ენამწარე გოგონას ამბავი

18118524_832356023588547_3899170981658711618_n
ბავშვობაში დედა ერთ ზღაპარს მიკითხავდა ხოლმე. ბოლოს ხმაში ცრემლი ერეოდა. მე ვერ ვხვდებოდი რატომ ტიროდა დედა, ეს ხომ ჩვეულებრივი ზღაპარი იყო, ზღაპარი ენამწარე გოგონაზე. სხვანაირად-ზრაპარი ედემის ყვავილზე. ამბავი ლამაზ მაგრამ გულქვა გოგონაზე, რომელიც ბოლოს მიხვდა დანაშაულს, როცა ლამის ყველაფერი გვიან იყო.
დრო გავიდა, მე გავიზარდე , წლები იყო არ გადამეშალა ის წიგნი, აღარც კი მახსენდებოდა ხოლმე მისი არსებობა. მხოლოდ ერთ მომენტში გამკრავდა ხოლმე გულში ნაცნობი ზღაპარი, როცა ვინმეს ნებით ან უნებლიეთ გულს ვატკენდი და შემდეგ ამას ვნანობდი.
ერთი ასეთი შემთხვევის დროს დედამ მითხრა, სუფთა ის ენამწარე გოგონა ხარო.
ძალიან მეწყინა. შინაგანი პროტესტი გამიჩნდა. გამახსენდა , ბავშვობაში ზღაპრის დასასრულს დედა ყოველთვის მეუბნებოდა, მთავარია კეთილი იყო, სხვა ყველაფერს მნიშვნელობა არ აქვსო.
ბავშვობაში ხშირად ვიყავი ენამწარე. მინდოდა ჩემი გამეტანა ყოველთვის, ადამიანებს დაუფიქრებლად მივახლიდი სათქმელს და როდესაც ეწყინებოდათ, მერე უარესად მტკიოდა გული. ვერ ვხვდებოდი ასე რატომ ვიქცეოდი, რატომ არ ვფიქრობდი წინასწარ, სანამ რაიმეს ვიტყოდი.
ზღაპრის გმირი გოგონასგან განსხვავებით მე არც ლამაზი ვყოფილვარ და არც გრძელი ლამაზი თმა მქონია. მას მხოლოდ მწარე ენით ვგავდი.
რაც დრო გადიოდა ამაზე უფრო და უფრო ვდარდობდი, რატომ მისწრებდა ენა წინ. ეს ხომ მე თვითონ მკლავდა?
ახლა 24 წლის ვარ. ახლა აღარ მისწრებს ენა წინ, ახლა ვისწავლე რომ მთავარია სხვას არ ვატკინოთ გული, მთავარია სხვა გავახაროთ თუმდაც ერთი სიტყვით. ესაა მთავარი!

იმდღეს ერთ წიგნს ვეძებდი და შემთხვევით წავაწყდი ზღაპარს ენამწარე გოგონაზე. გადავშალე. თიტქოს დრო არც გასულაო, იგივე გრძნობა დამეუფლა-ყველაზე დიდი სიმართლე რაც კი ოდესმე წამიკითხავს, ყველაზე გულზე მოსახვედრი ამბავი.

ზღაპარში , ბოლოს, ენამწარე გოგონა ავად ხდება , მისი სილამაზეც სადრაც გაქრება, დაესიზმრება რომ მხოლოდ   ერთი გზაა გადარჩენის, ვარდების კონა იმ მოხუცი კაცის ბაღიდან, რომელსაც რამდენეჯერმე მწარედ დასცინა და გული ატკინა , როცა  გაწოდებულ ყვავილზე უხეშად ხელი აუკრა.
როცა გოგონას დედა მოხუცთან ვარდებისთვის ტირილით მივა, მოხუცი მოუჭრის ვარდებს, მიუხედავად იმისა რომ მოჭრის შემთხვევაში ყველა ყვავილი გაუხმებოდა ბაღში.
მოხუცი გოგონას გადარჩენს. და გოგონა მიხვდება სიკეთის ფასს.
მხოლოდ მაშინ, როცა სიცოცხლისთვის დასჭირდა ბრძოლა.

მე მგონია რომ ეს სიცოცხლის ზღაპარია, ზღაპარი იმაზე, რა დიდი ძალა აქვს სიკეთეს და სიყვარულს. და როგორ გვკვლავს და გვამახინჯებს თითოეული მწარე სიტყვა!
არჩევანი ჩვენზეა, ჩვენ ვწყვეტთ როგორები ვიქნებით. მთავარია ამას იქამდე მივხვდეთ, სანამ ის ედემის ყვავილი არ დაგვჭირდება გადასარჩენათ, რომელიც ერთხელ გულგრილად მოვისროლეთ.
18118749_832345303589619_4282176790726684461_n

Advertisements

გულგრილობის ქრონიკები ანუ-რატომ არ კითხულობენ ჩვენს ბლოგებს ახლობლები?

                                beautiful-cute-girl-photo-writing-Favim.com-64174

არ გიფიქრიათ ? შეიძლება არ გაქვთ გაცნობიერებული, მაგრამ სადღაც , რომელიღაც ტვინის ხვეულს აუცილებლად დაებადებოდა კითხვა- რატომ არ კითხულობენ ჩვენს ბლოგებს ჩვენი ახლობლები? ნათესავები, ოჯახის წევრები, დაქალები.. კითხულობენ ყოველთვის სხვები, სრულიად უცნობი ადამიანები. ტოვებენ კომენტარებს პოსტებზე, გვეუბნებიან რომ მოსწონთ ის, რასაც ვწერთ.
მინდა ხოლმე რომელიმე წარმატებულ ბლოგერს ვკითხო, ისეთს, რომლის პოსტებიც სავსეა კომენტარებით. 50 კომენტარიდან, რამდენია ისეთი ადამიანის, რომელიც ძალიან კარგად გიცნობთ? რომელიც მთელი ცხოვრებაა გიცნობთ? რატომ მოსწონთ თქვენი შემოქმედება სხვებს, რატომ გკითხულობენ სხვები, ყოველთვის სხვები, და არა ყველაზე ახლობელი და საყვარელი ადამიანები.

Continue reading

როგორია კარგი ბლოგი

                            iloveblogging

ლოგებს ყოველთვის ვკითხულობდი, მანამდეც, სანამ საკუთარს შევქმნიდი და ახლაც. ცოტაა ბლოგი, რომელიც მომწონს. ამიტომ მინდა დავწერო ჩემი, ანუ ერთი ჩვეულებრივი მკითხველის თვალით დანახული კარგი ბლოგი.
მაშ ასე, რამდენიმე მნიშვნელოვანი ფაქტორი:

 განწყობა
მას წიგნებზეც ამბობენ, ფილმებზეც, სიმღერებსა და ადამიანებზეც კი.
რა არის მაინც ეს განწყობა? ყველა ადამიანს საკუთარი ხედვა გააჩნია და რა თქმა უნდა ეს “განწყობაც” სუქბიექტურია. ყველას მოსწონს ბლოგი, რომელიც დასამახსოვრებელია, პირველივე შესვლისთანავე შეგიქმნით ავტორზე წარმოდგენას და სახელწოდებაც რომ ვერ დაიმახსოვროთ, ერთი პოსტით მაინც  ჩაგრჩებათ გონებაში. ამას კი ავტორი გულწრფელობის საშუალებით თუ მოახერხებს.

გულწრფელობა
 ლოგერის, მწერლის და ყველა იმ ადამიანისთვისაა აუცილებელი, რომელიც ქმნის. წერს, ხატავს, უკრავს..მკითხველს ყოველთვის მოსწონს, როდესაც ავტორი ღიად წერს, საკუთარ გრძნობებს უყვება მკითხველს. როდესაც ვხედავთ, რომ ავტორი გულწრფელია, ანუ წერს იმისათვის რომ სხვას მიაწვდინოს ხმა, წერს იმისათვის, რომ სიმართლე მოუყვეს მკითხველს, ყოველთვის დაიმსახურებს ადამიანების კეთილგანწყობას. არ უნდა დარჩეს შთაბეჭდილება, რომ ბლოგერი ბლოგისთვის წერს, მარტო იმიტომ, რომ დაწეროს. Continue reading

დრო ყველაფერს ცვლის

BeFunky_null_19.jpg
მბობენ, რომ დრო ყველაფერს ცვლის. ეს შეიძლება ასეა, შეიძლება არა. მაგრამ დრო მაინც ცვლის .

ალბათ ამისთვის შექმნა ღმერთმა დრო, რომ შეცვალოს.
იმასაც ამბობენ დრო კურნავსო. ადამიანებს კი მაინც გვგონია, რომ ბოლომდე არ კურნავს..

შარშან ამ დროს, 11 ნოემბერს, შუადღისით, ბლოგი შევქმენი. შევედი wordpress.com- ზე და ბლოგის მისამართში ჩემი გვარი და სახელი ჩავწერე.
მას შემდეგ ზუსტად 1 წელი გავიდა.
ერთი წელი ძალიან ცოტაა და ამავე დროს ძალიან ბევრი.
ცოტაა მთელი ცხოვრებისთვის, და ბევრია, რომ ეს ცხოვრება თავდაყირა დააყენოს, რომ ოცნებები და იმედები არიოს..

მინდოდა მეთქვა რა მასწავლა ამ ერთმა წელმა, მაგრამ ვერ ვტყვი. შეიძლება არც არაფერი მასწავლა.. ერთი კია-
თუ ოცნებები არ ხდება, ეს არ ნიშნავს რომ ყველაფერი დასრულა, იმიტომ ,რომ ყოველთვის იქნება სხვა ოცნება ასახდენად და ყოველთვის გამოჩნდება სხვა მწვერვალი ჩვენი ფანჯრიდან.

ამ ზამთარსაც, ისევე როგორც შარშან, წავალ ჩემს სოფელში, გზაში დავითვლი ლამპიონებს და ვიფიქრებ, რომ იქ, მაინც სულ სხვანაირად კარგადაა ყველაფერი.
ისევ ისე ვითამაშებ თოვლში, ,იქ ხომ მაინც ყველაფერი ისეა, როგორც ადრე, ძალიან ადრე. დრო ყველაფერს ცვლის, მაგრამ შენს სახლში ისეთი ხარ, როგორიც სინამდვილეში, იქ ხომ ყველა აუხდენელ ოცნებას ეშველება..