არაფრისმთქმელი პოსტი

bty
სხვა ვერაფერი მოვიფიქრე და ჩემი ბოლო ფოტო გამოვფინე.
ბლოგერებისთვის ნაცნობი გრძნობაა, როცა ზიხარ, წერა გინდა და არაფერია დასაწერი.
როგორი წარმოუდგენელია, არა ? როგორ შეიძლება ცხოვრობდე და დასაწერი არაფერი იყოს.
პარადოქსებით სავსე სამყაროში ასეც ხდება და უარესსაც გეტყვით. ზოგჯერ იმასაც კი ვფიქრობ ხოლმე, რასაც ვწერ ის არის ცხოვრება და არა ის, რაც რეალურად ხდება -მეთქი.
წეღან ბლოგს ბოლომდე ჩავყევი. 2013 წლამდე. თითქმის ექვსი წლის ცხოვრება ჩავტიე რამოდენიმე წუთში.
კომპიუტერის ეკრანზე ჩაიარა მთელი ექვსი წლის მანძილზე განცდილმა თითოეულმა გრძნობამ.
მრავალნაირი შეგრძნება ენაცვლებოდა ერთმანეთს.

ჰოდა, ბოლომდე რომ ჩავყევი და მერე ისევ უკან ამოვყევი პოსტებს, იმ დასკვნამდე მივედი, რომ პოზიტიური განწყობა, ჩემი პოსტების რაოდენობის უკუპროპორციულად მცირდებოდა.
ანუ- რაც უფრო ცუდად ვიყავი, უფრო მეტს ვწერდი.
ამ პრინციპით ბლოგზე უამრავი უაზრო პოსტი დამიგროვდა და ბევრი მათგანიც წავშალე.
ასევე, მივედი იმ დასკვნამდე, რომ წერდე, არ ნიშნავს შენი ბლოგი სუიციდს შემთხვევით გადარჩენილთა კლუბის თინეიჯერი წევრის დღიურს გავდეს.
დასკვნების გამოტანა ყოველთვის მიყვარდა და მიუხედავად იმისა, რომ ვერასოდეს ვსწავლობდი გამოცდილებიდან, მაინც ყოველთვის ვცდილობდი რაიმე პასუხამდე მივსულიყავი ხოლმე. რაიმე ახსნა ან კანონზომიერება მომეძებნა საკუთარ ტვინში არსებული ქაოსისთვის, და მებრძოლა იმ წარმოსახვით ურჩხულებთან, რომლებიც არც კარადის უკან არიან და არც საწოლის ქვეშ, სამწუხაროდ..
ისინი ყოველთვის ჩემს შიგნით ცხოვრობდნენ.

თქვენ როგორ ებრძვით თქვენს ურჩხულებს?
თქვენ როგორ წერთ, როცა მკვდრები ხართ?
თქვენ როგორ ცდილობთ გადარჩეთ?
მომიყევით.
სიყვარულით, ანა.

Advertisements

შემოდგომა, თბილისი და ახალი ოცნებები

20161019_143442

ახალი აღმაშენებლის გამზირი

საერთოდ არ მიყვარს შემოდგომა. მიუხედავად იმისა, რომ ამ სეზონზე მოვევლინე ქვეყანას.
სხვა შემოდგომებთან შედარებით , ეს შემოდგომა რაღაცით საინტერესო გამოდგა.
დავამთავრე მაგისტრატურა და სამსახურს ვეძებ. -_-
მაქვს ახალი ოცნებები და მიზნები.
უფრო მეტს ვწერ ვიდრე ვწერდი.
ვხატავ.
ვკერავ.
პიანინოზე აღარ ვუკრავ :/ (არ ვიცი რატომ, ალბათ მივხვდი რომ არ გამომდის)
მიყვარს სეირნობა უფრო მეტად, ვიდრე მიყვარდა.
გავხდი მობილიზებული და მოწესრიგებული, რაც აქამდე ძალიან მაკლდა.
გავხდი მშვიდი და წყნარი, გადავეჩვიე ჩხუბს.
მივხვდი, რომ შენთვის უნდა იცხოვრო, არავისზე დამოკიდებული არ იყო და აკეთო ის, რაც გსიამოვნებს!
წელს უფრო გავიზარდე.
და მალე, 11 ნოემბერს, როცა ტრადიციულად დავწერ, რომ ჩემი ბლოგი 4 წლის გახდა, და რომ კიდევ ერთი წელი გავიდა, მეცოდინება, რომ უფრო დიდი ვარ, უფრო ძლიერი, ვიდრე ერთი წლის წინ, ორი, ან კიდევ უფრო მეტი წლის წინ.
ესაა ცხოვრება. დრო გადის და სეზონები იცვლებიან. ჩვენ კი უნდა გავუძლოთ. ყველა ტკივილს, ყველა ბრძოლას, ყველა ცუდად დამთავრებულ ამბავს.
იმიტომ, რომ ესაა ცხოვრება.
მეტი არაფერი.
თქვენ კი, ბედნიერ შემოდგომას გისურვებთ !