ავტობუსი.სასწაულები. ახალგორი.

995332_1739487122933987_6878938124650098495_nუშინ ავტობუსში ვიჯექი და ფანჯრიდან ვიყურებოდი. ჩვეულებრივი დღე იყო, არაფერი მომხდარა, უბრალოდ ვიჯექი , მივდიოდი და ათას რამეზე ვფიქრობდი.

უცბად, საიდანღაც, თითქოს ქარმა მოიტანაო,  მოვარდა ჩემი სოფლის სურნელი.
ახალგორის, ჩემი დაკარგული ახალგორის სურნელი.
უცბად მეცა,
შემომეჭრა,
თვალწინ ჩამიქროლა,
გულზე მომებჯინა ..
შედედებული,
გადასროლილი..
გულიდან, არგასახსენებელი ტკივილების კუნჭულიდან გადმოიღვარა მთელი იქ გატარებული ცხოვრება. უცბად გადმოიღვარა და თავზე დამატყდა.

***
სასწაულია, არა?
საიდან? როგორ? შუა ქალაქში, შუა დღისით, სულ სხვა განწყობაზე მყოფს, სულ სხვა ფიქრებში ჩაფლულს, ჩემი სოფლის სურნელი მომელანდა!

მოლანდებაა აბა რა, თან სურნელი კი არ იყო მხოლოდ, გრძნობა იყო, შეგრძნება, ხილული, ცოცხალი..
იქ რომ განმეცადა მხოლოდ, 10 წლის, ბედნიერ და უდარდელ ბავშვს, მზიან , თბილ დღეს ჩემს მდინარეზე.. ის გრძნობა მოვარდა ზუსტად.
მოვარდა და აბა , როგორ არ დამეწერა, როგორ ჩამეყლაპა ?

ვერ ჩავყლაპე და ვწერ.

მეორედ ვწერ ახალგორზე. 9 წელია არ მინახავს და მეორედ ვწერ.
ნახევარი ცხოვრებაა ჩემთვის 9 წელი. დედაჩემისთვის ცხოვრების რაღაც პერიოდია, რაღაც ნაწილი, რომელიც თავის მშობლიურ სახლს აშორებს. მაგრამ, ჩემთვის ნახევარი ცხოვრებაა, ნახევარი ცხოვრება და იმის იქით დატოვებული  მთელი ბავშვობა.

რაც ვიზრდები უფრო მეტად მენატრება.

***
ნამდვილი სოფელი იყო ახალგორი.
იცით როგორი ნამდვილი? ახლადგამომხვარი პურის სურნელით და რუების ჩუხჩუხით, ატალახებული ეზოთი, გზისპირა ტყეებით, ასფალტაყრილი ქუჩებით, ჩამოწოლილი ორღობეებით, ატმის ხეებით, გრილი საღამოებით, სოფლის ამბებით , ნამდვილი ადამიანებით.. ლეგენდებით, ისტორიებით, სასწაულებით..და იმ სურნელით , ყველაზე ნამდვილი სურნელით ამ ქვეყანაზე.

***
აი ასე მომენატრა ახალგორი. ასე უცბად.
ამოტივტივდა, ამოტივტივდა და შუა ქალაქში, დღისით, მზისით მომენატრა.
თვალწინ ჩამიქროლა , თავზე დამატყდა, გულზე შემომაწვა და..
როგორ არ დამეწერა..

***
მართლაც, რა არის 9 წელი ცხოვრებისთვის, თითქოს არაფერი. მაგრამ, ჩემთვის ნახევარი ცხოვრებაა 9 წელი, და იმის იქით დარჩენილი ჩემი ახალგორი.

Advertisements

Just wanna go anywhere

8971018
ინდა ჩავალაგო ზურგჩანთაში მხოლოდ ის ნივთები რაც ჩაეტევა, ჩავიცვა ლურჯი ჯინსი და ჩემი საყვარელი ვარდისფერი კედები.
და წავიდე.
იქ წავიდე, სადაც არასოდეს ვყოფილვარ, ვიარო დაუსრულებლად..ავტობუსით, ფეხით, თვითმფრინავით, ველოსიპედით, სკუტერით..
იმდენი ვიარო, სანამ ისე არ დავიღლები, რომ უცხო ქალაქის ავტოსადგურზე დავიძინო და ბილეთების გამყიდველი ჩემი საუკეთესო მეგობარი გახდეს.
მინდა ვიარო სიცხეში, სიცივეში, წვიმაში, ტყეში, ავტოსტრადაზე, მიტოვებულ დასახლებებში.. ვიარო და ვნახო ის ყველაფერი, რაც არასოდეს მინახავს.
ვიპოვო ყველა ის თავგადასავალი, რაც მხოლოდ ჩემს წარმოდგენაში არსებობს, გავიგო საიდუმლოებები, გავაკეთო
აღმოჩენები, ვნახო ის ადგილები, მხოლოდ სიზმრებში რომ ვხედავდი..
მინდა  ჩავიცვა ლურჯი ჯინსი, ჩემი საყვარელი ვარდისფერი კედები, და წავიდე.

იქ

BeFunky_null_4.jpg  რთი დღეც და გავუყვები ჩემი სოფლის გზას.. ისიც ისევ ისეთი დამხვდება როგორიც იყო, ისევ ისეთი ჩუმი და ცარიელი. ისევ იგუგუნებს ღამით მატარებელი და ისევ აიკლებენ ძაღლები ყეფით ყველაფერს. ერთ დილას კი ისევ დამხვდება გადათეთრებული ჩემი ქუჩა, და ისევ ვიფიქრებ რომ ეს ქუჩა, ყველა სხვა ქუჩაზე მეტად მიყვარს ამქვეყნად.

მერე ჩავალ ეზოში, შევხედავ კედელზე ამოკაწრულ ჩემს სახელს, და მერე, როგორც 12 წლის, ისე ვითამაშებ თოვლში, ნამდვილი თამაშით ვითამაშებ, როგორც 12 წლის ბავშვები თამაშობენ.. და ვიფიქრებ, რომ აქ, ამ პატარა ქალაქში, რომელსაც მე სოფელს ვეძახი, და რომელშიც არაფერი ხდება, ყველაფერი მაინც ძალიან, ძალიან  კარგად არის, მაშინაც კი, როცა არაფერია კარგად.
მერე წავალ ჩემს ნაძვებთან, იქ ვიპოვი ჩემს ხელებდაკაწრულ და მუხლებგადაყვლეფილ ბავშვობას, ვიპოვი სახლობანას და ყველა დამალობანას, რაც კი ოდესმე მითამაშია..ვიპოვი, და ვიფიქრებ, რომ რაც არ უნდა მოხდეს სხვაგან, აქ , მაინც , ყველაფერი კარგად იქნება, სხვანაირად კარგად.

დილის 9-დან საღამოს 9-მდე , ანუ -სად წავიდა ჩვენი ოცნებები?

                                 lost_dreams
დამიანები 6 – დან 25 წლამდე სწავლობენ, 65 წლამდე მუშაობენ.
მუშაობენ ყოველდღე, დილის 9- დან საღამოს 9- მდე. დადიან. გამუდმებით დადიან.. სწავლობენ, ასწვალიან, ბეჭდავენ, ბრძოლობენ, სიტყვით გამოდიან, დაარბენინებენ ქაღალდებს..ზოგჯერ დაწინაურდებიან, ზოგჯერ ჩამოქვეითდებიან, მაგრამ ისინი მუშაობენ, მუშაობენ გამუდმებით. თითქოს მოვალეობააო, თითქოს ვინმე აიძულებთო. ეჩვევიან ყოველთვიურ სტაბილურ შემოსავალს და ფიქრობენ რომ ესაა ცხოვრება..
სხვები მათზე ამბობენ რომ  “ცხოვრება აიწყეს”. ისინიც ფიქრობენ რომ ეს ასეა.
მაგრამ ზოგჯერ , უფრო კი ღამით, დაძინებისას, სხვანაირად ფიქრობენ..
ისინი მუშაობენ ყოველდღე, დილის 9 -დან საღამოს 9- მდე. და აღარ რჩებათ დრო ცხოვრებისთვის.
როდის უნდა იცხოვრონ, როცა არასოდეს სცალიათ, როდის უნდა იოცნებონ, როდის უნდა გაათენონ ღამეები , როდის უნდა დაუკრან პიანინოზე ღამის 2 საათზე,
როდის უნდა დახატონ განთიადი, როდის უნდა ითამაშონ, იმღერონ.. როდის უნდა მიატოვონ ყველაფერი..როცა დილიდან საღამომდე მუშაობენ?
რა იქნა ის ოცნებები ? ბავშვობაში სიზმრად ნანახი თავგადასავლები? მათ საძებნელად რატომ არ მიდიხართ? რატომ არ მიდიხართ ცხრა მთასა და ცხრა ზღვას იქით?
რამდენი ხანია მშობლიური სოფელი არ გინახავთ?
საქმეში ჩარგულებს, ხმაურიანი ქალაქის ქუჩებით გაბრუებულებს, რამდენი ხანია თქვენი ბავშვობის ქუჩა არ გინახავთ?
მაგრამ ამ განათებულ, დიდ ქალაქში, ხომ ასე ძნელია გაიხსენო ის პატარა, ასფალტაყრილი ქუჩა, რომელიც მთელ თქვენს ოცნებებს იტევდა..

გგონიათ თქვენი ბრალია? არა, ეს ცხოვრების ბრალია. ჩვენ არ ვართ ისეთი ძლიერები რომ ჩვენი თავი არ დავკარგოთ. რომ ჩვენი ოცნებები არ დავკარგოთ. უკვე არაფრისმთქმელი სიტყვაა ეს “ოცნებები”, მაგრამ ისინი ყველაზე ძვირფასები იყვნენ ერთ დროს თქვენთვის. სად არიან ის თავგადასავლები, რომლებიც საყვარელი წიგნის ფურცლებიდან მოიპარეთ და სასწაულებად დაიჯერეთ?
მერე კი ცხოვრება იწყება. ვმუშაობთ, რომ ვიცხოვროთ.
ჩვენ დავდივართ სამსახურში დილის 9- დან საღამოს 9- მდე. ასე გარბის მთელი ცხოვრება.. და მერე გვიკვირს, სად წავიდა ჩვენი ოცნებები.