ჩემი ცხოვრება უჩემოდ

IMG_20160813_151047

რამდენი სიკვდილი გამოვიარე.
საკუთარსაც თუ გამოვივლიდი- არ მეგონა.

ყოფილხართ ისე ცუდად, რომ ოდნავადაც კი არ შეგპარვიათ ეჭვი იმაში, რომ ვერ გადარჩებოდით?
გითხოვიათ ღმერთისთვის, ღმერთო, ჩამოდი და მიშველეო?

ერთხელაც ვეღარ გაუძლებ, ვეღარ აიტან და ეცემი.
ვიღაცისთვის შეიძლება ფილტვების ანთება და მაღალი სიცხეები არაფერია. მაგრამ ჩემთვის ჩვეულებრივ, სიკვდილი იყო.
ეს რა სალაპარაკოაო ვიღაცა იტყვის. ვის არ გამოუვლიაო.
ჰოდა მეც გამოვიარე. გადავიტანე. მაგრამ, აღმოჩნდა რომ გადატანებსაც აქვს საზღვარი. რომ ზოგჯერ ვეღარ უძლებ. რომ ზოგჯერ 39.5 მხოლოდ ციფრები არ არის თერმომეტრზე , ეს უკვე პიკია. ბოლო წერტილია. შენი არსებობის, თუ არარსებობის ზღვარია.
და აი აქ გაწყდა.
მოვკვდი.
ეს ღამე გამატენებინე ღმერთო-მეთქი, ყოველ ღამე ვეხვეწებოდი. და გამათენებინა. ყველა სიცხიანი, გულამოვარდნილი და მისავათებული ღამე გამათენებინა. სამი კვირა, თუ მეტი..აღარც მახსოვს. ყველა გამათენებინა, ამატანინა. არ მიმატოვა. ვერ.
არაფერია სამი კვირა მთელი ცხოვრებისთვის, მაგრამ ყველაფერია,როცა კვდები.

ყველა ამ წელს გამოვლილი ტრაგედიებისა და ყველა გამოვლილი სიკვდილისთვის, ერთად მოვკვდი მაშინ.
ეს იყო სიცხის, ეიფორიის, ტირილის,სიგიჟის სამი კვირა.
როცა ვერც ვჭამდი, ვერც დავდიოდი, ვერც ვფიქრობდი. სარკეში ჩახედვაც არ მინდოდა. ვიწექი გამხდარი, უსიცოცხლო მზერით. ჩაცვენილი თვალებით. ვუყურებდი ჩემს თავს სარკეში და ვფიქრობდი, სად წავიდა ის გოგო, სად ვარ მე?
ეს იყო ცხოვრება შიშში, გაურკვევლობაში.რაღაც ისტერიის მსგავსში . 39.5 გრადუსით.
ეს იყო ცხოვრება უჩემოდ.

მერე მორჩა წამლები, მორჩა სასწრაფოები, მორჩა ტაჰიკარდიები და პანიკური შიში. მორჩა ექიმები, რომლებიც ერთსადა იმავეს იმეორებდნენ-” არაფერი არ გჭირს”, და არ უნდოდათ გაეგოთ, რომ შეიძლება არაფრისგანაც მოკვდეს ადამიანი.
მორჩა.. და მე მივხვდი რომ ან იქ უნდა დავბრუნებულიყავი, ან ახლიდან უნდა დავბადებულიყავი.
ჰოდა ავდექი და დავიბადე.
ჩემი თავი დავიბრუნე. ნამდვილი ჩემი თავი. ჩავებღაუჭე, გამოვათრიე . მთელი წლის დეპრესიები ჩამოვიბერტყე, მთელი ცხოვრების ტკივილები დავიფერთხე, ყველა სიკვდილი დავივიწყე. (ჩემიც).
მერე ჭამა დავიწყე, წონაში მოვიმატე, დავიწყე წერა, მუსიკის მოსმენა, მაკიაჟის კეთება. გავირუჯე, ვივარჯიშე, გავიღიმე და..
როცა სარკეში ჩავიხედე , მივხვდი, რომ წლების წინანდელი მხიარული, ბედნიერი, ძლიერი ანა ვიყავი. და ეს საკუთარი თავის დაკარგვა დროებითი იყო.
მივხვდი, რომ როგორც არ უნდა მოკვდე, ყოველთვის ადგები, თუ კი ეს გინდა!
და არავინ თქვას რომ ადამიანი როდისმე საბოლოოდ დაეცემა. ზღვარი არ არსებობს. ზღვარი შენ ხარ!
და როცა ფიქრობ რომ მორჩა, როცა ფიქრობ რომ ვეღარ ადგები, როცა ფიქრობ რომ მოკვდები, სწორედ მაშინ გეძლევა ძალა გაახილო თვალები და წამოდგე. უფრო ძლიერი, ათასჯერ ძლიერი.
დასასრული არ არსებობს. მთავარია დავაფასოთ, ის რაც გვაქვს. სანამ ცოცხლები ვართ, სანამ კარგად ვართ. ესაა მთავარი.

და ცხოვრება გავაგრძელე.

‘უნდა ადგე, ტკივილები დაიფერთხო და თავიდან დაიბადო.
რადგან, სხვა გამოსავალი, უბრალოდ არ არსებობს.’

Advertisements

რატომ არ მივდივარ სხვაგან

                                                   36555_103486963142127_56652367_n
იფიქრია შემეცვალა ჩემი ცხოვრება. მარტო ცხოვრებაზეც მიფიქრია. ისიც მიფიქრია, ნეტავ სხვების თვალით როგორია ჩემი ცხოვრება მეთქი. მაგრამ ბოლოს, მაინც ისე ვტოვებ ყველაფერს, როგორც არის.
მაინც როგორია ის? და რატომ ვტოვებ მას უცვლელად? ამაზე ვფიქრობ ხოლმე. ხშირად არა, მხოლოდ ზოგჯერ ვფიქრობ. მაგრამ ეს მხოლოდ ფიქრია და მეტი არაფერი. იმიტომ რომ მომწონს ასე, მომწონს როგორც ვცხოვრობ, მომწონს როგორიც ვიღვიძებ დილით სახლში, სადაც მარტო მე არ ვარ.

მე დღესვე შემიძლია ავდგე და წავიდე. მაგრამ ამას არ გავაკეთებ, იმიტომ , რომ არ მინდა.
ჩემთვის თავისუფლება არ არის მარტო ცხოვრება. ჩემთვის თავისუფლებაა ვიცხოვრო ჩემს ოჯახთან და ვიყო ბედნიერი. ბედნიერი იმით რომ ისინიც თავისუფლები არიან.
მე მომწონს ეს. კი არ მომწონს, მიყვარს.
მიყვარს  როგორ მაღვიძებს მამაჩემი დილაობით, როცა ტელეფონზე გაუთავებლად ლაპარაკობს. მიყვარს , როგორ  ეძახის ის დედას, როცა პერანგს ვერ აუთოვებს.
მიყვარს,  როგორ მაღვიძებს დედა და როგორ ვეუბნები მე რომ ჯერ ადრეა.
მიყვარს , როგორ ვჩხუბობთ მე და ჩემი ძმა და მაინც ვფიქორბთ რომ ჩვენ ორნი, სულ ერთად ვიქნებით მთელი სამყაროს წინააღმდეგ.
მიყვარს ,საღამოს კარების გაღების  და მამაჩემის ნაბიჯებს ხმა.
მიყვარს , როგორ ვჩხუბბთ მე და ის, და თან ვიცით ,რომ როცა ვჩხუბობთ, ესეიგი ყველაფერი კარგადაა ამქვეყნად.
მიყვარს, როცა დედა მამშვიდებს და ჩემი ძმა მაცინებს, როცა სიკვდილი მინდა.
მიყვარს, რომ მამაჩემს ჩემი კატა ჩემ გამო შეუყვარდა, და რომ ახლა მართლა უყვარს ის.
მიყვარს როცა ჩემი მშობლები ყველაფერს წირავენ ჩემი ოცნებებისთვის, და ისიც მიყვარს რომ მე მათ ყველა ოცნებას ავუხდენ.
მიყვარს როცა ჩემს ძმასთან ერთად ჩვენი ბავშვობის ალბომს ვათვალიერებთ და ის ისევ იცინის ჩემზე. მე ვეჩხუბები და ვეუბნები რომ ვერ მაფასებს. ის ჩუმადაა. მეორე წუთში კი ყველაფერი გვავიწყდება.
მე კი არ მომწონს, მიყვარს ეს ყველაფერი. და თუ მე წავალ სხვაგან, ეს შეწყდება, აღარ იქნება. აღარ იქნება და მეც აღარ ვიქნები. მე ვიქნები ვიღაც სხვა. შეიძლება დიდი და დამოუკიდებელი, მაგრამ სხვა.

შთაბეჭდილებები

არშან, ამ დროს ,ცხოვრება ძალიან განსხვავებული იყო .
თითქოს არაფერი შცვლილა, მაგრამ მაინც, ადრე  სხვანაირად იყო. ბედნიერად.  ცხოვრება ყოველთვის ცვლის ყველაფერს, ეს შეიძლება ზედმეტად სევდიანია. შეიძლება არა.
ეს არც კარგია არც ცუდი. უბრალოდ ასეა.

Image
რ იქნებოდა მოგონება, დასასრული რომ არ ყოფილიყო. დასასრული იმ მომენტის, იმ წუთის, რასაც დღეს მოგონება ჰქვია.
იცით როგორ მოგონებებზე ვამბობ? დიდ ამბავზე კი არა, ან ისტორიაზე, რომელსაც რაიმე მნიშვნელოვანი შინაარსი გააჩნია.. არა, მე ვამბობ შთაბეჭდილებებზე. სხვისთვის უმნიშვნელოზე, შეიძლება ზედმეტად უმნიშვნელოზეც კი მოსაყოლად. მაგრამ ისეთ მოგონებებზე, მთელ დღეებს, მთელ წელს და ზოგჯერ ცხოვრებასაც  რომ ცვლის. ამას სხვები ვერ ამჩნევენ, თორემ ნამდვილად ცვლის.
ერე, დროის გასვლის შემდეგ, ჩვენ ვიხსენებთ რა კარგი იყო მაშინ, იმ დროს. და ვამბობთ რომ ცხოვრება გაცილებით ლამაზი იყო, სხვანაირი.  ვიცით, მნიშვნელოვანი არაფერი მომხდარა, მაგრამ მაშინ ,მაინც სხვანაირი იყო ეს ცხოვრება.
Continue reading