ენამწარე გოგონას ამბავი

18118524_832356023588547_3899170981658711618_n
ბავშვობაში დედა ერთ ზღაპარს მიკითხავდა ხოლმე. ბოლოს ხმაში ცრემლი ერეოდა. მე ვერ ვხვდებოდი რატომ ტიროდა დედა, ეს ხომ ჩვეულებრივი ზღაპარი იყო, ზღაპარი ენამწარე გოგონაზე. სხვანაირად-ზრაპარი ედემის ყვავილზე. ამბავი ლამაზ მაგრამ გულქვა გოგონაზე, რომელიც ბოლოს მიხვდა დანაშაულს, როცა ლამის ყველაფერი გვიან იყო.
დრო გავიდა, მე გავიზარდე , წლები იყო არ გადამეშალა ის წიგნი, აღარც კი მახსენდებოდა ხოლმე მისი არსებობა. მხოლოდ ერთ მომენტში გამკრავდა ხოლმე გულში ნაცნობი ზღაპარი, როცა ვინმეს ნებით ან უნებლიეთ გულს ვატკენდი და შემდეგ ამას ვნანობდი.
ერთი ასეთი შემთხვევის დროს დედამ მითხრა, სუფთა ის ენამწარე გოგონა ხარო.
ძალიან მეწყინა. შინაგანი პროტესტი გამიჩნდა. გამახსენდა , ბავშვობაში ზღაპრის დასასრულს დედა ყოველთვის მეუბნებოდა, მთავარია კეთილი იყო, სხვა ყველაფერს მნიშვნელობა არ აქვსო.
ბავშვობაში ხშირად ვიყავი ენამწარე. მინდოდა ჩემი გამეტანა ყოველთვის, ადამიანებს დაუფიქრებლად მივახლიდი სათქმელს და როდესაც ეწყინებოდათ, მერე უარესად მტკიოდა გული. ვერ ვხვდებოდი ასე რატომ ვიქცეოდი, რატომ არ ვფიქრობდი წინასწარ, სანამ რაიმეს ვიტყოდი.
ზღაპრის გმირი გოგონასგან განსხვავებით მე არც ლამაზი ვყოფილვარ და არც გრძელი ლამაზი თმა მქონია. მას მხოლოდ მწარე ენით ვგავდი.
რაც დრო გადიოდა ამაზე უფრო და უფრო ვდარდობდი, რატომ მისწრებდა ენა წინ. ეს ხომ მე თვითონ მკლავდა?
ახლა 24 წლის ვარ. ახლა აღარ მისწრებს ენა წინ, ახლა ვისწავლე რომ მთავარია სხვას არ ვატკინოთ გული, მთავარია სხვა გავახაროთ თუმდაც ერთი სიტყვით. ესაა მთავარი!

იმდღეს ერთ წიგნს ვეძებდი და შემთხვევით წავაწყდი ზღაპარს ენამწარე გოგონაზე. გადავშალე. თიტქოს დრო არც გასულაო, იგივე გრძნობა დამეუფლა-ყველაზე დიდი სიმართლე რაც კი ოდესმე წამიკითხავს, ყველაზე გულზე მოსახვედრი ამბავი.

ზღაპარში , ბოლოს, ენამწარე გოგონა ავად ხდება , მისი სილამაზეც სადრაც გაქრება, დაესიზმრება რომ მხოლოდ   ერთი გზაა გადარჩენის, ვარდების კონა იმ მოხუცი კაცის ბაღიდან, რომელსაც რამდენეჯერმე მწარედ დასცინა და გული ატკინა , როცა  გაწოდებულ ყვავილზე უხეშად ხელი აუკრა.
როცა გოგონას დედა მოხუცთან ვარდებისთვის ტირილით მივა, მოხუცი მოუჭრის ვარდებს, მიუხედავად იმისა რომ მოჭრის შემთხვევაში ყველა ყვავილი გაუხმებოდა ბაღში.
მოხუცი გოგონას გადარჩენს. და გოგონა მიხვდება სიკეთის ფასს.
მხოლოდ მაშინ, როცა სიცოცხლისთვის დასჭირდა ბრძოლა.

მე მგონია რომ ეს სიცოცხლის ზღაპარია, ზღაპარი იმაზე, რა დიდი ძალა აქვს სიკეთეს და სიყვარულს. და როგორ გვკვლავს და გვამახინჯებს თითოეული მწარე სიტყვა!
არჩევანი ჩვენზეა, ჩვენ ვწყვეტთ როგორები ვიქნებით. მთავარია ამას იქამდე მივხვდეთ, სანამ ის ედემის ყვავილი არ დაგვჭირდება გადასარჩენათ, რომელიც ერთხელ გულგრილად მოვისროლეთ.
18118749_832345303589619_4282176790726684461_n

Advertisements

“აბა, გაზაფხულზე რა უნდა მარტოობას “

image

რაღაც გაორება გემართება , უყურებ და ხედავ, რომ სიყვარული არ არსებობს. უყურებ როგორ ეცვლებათ გრძნობები. კვდებიან სიყვარულისგან,  და მერე -ჰოპ, აღარ უყვართ.
თელავენ, ზედ უვლიან, აცამტვერებენ, ამიწიერებენ, აუფერულებენ.. ჰოდა აღარ გინდა ასეთი. ის გინდა, სხვა, სხვანაირი, ნამდვილი..წიგნებში და ფილმებში რომ არის ისეთი, ადრე რომ იყო ისეთი, ძალიან ადრე, სხვა ეპოქაში.

მერე უკვე წიგნებში წაკითხული სიყვარულის გჯერა , ფილმებში ნანახის, გაგონილის, მოყოლილის..
არადა, როგორ შეიძლება , ხომ წარმოუდგენელია, სიყვარულის არ გჯეროდეს! ეს იგივეა, ღმერთის არ გჯეროდეს.. იმის არ გჯეროდეს, რამაც უნდა გადაგარჩინოს..

***

“- თუ გინდა არ აგიხილოს, რა მოხდა მერე, მე ხომ მხედავ?
– შენ კი გხედავ, სოსოია.
– აბა, მეტი რა გინდა, ხატია?
– მეტი არაფერი. “

და რა უნდა გინდოდეს მეტი?

სადღაც ხომ იყო, ხომ არსებობდნენ სოსოია და ხატია, რომეო და ჯულიეტა, პოლი და ვირჟინი, ჯეკი და როუზი, გედია და მარიტა, ინგა და კუკარაჩა..სადღაც ხომ იყო სიყვარული. შენთვის თუ არა, ვიღაცისთვის ხომ იყო.
აი ესაა მთავარი.
თან ხომ ,  გაზაფხულია და, აბა , გაზაფხულზე რა უნდა მარტოობას.

 

სასწაულები, სიყვარული, სიცოცხლე და სიკვდილი. ანუ – ჩემი ცხოვრების წიგნები.

ალიან ბევრია წიგნი, რომელმაც რაღაც შეცვალა ჩემს ცხოვრებაში, რომელმაც შემიცვალა ფიქრები, გრძნობები და გზებიც კი. ახლა მე დავწერ იმ 10 წიგნზე, რომელმაც ყველაზე მეტად დამამახსოვრა თავი. შეიძლება წამიკითხავს მათზე გენიალურიც, მათზე დიდებულიც  , მაგრამ აქ მხოლოდ “იმ წიგნებზე დავწერ, რომლებმაც დიდი გავლენა მოახდინა ჩემზე, რომ ვერ ვივიწყებ ისეთზე.                                                 

1. ალან ფურნიე” დიდი მოლნი”.
ლან ფურნიემ მხოლოდ ერთი წიგნი დაწერა ცხოვრებაში, 26 წლის ასაკში გარდაიცვალა. თუმცა ამ ერთ წიგნში მოაქცია მთელი თავისი ცხოვრება. ოცნებებითა და იმედებით.
“დიდი მოლნი” პირველად წლების წინ წავიკითხე, 13 თუ 14 წლის ასაკში. როგორც წესი, დროთა განმავლობაში იცვლება შთაბეჭდილებები წიგნზე, მეც მეცვლება ხოლმე, ოღონდ ამ წიგნზე არა.. მე შემიძლია ვთქვა ,რომ, ეს არც ისე ცნობილი მწერლის, არც ისე ცნობილი წიგნი ისეთი ძალით შემოიჭრა ჩემში, რომ მთლიანად მოიცვა ჩემი ფიქრები, ოცნებები და მთლიანად ცხოვრება.|
le-grand-meaulnes
ოდესმე გინახავთ სიზმარი, ისეთი, გამოფხიზლებულს თვალის გახელა რომ არ გდომებიათ, გინატრიათ, ისევ დამაძინაო..
საერთოდ ჩემი ცხოვრება უცნაურობებით არის სავსე, დამთხვევებით, შემთხვევბით,ბედისწერის მსგავსი რამეებით, უეცრად და უცნაურად ახდენილი ნატვრებით, აუხდენელი ოცნებებითაც და საერთოდ, უცნაურობებით.
ამიტომაც მჯერა სასწაულების და მე თუ მკითხავთ, ისინი იმიტომ შექმნა ღმერთმა, რომ სწორედაც უნდა მოხდეს ! და ხდება კიდეც.. რომ არ მომხდარიყო, რომ არ ყოფილიყო, ხომ არც იარსებებდა ეს სიტყვა ” სასწაული”.
ამ სასწაულებით არის სავსე “დიდი მოლნი” . Continue reading

მე რომ სოფელში მეცხოვრა , წითელი აგურის სახლში

ინდოდა სოფელში მეცხოვრა,წითელი აგურის სახლში.
უსაშველოდ ბევრი წიგნით სავსე ოთახი მქონოდა, მზიანი და სიძველის სუნით გაჟღენთილი.
მინდოდა გრძელი ნაწნავი მქონოდა და უბრალო ყვავილებიანი კაბა მცმოდა, მუხლამდე.
მინდოდა დილით ალიონზე გამეღვიძა და ყვავილები მომერწყა ჩემს ასფალთაყრილ ეზოში.
მერე ქუჩის ბოლოს , ერთადერთი მაღაზიისკენ მიმავალს, მეზობლის თეთრბეწვა ძაღლი ამდევნებოდა, როგორც ყოველთვის.

tumblr_lo9efcZuNG1qfgxk4o1_500_large
ინდოდა სახლის კართან ,სკამზე გამეტარებინა, კაკლის ფოთლის სუნით სავსე საღამო.
მერე დავმჯდარიყავი ფანჯარასთან და ბევრი მეწერა, ძალიან ბევრი.
მინდოდა ცისკრის ლოცვაზე მევლო. სოფლის ბოლოს , ძველ ეკლესიაში.
სახლის გზაზე ყველა ნაცნობი მომეკითხა, ისე, თითქოს წლებია არ მენახა.
საღამოობით სტუმრად წავიდოდი, თმას გავიშლიდი. ახალ კაბას ჩავიცვამდი, ბებოს  შეკერილს.
ღამით , დაძინებამდე ბევრს ვიკითხავდი, ძალიან ბევრს..
ლამაზი სიზმრებით სავსე სამყაროში კი ისევ გავეხვეოდი საოცარ თავგადასავლებში, ვნახავდი უშველებელ გემებს, სასახლეებს, სეფექალებსა და ლურჯფრაკიან კარისკაცებს..
დილით კი გავიღვიძებდი და დავიჯერებდი იმ საოცარ სიყვარულს, წიგნებში რომ არსებობს, დავიჯერებდი სასწაულებს, დავიჯერებდი ბედნიერებას.
მერე ისევ ალიონზე ავდგებოდი, პირს დავიბანდი და თმას დავიწნავდი. ბებოს შეკერილ ახალ კაბას ჩავიცვამდი და ვიფიქრებდი, რომ სადღაც, ოდესღაც, ჩემი ოცნებებიც ახდებოდა..
მე რომ  სოფელში მეცხოვრა, წითელი აგურის სახლში..

ზამთარი , ყინვა და ლამპიონები

Image

ლამპიონები ჩემი სოფლის გზადკეცილზე

ე მომწონს ნიუიორკი, უფრო მეტად კი მომწონს ლოს-ანჯელესი . დიდი სიამოვნებით წავიდოდი და ვნახავდი. თბილისიც მომწონს, მიყვარს კიდეც . მაგრამ ჩემი ცარიელი და პატარა მშობლიური ქალაქი, ყველა ქალაქზე მეტად მიყვარს ამქვეყნად. იმიტომ კი არა რომ ყველაზე კარგი და მაგარია, იმიტომ რომ ჩემია, იქ წავიკითხე პირველი წიგნი და იქ მასწავლა დედამ ხატვა..
(21 თებერვალი, საღამო,დედოფლისწყარო)
7
თუ 8 წლის წინ, ამ დროს,ჩემს სოფელში, ეზოში მთელ დღეებს ვატარებდი.ციოდა,ყინავდა და მაინც. კილომეტრიანი გორიდან ციგით ვსრიალებდი. მიუხედავად იმისა, რომ რამდენჯერმე ლამის ხელ-ფეხი დავიმტვრიე , ერთი სიტყვით მთელ დღეებს ყინვაში და თოვლში ვატარებდი , სამჯერ ვიცვლიდი სველ ტანსაცმელს და ისევ ეზოში ჩავდიოდი. ვიყინებოდი და მაინც არ ამოვდიოდი სახლში, სანამ ძალით არ ამიყვანდნენ.  მაშინ, 7 თუ 8 წლის წინ ყველა ასე ვიყავით, მთელი ეზოს ბავშვები.  მაშინ აქ ჩამოსვლა ჩემთვის დღესასწაული იყო და Continue reading