შარიკა


აკო ბებოს ეზოში ერთი ტყემლის ხე იდგა. გამოზაფხულდებოდა თუ არა, უბნის ბავშვები შევესეოდით ამ ხეს და მალე ისე გავაჩანაგებდით, ერთი ტყემალი აღარ შერჩებოდა ხოლმე. მაკო ბებო სახლის კარს რომ გააღებდა, კარის ჭრიალზე ვიგებდით და თავპირისმტვრევით გამოვრბოდით ეზოდან. უკან კი შარიკა მოგვყვებოდა და გვაცილებდა, ის არასოდეს გვიყეფდა. შარიკა  მაკო ბებოს ერთადერთი მოსახლე იყო.

თეთრი იყო, საშუალო ზომის. არაფერით განსხვავდებოდა სხვა ძაღლებისაგან. ერთი ის იყო, საოცრად ნაღვლიანი თვალები ჰქონდა.
მთელი ეზო აკლებული ჰქონდა შარიკას. ყეფდა, უცხოებს უღრენდა   , დასდევდა ბურთებს, ჩვენც დაგვდევდა . ერთი სიტყვით ცხოვრობა ისე, როგორც სხვა ძაღლები ცხოვრობენ ,არც უკეთესად, არც უარესად.  უჩვეულო ის იყო, რომ ეზოს გარეთ არასოდეს გასულა.პატრონს არ მოშორებია. ერთ დაძახებაზე მასთან გაჩნდებოდა ხოლმე.

chemi ca
მაკო ბებო და შარიკა უერთმანეთოდ ვერ წარმოგვედგნა  . სულ ერთმანეთის კუდში დაბორიალობდნენ და ისინი ცალ-ცალკე არც არავის უნახავს. მე არ ვიცი როდის მოიყვანეს ის ჩვენს ეზოში, მაგრამ ბავშვობა მის გარეშე არ მახსენდება.

2005 წლის ზაფხული იდგა, მე-8 კლასში გადავდიოდი და როგორც წინა შვიდ ზაფხულს,
ახლაც არდადეგებს სოფელში ვატარებდი. Continue reading

Advertisements