სევდიანი გოგოები

ამონარიდი ჩემი მეგობარი ელლის დღიურიდან-” ერთხელაც ავდექი და ბედნიერება მოვიგონე. დავიარე ჩემი სულის თითოეული კუთხე, წამოვკრიფე დაუდევრად მიყრილ-მოყრილი სევდის ნარჩენები. რომელიმე არ დამრჩეს-მეთქი ვიფიქრე და ყველაზე ბნელ კუნჭულშიც ვაფათურე ხელები. მოვაგროვე, მოვხვეტე ყველა სევდა, ერთ დიდ ფუთად შევკარი და წამოვიღე. გათენებული ღამეებიც წამოვაყოლე ხელს. გამოვათრიე და სადღაც შორს მოვისროლე.

მძიმე კი იყო. ძალიან მძიმე იყო.

მერე მივბრუნდი და კარგად გამოვკეტე სულის კარები. ვერაფერმა ვეღარ შეაღწიოს- მეთქი და გასაღები გადავმალე.”

აი, ხომ არსებობენ ლამაზი და ბედნიერი გოგოები. ისეთები, რომ იციან ლამაზები და ბედნიერები ვართო და უხარიათ.

ვფიქრობ ხოლმე, ასეთი გოგო რომ ვყოფილიყავი, მერე რა იქნებოდა მეთქი და პასუხსაც იქვე ვცემ ხოლმე, ასეთი რომ ვიყო, ამაზე არასოდეს ვიფიქრებდი. როცა ყველაფერი კარგად არის, ალბათ ძალიან იშვიათად ფიქრობენ სევდაზე.

სევდაზეც და ისეთ რაღაცებზე, რაზეც მარტო სევდიანი გოგოები ფიქრობენ ხოლმე.

სევდიანი გოგოები კი ისეთებს ფიქრობენ, ისეთებს რომ..

სევდიანი გოგოები ხიდებზე ფიქრობენ.

განსაკუთრებით, შემოდგომაზე. შემოდგომაზე ხომ ყველაზე მეტს ნიშნავს ხიდები. შემოდგომაზე უფრო ფართოები და დიდები ჩანან . თითქოს მთელი ქალაქი ხიდია, და ქვემოთ მდინარე .

რომელი მდინარე რა მნიშვნელობა აქვს.

რა მნიშვნელობა აქვს მტკვარი იქნება თუ თერგი, არაგვი თუ კიდევ რომელიმე სხვა..

ამ დროს ყველაფერი სულ ერთია.

მნიშვნელობა მარტო ხიდს აქვს.

სევდიან გოგოებს ფოთლებიც უყვართ.

ხიდან წყდებიან ფოთლები და ამ დროს გულზე ძაფებიც უწყდებათ.

თუ დააკვირდებით, თქვენც დაინახავთ როგორ ილევა ფოთლის დღეები, წუთები და როგორ ვარდება, უსულოდ ეცემა ძირს.

კვდება ფოთოლი.

ვიღაც იტყვის რა დროს ფოთლის სიკვდილია, ხომ არ გაგიჟებულხართო.

გავგიჟებულვარ კი.

კვდებიან ფოთლები და რა უნდა მოხდეს ამაზე მეტი.

არც არაფერი.

სევდიან გოგოებს ლურჯი თმები და ლურჯი სული აქვთ.

კედები და დიდი შარვლები აცვიათ.

თვალებზე მხოლოდ ცრემლი უსვიათ და ტუჩებზე წვიმა.

სიგრილის და ზამთრის სუნს ატარებენ.

დადიან სევდიანი გოგოები და ხედავენ ფოთლებს, ქუჩის ძაღლებს და მათნაირი თვალებით უყურებენ მერე სამყაროს.

ძნელია ასეთი გოგოების შემჩნევა.

ლამაზი და ბედნიერი გოგოების სამყაროში- მითუმეტეს .

Advertisements

არაფრისმთქმელი პოსტი

bty
სხვა ვერაფერი ვერ მოვიფიქრე და ჩემი ბოლო ფოტო გამოვფინე.
ბლოგერებისთვის ნაცნობი გრძნობაა, როცა ზიხარ, წერა გინდა და არაფერია დასაწერი.
როგორი წარმოუდგენელია, არა ? როგორ შეიძლება ცხოვრობდე და დასაწერი არაფერი გქონდეს.
პარადოქსებით სავსე სამყაროში ასეც ხდება და უარესსაც გეტყვით. ზოგჯერ იმასაც კი ვფიქრობ ხოლმე, რასაც ვწერ ის არის ცხოვრება და არა ის, რაც რეალურად ხდება -მეთქი.
წეღან ბლოგს ბოლომდე ჩავყევი. 2013 წლამდე. თითქმის ექვსი წლის ცხოვრება ჩავტიე რამოდენიმე წუთში.
კომპიუტერის ეკრანზე ჩაიარა მთელი ექვსი წლის მანძილზე განცდილმა თითოეულმა გრძნობამ.
მრავალნაირი შეგრძნება ენაცვლებოდა ერთმანეთს.
აი, ბედნიერი ანა. აი აქ ძალიან ცუდად რომ ვიყავი ის დროა.. მხიარული ანა.. მკვდარი..
ჰოდა, ბოლომდე რომ ჩავყევი და მერე ისევ უკან ამოვყევი პოსტებს, იმ დასკვნამდე მივედი, რომ პოზიტიური განწყობა, ჩემი პოსტების რაოდენობის უკუპროპორციულად მცირდებოდა.
ანუ- რაც უფრო ცუდად ვიყავი, უფრო მეტს ვწერდი.
ამ პრინციპით ბლოგზე უამრავი უაზრო პოსტი დამიგროვდა და ბევრი მათგანიც წავშალე.
ასევე, მივედი იმ დასკვნამდე, რომ წერდე, არ ნიშნავს შენი ბლოგი სუიციდს შემთხვევით გადარჩენილთა კლუბის თინეიჯერი წევრის დღიურს გავდეს.
დასკვნების გამოტანა ყოველთვის მიყვარდა და მიუხედავად იმისა, რომ ვერასოდეს ვსწავლობდი გამოცდილებიდან, მაინც ყოველთვის ვცდილობდი რაიმე პასუხამდე მივსულიყავი ხოლმე. რაიმე ახსნა ან კანონზომიერება მომეძებნა საკუთარ ტვინში არსებული ქაოსისთვის, და მებრძოლა იმ წარმოსახვით ურჩხულებთან, რომლებიც არც კარადის უკან არიან და არც საწოლის ქვეშ, სამწუხაროდ..
ისინი ყოველთვის ჩემს შიგნით ცხოვრობდნენ.

თქვენ როგორ ებრძვით თქვენს ურჩხულებს.
თქვენ როგორ წერთ, როცა მკვდრები ხართ.
თქვენ როგორ ცდილობთ გადარჩეთ.
მომიყევით.
სიყვარულით, ანა.

თვითმკვლელთა სეზონი

სეთი ღამეა, ბლოგებს რომ უნდა შეყვე და პოსტები იკითხო. ასეთები ღამეები ჩემთვის შემოდგომაზე დგება ხოლმე . ცხოვრება რომ მშვიდდება, მოსაწყენად ლაგდება და ქუჩები უმეტესად ნაწვიმარია.

მოკლედ, ჩაის ჭიქაზე გამთბარი ხელების სეზონია.

სევდიანი შედარებაა, ვიცი. და ხანდახან ასეთი დღეებიც მიეწყობა ხოლმე ერთმანეთს. შემოდგომას რომ უხდება ისეთი და საერთოდ, სიცოცხლეს. მითუმეტეს მათთვის, ვინც ცხოვრებას ზედმეტად რეალურად აფასებს.

არ ვიცი სადღაც წავიკითხე თუ მე გავიფიქრე- თვითმკვლელთა სეზონია – მეთქი შემოდგომა.

ამიტომაც უფრო სევდიანი მეჩვენება ხიდები შემოდგომაზე.

ამ დროს უფრო მეტს ამბობენ და ამ დროს უფრო მეტს ნიშნავს ხიდები. ზუსტად არ ვიცი , რას, მაგრამ- ნიშნავს.

იმდღეს ერთი მეგობარი მომიკვდა.

ხედავთ, რამხელა განსხვავებაა “მოკვდასა” და “მომიკვდას” შორის?

სიტყვის უბრალო მორფოლოგიური ცვლილება მთელ ცხოვრებას ნიშნავს.

(მო-მიკვდა. ანუ, უბრალოდ კი არ მოკვდა. მე მომიკვდა, მე დამტოვა. ანუ ჩემგან წავიდა. )

“მე მეგობარი მომიკვდა წუხელ,

ასე ჩიტები კვდებიან მხოლოდ..”

ჭილაძე ისე უხდება შემოდგომას, როგორც ჩემს ქუჩას აყვავებული ტყემლის ხეები,

ან, თოვლიან ზამთრის დილას მზე.

(ანდაც- ჩემს ხელებს შენი ხელები.)

***

“ფანჯრებს შენი თვალები ააფარე .
უცბად რომ მომინდეს გაფრენა და გადამარჩინო.
საწოლის ბოლოში დამიჯექი , საძილე აბები დამითვალე,
ბევრი რომ არ მომივიდეს, ვითომ შემთხვევით და
შუბლზე დამადე ხელისგული. სიცხე გამიზომე.
კარი დახურე და რამე მომიყევი… გულზე ხელები ამაფარე.
სულზე ღიმილი და
პულსი დამითვალე.
ფანჯრებს აეფარე..
რომ არ გამოვაღო. რომ არ გადავხტე და რომ არ გაგიყოლო..
ფანჯრებს აეფარე.”

შემოდგომა

უკვე იმდენჯერ მოვკვდი, სიკვდილის აღარ მეშინია.

რის მეშინია მეც არ ვიცი. არაფერი აღარ ვიცი უკვე . მთვრალს რომ ფეხი აგერევა და სახლის მისამართს ვერ იხსენებ, ისე ვერ ვიხსენებ ვინ ვიყავი და რა მინდოდა.

ბევჯერ მიფიქრია საკუთარ სიკვდილზე. და ყოველთვის იმ დასკვნამდე მივდიოდი, რომ ის არც ჩუმად მომეპარებოდა, და ზემოდან დამეცემოდა მოულოდნელად. არც სხვისი ტყვიით მოვკვდებოდი, არც ძილში გავიპარებოდი. არც ზედმეტი დოზა მომივიდოდა არასოდეს. ფსიქოტროპული აბების .

არც შემთხვევით, არც -ისე, უბრალოდ.

ჩემს სიკვდილს ყოველთვის მე ავირჩევდი.

ჩემს სიკვდილს ყოველთვის მე გადავწყვეტდი და ფორმასაც მე მოვუძებნიდი.

არ ვიცი რომელ ხიდთან მიმიყვანდა ჩემი გზა. მტკვირს რომელ სანაპიროსთან , ხიდის რომელ მოაჯირთან მიმიყვანდა სიკვდილი.

მხოლოდ ის ვიცოდი რომ იქ ჩემი ფეხით მივიდოდი.

სხვანაირი სიკვდილი არ მიფიქრია.

სხვანაირი სიკვდილი არ შემეძლო.

ახლა ოქტომბრის დასაწყისია. ზუსტად არ ვიცი დღე და რიცხვი. ვიცი რომ დასაწყისია და ვფიქრობ- რა იქნება ერთხელ მაინც , ისე დადგეს შემოდგომა არ ჩამოცვივდეს ფოთლები ხიდან.

ერთხელ მაინც გადარჩნენ შემოდგომის ფოთლები.

მერე, იქნებ სულ სხვანაირად ყოფილიყო ყველაფერი.

ოქტომბერი

სეთია ახლა ოქტომბერი, როგორიც უნდა იყოს.

ქუჩაში დაუდევრად მიყრილ-მოყრილი ფოთლებით, ახლახანს ნაწვიმარი ქუჩებით, დენის მავთულებზე შემომსხდარი ბეღურებით, ქუჩაში მოსეირნე პალტოებში გამოწყობილი კაცებით და ქოლგიანი ქალებით.

არაფერი განსაკუთრებული. წელსაც ჩვეულებრივია ოქტომბერი. მეტიც, ბანალურად ჩავეულებრივიც კი.

წვიმები დაიწყო. ჯერ არ ცივა. ალაგ-ალაგ მზეც გამოანათებს ხოლმე, მაგრამ, მაინც ყველამ იცის- ერთ თვეში ზამთარი მოვა.

ახლა, როცა ზამთარს ერთი თვე მაშორებს, შენს მოსვლას კი რამოდენიმე წუთი, ვზივარ, სადღაც ცენტრალური ქუჩის რომელიღაც ყველაზე ხალხმრავალ პარკში. თითოოროლა ადამიანი თუ ჩამივლის წინ, სიცივის გამო, ანდაც იმის, რომ ორშაბათია..

ვზივარ, გელოდები , და ცხოვრებაში პირველად შემოდგომას ვგრძნობ.

მიუხედავად იმისა, რომ წელსაც შარშანდელივით ჩვეულებრივია ოქტომბერი,

ბანალურად ჩვეულებრივიც კი..

მაინც დადგა შემოდგომა.

150 კილომეტრი

ახლა უფრო სევდიანია ყველაფერი. როცა კილომეტრების იქით დარჩა ჩემი ქუჩა. ჩემი ქუჩაც და მეც.
უკვე მივეჩვიე. ყველაფერი შორსაა რაც მენატრება ხოლმე. შორსაა და არასოდეს მეკუთვნის.
ჩემი ქუჩა ყოველთვის ცარიელია. ჩუმი და ცარიელი. დილაობით ჭრიჭინების ხმას და ფოთლების შრიალს თუ გაიგონებთ მხოლოდ. ღამით მატარებლის გუგუნს და ძაღლების ყეფას. სხვა არაფერი ხდება ჩემს ქუჩაზე.
მიტოვებულ სახლს გავს. უცვლელად რომ დგას, ერთი მიმართულებით იყურება და რაღაცას ელის.
არ ვიცი რას ელის ჩემი ქუჩა. რატომ არის ასეთი ჩუმი და ცარიელი. (ჩემსავით.)
და ამავე დროს ასეთი მტკივნეული.
მხოლოდ ის მიცნობს. მხოლოდ მან იცის ვინ ვარ. მხოლოდ ის არ მთხოვს დიდივით მოვიქცე. ისეთს მელოდება როგორიც ვარ.
მთელი წელი მელოდება . მაგრამ მე ვეღარ დავრბივარ ჩემს ქუჩაზე ფეხშიშველი. ვეღარც შუა გზაზე ვწვები და ვეღარც ცას ვაშტერდები საათობით.
ამასაც მაპატიებს.
ყველაფერს მაპატიებს ჩემი ქუჩა.
იმასაც, რომ გავიზარდე.
ყველაფერი შეიცვალა. ოცნებებიც კი შეიცვალნენ.
მხოლოდ ჩემი ქუჩა დარჩა ისეთად, როგორიც იყო.
და ლამპიონები..
ლამპიონები არასოდეს იცვლებიან.
ლამპიონები ყოველთვის ერთ ადგილას დგანან და თავხდახრილები იცდიან. შეუძლიათ საუკუნე გაძლონ ასე.
ლამპიონებზე სევდიანი არაფერია ამქვეყნად..
აქედან მართლა საშინლად , უსაშველოდ მენატრება ჩემი ქუჩა.
ჩემსავით მარტოა. ჩემსავით ცარიელია. ჩემსავით იმას ელოდება რაც არ მოხდება.

დედამიწაზე ალბათ მილიარდობით ქუჩაა. დიდი, ლამაზი, განათებული, სიცოცხლით სავსე ქუჩები არსებობს. იმ ქუჩებზე ყველაფერია . იმ ქუჩებს სიცოცხლე უყვართ. სავსეები არიან ადამიანებით, ლამაზი შენობებით, ცათამნჯენებით, ხიდებით.. მილიარდი ასეთი ქუჩა არსებობს დედამიწაზე..
და არსებობს ჩემი ქუჩა, პატარა, ცარიელი ქალაქის, უფრო ცარიელი ქუჩა. მიტოვებული, უმნიშვნელო სხვა დიდი ქალაქებისა და ქვეყნებისთვის, უმნიშვნელო სხვა დიდი ქუჩებისთვის.
მაგრამ ამქვეყნად ყველაზე მნიშვნელოვანი ჩემთვის!
ის არის ჩემი გათენებული ღამეების მოწმე.
ჩემი მუხლებდაკაწრული ბავშვობა.
ჩემი ტკივილამდე მონატრებული ბავშვობა.
და ახლა ყველაზე საშინელი ციფრია 150 კილომეტრი.