერო მაშინ, როცა გაზაფხულია და ამას მხოლოდ მაშინ მივხვდი, როცა კალენდარზე დავიხედე.

22 მარტი. 2018 წელი.

ნეტავ, არსებობენ ადამიანები, რომლებსაც გაზაფხული უხარიათ?

არ მჯერა ამის.

ისევე როგორც არ მჯერა, რომ დენის მავთულებზე მჯდარი ბეღურები ადარდებს ვინმეს.

დაცარიელდა ჩემი სამყარო.

ქუჩები, ეზოები, აივნები.

აღარაფერია ისე, როგორც იყო.

ან იყო კი ოდესმე რაიმე კარგად.

..

გაზაფხულია.

ასეთი.

“დამიჯერებდი მაშინაც, თუ კი ყველა იტყოდა რომ ვტყუი? ”

დამიჯერებდი.

(დანარჩენს მნიშვნელობა არ აქვს.)

Advertisements

შენ.

ყოველი დილა შენით იწყებოდა ხოლმე.

მზედ ამოდიოდი და ფანჯრებზე შემოანათებდი ხოლმე სხივებად.

შენი სინათლე დამნათოდა სახეზე და მაიძულებდა გამღვიძებოდა.

მერე ვდგებოდი, სარკეში ჩავიხედავდი ხოლმე და თვალებში ნაპერწკლებად გხედავდი შენ.

ტუჩებზე ღიმილად მეკვროდი.

მერე გარეთ გავდიოდი და ნიავად მელამუნებოდი სახეზე. გაზაფხულზე ყვავილებად თოვდი,

შემოდგომაზე ფოთლებად,

ზამთარში ფიფქებად მოდიოდი. მალევე დნებოდი, მაგრამ მაინც დაგდევდი დასაჭერად. გიჭერდი, და ორიოდე წამით თუ ძლებდი ხელის გულზე..

საღამოობით სიმღერად იქცეოდი. გისმენდი ხოლმე, დაუსრულებლად, უამრავჯერ გახვევდი საყვარელ მომენტზე.

არ მბეზრდებოდი.

მერე მთვარედ ამოხვიდოდი და ასე მინათებდი ბნელ ღამეებს.

უკუნეთშიც კი შენი არსებობით მივიკვლებდი გზას.

ღამით სიზმრებად გხედავდი. ულამაზეს სიზმრებად. ახდენა რომ შეუძლებელია ისეთად.

ახლა?

ახლა გარეთ გაზაფხულად მოხვედი. ვაშლის ყვავილებლად ჩამოთოვდები მალე. მოედები არე -მარეს. გადაიპენტები და აყვავდები.

როგორც იცი ხოლმე.

მაგრამ ჩემთვის-აღარ.

დილით ისევ ჩავიხედე სარკეში. და ქ დაგინახე. ვერ გიცანი, სხვანაირი იყავი.

ისევ ჩემს თვალებში ცხოვრობდი, მაგრამ.. ტკივილად.

მერე მე მაგრად დავხუჭე თვალები.

და ასე დაგიტოვე ჩემთან, სამუდამოდ.

შენთან

​მე შემიძლია, შენთან მოვიდე და ფრჩხილებზე ლაქი მქონდეს ამძვრალი, თვალები უძილობით ჩაშავებული, თმა დაუდევრად მიყრილ-მოყრილი. 

მე შემიძლია , შენთან მოვიდე და ყველა ტრაგედია თან წამოვიყოლო. ყველა სიკვდილი.

მე შემიძლია, შენთან მოვიდე და ვიტირო.

შემიძლია გავიხადო და შიშველი სულით მოვიდე შენთან..

შემიძლია არ მოვიწმინდო ცრემლები და ისე გავიცინო, როცა იხუმრებ.

შემიძლია გავიღიმო და გითხრა რომ მოვკვდი.

და მერე ისევ ისე იყოს ყველაფერი.

….

მე შემიძლია, შენთან მოვიდე და ისეთი დაგენახო, სარკეშიც რომ მძულს ჩემი თავი.

ფრჩხილებზე ლაქი მქონდეს ამძვრალი.

თვალები უძილობით ჩაშავებული.

..

შენ მაინც დამინახავ.

დეკემბერია

პირველი შემთხვევაა, როცა მინდა დავწერო და ვერ ვწერ.

შეიძლება იმიტომ რომ დეკემბერია.
(შენსავით ცივი და ჩემსავით არეული)

ან, სულაც იმიტომ რომ წერა აღარ შემიძლია. იქნებ, უკვე ყველაფერი დავწერე და მორჩა.

იქნებ, ყველაფერს აქვს ვადა. ყველაფერს აქვს საზღვარი.
ცხოვრების საიდუმლო რაშია ნეტავ?
იქნებ, იმაში, რომ უნდა ველოდოთ.
რაღაცას, ბედნიერების მსგავსს.
იმ ბედნიერების, ცოტა რომ გვეშინია კიდეც.

აი, მაინც დავწერე რაღაც. ხედავ?
დეკემბერია.
შენსავით ცივი,
ჩემსავით არეული.
(და სიცოცხლესავით მოკლე.)
..
“იქნებ, რაღაცით ვგავარ იმას, ვინც გიყვარდა,
იქნებ, რაღაცით შენც გავხარ იმას, ვინც უნდა მყვარებოდა.
მაგრამ, მაინც, ერთმანეთს ავცდით.”
მაგრამ,
მაინც,
ერთმანეთს ავცდით!

უკანასკნელი ფოთოლიც ჩამოვარდა. თითქოს რაღაც მორჩა.
ახლა ფიფქები დაიწყებს ცვენას.
და მერე მე დაველოდები უკანასკნელ ფიფქს, იმ ფიფქს, გაზაფხულს რომ მოიყვანს.
და რა იქნება მერე ?
გაზაფხული შენი მოსვლასავით იქნება,
მოვა, და სითბოს მოიტანს.
და მე აღარ მენდომება ზამთარი, აღარასოდეს.
ზამთარი კი, ყოველთვის მოდის.

დეკემბერია.
ვზივარ, და ვფიქრობ-
როგორ შეიძლება, შენს გარდა სხვა მიყვარდეს !
როგორ.

ეკონომიური შოპინგი, ანუ- სად ვიყიდოთ იაფად ?

გაფრთხილება: პოსტი არ არის გათვალისწინებული მათთვის, ვისი წლიური შემოსავალიც აღემატება 60 000 ლარს. ანუ მაღალშემოსავლიანი ადამიანებისთვის. მათ ისედაც იციან სად, რა  და როგორ იყიდონ.

ეს ხუმრობით. პოსტი კი დაეხმარება მათ, ვისაც არ აქვს საკმარისად მაღალი შემოსავალი უმაღლესი ხარისხის სამოსის შესაძენად, მაგრამ უნდათ რომ არ ჩამორჩნენ ტრენდებს.

👉 მოყვანილი მაგალითები გამოცდილი მაქვს საკუთარ თავზე.



1. ბაზრობა არ ნიშნავს იაფს.

შეხედულება იმის შესახებ, რომ ბაზრობაზე ტანსაცმელი იაფია, აბსოლუტურად მცდარია. ბაზრობაზე ნახავთ ყველა ფასიან პროდუქტს. გაბერილ ფასსაც. მთავარია იცოდეთ სად რა ღირს. ჩვეულებრივ , ვაგზალზე, მიწისქვეშა ბაზრობაზე   შეგიძლიათ ნახოთ ტრენდული ტანსაცმელი გაცილებით იაფად ე.წ. პასაჟთან, ანუ დახურულ ბაზრობასთან შედარებით. ვინაიდან , მაღაზიის ქირის თანხა  დიდია ,მაღაზიები პროდუქტს მაღალ ფასად ყიდიან. დახლზე განლაგებული ტანსაცმელი კი იაფია, რადგან მეპატრონეს არ აქვს გადასახდელი დიდი რაოდენობის ქირის თანხა. 

ამიტომ, გამორიცხეთ შოპინგისთვის დახურული ბაზრობა (პასაჟი) , მიწისქვეშა ბაზრობებზე 30% -ით დაბალ ფასად შეიძენთ იგივე პროდუქტს. 

მაგალითისთვის, 40 ლარად აღებულ ჩექმას, მიწისქვეშა ბაზრობაზე ყიდიან 70- ად, პასაჟში 90 -ად და მეტად. ბაზრობის 89 ლარიანი ფეხსაცმელი, პასაჟში 121 ლარი ღირს. 

2. ბრენდულ მაღაზიებში გაცილებით იაფი და ხარისხიანია პროდუქტი.

ეს ასეა. როცა, მაგალითად 200 ლარზე მეტი არ გაგვაჩნია, ვფიქრობთ რომ წავიდეთ ბაზრობაზე, მაგრამ ამ დროს არ ვიცით, რომ შეიძლება გაცილებით მაღალი ხარისხის პროდუქტი შევიძინოთ ბრენდულ კომერციულ მაღაზიაში იგივე ფასად.

რატომ უნდა ავირჩიოთ კონკრეტული ბრენდის სამოსი?

პასუხი მარტივია: ბრენდი, თუნდაც კომერციული, ზრუნავს სახელზე. სახელის გაფუჭებას მათ ყველაფერი ურჩევნიათ. ორ ჩაცმაზე გაფუჭებულ და მუხლებგამობერილ შარვალს არ გაყიდის ბრენდული მაღაზია. ვინაიდან მომხმარებელი მეორედ იქ არ შევა. 

ბაზრობა ამ მხრივ ვერ რეგულირდება. რომელიღაც თურქულ , ჩინურ, ან ქუთაისის ფაბრიკაში შეკერილ ტანსაცმელს არავინ აძლევს გარანტიას. მათ სახელი ვერ გაუფუჭდებათ, ვინაიდან არავინ იცის ვისი დამზადებულია სამოსი.

(ისე კი, ამ სამიდან, აუცილებლად თურქული აირჩიეთ.)

ბრენდული მაღაზია, ყველაზე იაფიანიც კი, უფრო სანდოა ვიდრე ბაზრობა.

მაგალითად: ბაზრობაზე ნაყიდი სპორტული შარვალი 25-30 ლარი ღირს. lc wikiki -ში კი მსგავსი შარვალი 20-25 ლარად შეგიძლიათ შეიძინოთ.

ასევე, ე.წ. ბაიკერის ქურთუკები, რომელიც ასეთი ტრენდულია წლების განმავლობაში, არც-ერთ ბაზრობაზე არ არია 100 ლარზე ნაკლებად. 

იგივე ნაირი და უკეთესი მასალის ქურთუკი შეგიძლიათ შეიძინოთ Coton -ში 70 ლარად, ასევე წინა სეზონის მოდელი 40 ლარადაც კი ვნახე რამოდენიმე დღის წინ. 

ასევე lc wikiki -ში უახლესი მოდელები 79 ლარად და 89 ლარად. 

განსხვავება ბაზრობასთან -30 ლარი. და თან-

ბრენდი სანდოა!

3. თუ დიდი ზომის არ ხართ ,შეგიძლიათ ნახევარ ფასად იშოპინგოთ!

ჩემი საყვარელი ადგილი არის მოზარდების განყოფილება. მოზარდებში 30%- ით იაფია ტანსაცმელი. 13 წლის ასაკის ბავშვის ზომა კი ნებისმიერ სტანდარტულ გოგოს მოერგება.

3. Outlet უხარისხოს არ ნიშნავს!

აუთლეტის ხსენებაზე ყველას სიტყვა “ჩამოფასებული” გვახსენდება. მაგრამ ეს მხოლოდ სახელია. აუთლეტი ნიშნავს წინა წლის ან სეზონის მოდელებს. რომელიც დარჩა და მესამედ ფასად იყიდება.

კარგი აუთლეტ განყოფილება აქვს “კოტონს” . ამჟამად ფასდაკლება-70 % -ია  და 120 ლარად ღირებული კლასიკური ჩექმა შეგიძლიათ 35 ლარად შეიძინოთ.

4. არ გაეკაროთ ე.წ.”ბუტიკებს”!

ეს არის ყველაზე მთავარი წესი. არასოდეს, არასოდეს შეხვიდეთ აღმაშენებლის გამზირზე, პეკინზე და სხვა დიდ, ცენტრალურ პროსპექტებზე განლაგებულ პატარა ,კერძო მაღაზიებში.

ისინი მუშაობენ ქალაქის ცენტრში მცხოვრებ მოსახლეობაზე, რომლებიც არ დადიან ბაზრობებზე და შესაბამისად არ იციან რა იყიდება იქ.

მე ჩავატარე პატარა კვლევა. დავიარე პეკინის ბუტიკები და დავრჩი გაოგნებული.  ბათინკი რომელიც ვაგზლის მიწისქვეშა ბაზრობაზე ღირს 55 ლარი, ბუტიკში ღირდა 150 ლარი. 

არა, არ მოგესმათ. სამმაგი ფასი. და ზუსტად იგივე ბათინკი. არა მარტო ერთი, მთელი ციგნების ბაზრობა გადამეშალა თვალწინ. გამყიდველი მატყუებდა , რომ პროდუქტი თურქული იყო და ამიტომ იყო ძვირი. სასაცილო არგუმენტია. რათქმა უნდა იყო თურქული, მაგრამ იგივე თურქული ბათინკი სამჯერ ნაკლები ღირს ბაზრობაზე.

ვინც ბაზრობაზე ნამყოფია მას ვერ მოატყუებენ. ამიტომ- გაიარეთ.

მაგალითად, შარშან დავუშვი ასეთი შეცდომა. აღმაშენებელზე, ბუტიკ “ნატალიში” ვიყიდე ბასანოშკი 60 ლარად. გულმა მიგრძნო და მეორე დღესვე წავედი ბაზრობაზე და ვიპოვე მსგავსი 35 -ად. 

უარყავით ბუტიკები!

5. შოპინგამდე გაიარეთ სავაჭრო ცენტრებსა და ბაზრობებზე.

სანამ ყიდვას გადაწყვეტთ დაათვალიერეთ ყველაფერი. რომ იცოდეთ  სად რა იყიდება. გაიგეთ ფასები , შეადარეთ ბრენდული მაღაზიისა და ბაზრობის პროდუქტი, იფიქრეთ და შემდეგ იყიდეთ.

6. ტრენდული სამოსის ასარჩევად დაიხმარეთ ინსტაგრამი.

ინსაგრამზე გამოიწერეთ მოდელები და მოდის ბლოგერები. ასევე Fashion გვერდები, რაც ძალიან მრავლადაა. ამოარჩიეთ ბევრ პოსტიანი და არანაკლებ მილიონ ლაიქიანი ექაუნთები და ხშირად ათვალიერეთ პოსტები.

ასე თვალი ადვილად დაიმახსოვრებს მოდურ ტრენდებს და არჩევის დროს ადვილად აარჩევთ სამოსს.

ეს იყო უმარტივესი და ელემენტარული რჩევები ჩემგან ეკონომიური შოპინგისთვის. რომლებიც ნებისმიერ დროს გამოგადგებათ.

კომენტარებში კონკრეტულ კითხვებს ველი!

დაჭრილი ფრთები, ანუ- ამბავი თვითმფრინავის ბიჭებზე

პატარა ვიყავი, ასე 10, 11 წლის, დედა ფილმ “ლაზარეს” მაყურებინებდა ხოლმე. გეგა კობახიძე იმ ფილმში ჩემი ასაკის პატარა ბიჭი იყო. მე მაშინ ვერასოდეს წარმოვიდგენდი, რომ ასეთი პატარა და ლამაზი ბიჭი შეიძლებოდა ოდესმე აღარ ყოფილიყო..

სიმართლე მალევე გავიგე. დედამ მომიყვა. თან ტიროდა. 

ეს ამბავი ჩემი ბავშვობის მოგონებებიდან ყველაზე მძაფრია. სიტყვა “დახვრიტეს” მაშინ ისე დაუჯერებლად , ისე შემზარავად და ისე შოკისმომგვრელად ჟღერდა, დღემდე მომყვება ის საშინელი განცდა.

ვერ ვიჯერებდი, როგორ შეიძლებოდა ვინმეს გეგა დაეხვრიტა. დამდგარიყო, დაემიზნებინა იარაღი და ესროლა. სად გეგა და სად სიკვდილი, სად სილამაზე და სად სიკვდილი.. როგორ შეიძლებოდა  ლაზარე მოეკლა ვინმეს.

მითუმეტეს რომ გეგას არავინ მოუკლავს და არც იარაღი ჰქონია..

დღესაც ასე ვფიქრობ.

დღესაც მგონია , რომ ადამიანი მას ვერ მოკლავდა. ის საშინელი საბჭოთა სისტემის მიერ გამხეცებულმა ჯალათებმა მოკლეს. ის ადამიანებიც სისტემის მსხვერპლნი არიან, ისევე როგორც თვითმფრინავის ბიჭები.

ყველაზე შემზარავი ამ ამბავში ის არის, რომ გამტაცებლებს ერთნაირი განაჩენი გამოუტანეს. იმას, ვინც ეკიპაჟის წევრებს ესროლა და იმას, ვისაც არ უსვრია, ყველას დახვრეტის განაჩენი ხვდა წილად. და თანაც განაჩენში წერია, რომ ისინი არა მკვლელობისთვის, არამედ გატაცებისთვის დასაჯეს.

ალბათ დღეს ყველა ხვდება ამას, რომ მათი დახვრეტა საბჭოთა კავშირს საკუთარი ძალაუფლების დასამტკიცებლად დასჭირდა და არა სამართლიანობის აღდგენისათვის. მათ ეკიპაჟის წევრების დაჭრისა და მკვლელობისთვის არ დაუხვრეტუათ ბიჭები, მათ ისინი გაქცევისთვის დახვრიტეს.

როგორ თუ გაფრენა მოინდომეს, როგორ თუ თავისუფლება მოინდომეს.. აი ახლა გაფრინდითო და.. ყველანი დახვრიტეს. მათ შორის უდანაშაულო მღვდელი, რომელიც არც ყოფილა თვითმფრინავზე და უბრალოდ ბიჭების მეგობარი იყო. 

ისევ ის კითხვა, ვის შეეძლო ესროლა უდანაშაული სასულიერო პირისთვის, თუ არა თვით სატანას? 

არავის. ადამიანს  არ შეეძლო და არც მინდა დავიჯერო რომ არსებობს ადამიანი, ვისაც ეს შეუძლია.

ბიჭებიდან ერთის ტყვიას შეეწირა ეკიპაჟის წევრი. როგორც ყვებიან აჟიტირებული ისროდა, არც იცოდა რას აკეთებდა. უკვე თვითმფირნავში მყოფს უკან დასახევი გზა აღარ ქონდა. ის მოკლული საბჭოეთის მიერ გამწარებული ადამიანის მსხვერპლია. ისევე როგორც ორი გამტაცებელი ბიჭი, რომელიც ერთმა თვითმფრინავშივე მოიკლა თავი, როცა გაიგო რომ თბილისში ბრუნდებოდნენ, მეორე კი საავადმყოფოში გარდაიცვალა , გარედან, სპეცდანაყოფის მიერ ნასროლი ტყვიით.

ყველანი დახვრიტეს. ისე რომ საფლავებიც არ იციან დედებმა. არანაირი წესის აგება, არანაირი გარდაცვლილის პატივისცემა. ადამიანს კი არა, ცხოველსაც ვერ მოექცევი ასე, თუ კი ოდნავ მაინც გაქვს სიკეთის ნატამალი გულში.

მაგრამ სად სოციალიზმი და სად სიკეთე. 

სად სისტემა და სად სიკეთე.

მე დღეს 25 წლის ვარ. სიკვდილზე ხშირად ვფიქრობ. უფრო მეტს ვიდრე სიცოცხლეზე. 

სიკვდილზე როცა ვფიქრობ ხოლმე მარიტა მახსენდება და გეგა. ერთი მოთხრობის პერსონაჟია, მეორე ნამდვილი. ორივე პატარები და ლამაზები იყვნენ. ორივე ჩაკეტილმა აზროვნებამ და ბოროტებამ დახოცა. ჯერ დახოცა, მერე დაიტირა.

“წყეულიმც იყავ აბელ არავიძე”..

ამ სიტყვებით დასტირის ფილმ “მონანიებაში” მკვდარ შვილს მამა, რომელიც საბჭოთა სისტემას შეეწირა, და ბაბუის ცოდვების გამო თავს განაჩენი გამოუტანა. 

ფიქრობენ ამას ის ადამიანები ვინც გეგას ესროლეს? ალბათ კი. ეს იქნება მათთვის დაუსრულებელი ფიქრი.

……

ეს ამბავი 1983 წლის  18 ნოემბერ მოხდა.

ახლა 2017 წელია. 

ყველანი გავიზარდეთ. ყველამ გააგრძელა ცხოვრება. დროც შეიცვალა, ხალხიც , იმდენსაც აღარ ფიქრობენ იმ ამბავზე. ალბათ ტკივილიც გაუნელდათ..

სეზონებიც იცვლებიან და ნომბერი კიდევ ბევრჯერ მოვა. ყველა და ყველაფერი შეიცვლება.

თვითმფრინავის ბიჭების გარდა. 

დროსა და სივრცეში გაჭედილი ბიჭების გარდა, ფრთებდაჭრილი ბიჭების გარდა.

“ლაზარე” დიდი ხანია აღარ მინახავს. 25 წლის ვარ უკვე. გეგა ისევ პატარა ბიჭია. დიდი მეოცნებე თვალებით. სევდიანი თვალებით. 

იმ ჩიტივით, ხულიგანი ბიჭები ქვებს რომ ესვრიან და ფრენას შეაწყვეტინებენ. 

და სხვა რა უნდა ვთქვა. 

მაინც გაფრიდნენ ! მაინც. 

პარასომნია

არ ვიცი რომელი უფრო ძნელია- სიკვდილი თუ სიცოცხლე.

ახლა ვზივარ და ვფიქრობ-  ნეტავ გათენება უფრო დიდი სიკვდილია თუ დაღამება. 

რომელი უფრო რთულია, დაღამებამდე მხრებით მიიტანო დღე, თუ პირიქით, ღამეს წუთებს უთვლიდე იქამდე, სანამ მზე არ ამოვა.

მზე კი.. ამოვა, მაგრამ ჩემთვის- არა.

….

დაძინების რომ გეშინია მაგას რა ქვია? კოშმარებს ისევ გათენება რომ გირჩევნია-მაგას.

სამედიცინო ენაზე არა, ადამიანურ ენაზე გეკითხებით.

მე ამას ნახევრად სიკვდილს ვეძახი. მთლად სიკვდილი რომ არ არი, მაგრამ არც სიცოცხლე რომ ეთქმის.

სადღაც შუაში გაჩხერილი მდგომარეობაა. არც იქით, არც აქეთ. არც ისე, არც ასე.. 

ნახევრად ცოცხლები გაიგებენ ამას. ისეთები, მათთვის ბედნიერება ჰაერში გამოკიდული სიტყვა რომ არის, ხელი რომ არასოდეს შეუხიათ მისთვის, სადღაც რომ არსებობს, შორს, ვიღაცისთვის, მაგრამ, შენთვის-არა.

სისულელეა ყველაფერი. 

ადამიანები თავს მხოლოდ იმიტომ არ იკლავენ, ეშინიათ ის უფრო დიდი რაღაც არ დაკარგონ, უფრო დიდი სოცოცხლე. და სხედან და ელოდებიან როდის მოვა ის დღე. როცა ადგებიან და წავლენ, სამუდამოდ.

(ღმერთო, შენ, შენ მაინც მითხარი, გათენება უფრო დიდი სიკვდილია თუ დაღამება. 

მე დღემდე ვერ გავიგე, ღმერთო.)