Anne

         მე არ ვარ ერთადერთი, ვისაც ანა ქვია და ვინც დღიურს წერს. იყო კიდევ ასეთი, ანა ფრანკი. 
ანას პირადად არასოდეს შევხვედრივარ, მხოლოდ მისი დღიური მაქვს წაკითხული და სხვისი ნაამბობი თუ მსმენია.
ამბობენ , რომ ძალიან ძლიერი ადამიანი იყო. ისეთი ძლიერი, რომ საკონცენტრაციო ბანაკშიც კი,სადაც იცოდა, დიდხანს არ ეწერა სიცოცხლე, ბედნიერი იყო. პიტერ ვან დაანთან ერთად ხელიხელჩაკიდებული დადიოდა და თვალები უბრწყინავდა.
ანამ იცოდა, რომ ან გამარჯვება ელოდა ან სიკვდილი, მაგრამ ისიც იცოდა, რომ “ზოგჯერ წამებით სიკვდილიც გამარჯვებაა“. 15 წლის გოგონას აბსოლუტურად გააზრებული ჰქონდა სიცოცხლისა და სიკვდილის არსი. იცოდა, რომ ” ბედნიერება მუდამ შენთანაა, სანამ შეგიძლია უშიშრად ახედო ცას”  .
Image
ას ერთადერთი რამ უნდოდა, უნდოდა წასულიყო ისე, რომ კვალი დაეტოვებინა. წერდა , მინდა მწერალი და ჟურნალისტი გავხდეო. უნდოდა რაიმე შეექმნა, რაიმე ღირებული. ალბათ ვერც წარმოიდგენა, რომ
Continue reading

Advertisements