11 ნოემბერი

ღეს ჩემი ბლოგი ორი წლის გახდა.

შარშან ვწერდი, რომ ერთი წელი, ცოტა იყო ცხოვრებისთვის, მაგრამ ბევრი იმისათვის, რომ ეს ცხოვრება აერია და ოცნებები თავდაყირა დაეყენებინა.
ახლა მგონია ,რომ ცხოვრების არევისთვის ერთი წუთიც საკმარისია.
image

ახლა იმასაც ვფიქრობ, რომ უფრო რთულადაა ყველაფერი , ვიდრე შარშან მეგონა.
უფრო რთულადაა , უფრო გაუგებრად, უფრო ცუდად.. და საერთოდ ყველაფერი “უფროა”  წელს.
შარშან ვწერდი, რომ ვერაფერი ვისწავლე ამ ერთ წელში-მეთქი.
წელს დავწერ რომ ვისწავლე, მაგრამ რა ვისწავლე ეს აღარ ვიცი. ეს ალბათ გაზრდაა უფრო.
შარშან ისიც კი მეგონა, რომ არასოდეს მომინდებოდა გაზრდა. მაგრამ , ახლა, მგონია რომ დავიღალე ბავშვობით.
ხედავთ? მეც ვერ წარმოვიდგენდი რომ ამას ვიტყოდი ოდესმე, მაგრამ ჰო. ზოგჯერ მეც მინდა დიდი ვიყო, ზრდასრული, (საშინელი სიტყვა არაა?)

შარშან არ ვიცოდი არც ნამდვილი ტირილი და არც ნამდვილი სიხარული. ახლა ვიცი.
ისევ მგონია რომ დრო ყველაფერს ცვლის და ისევ არ ვიცი ეს კარგია თუ ცუდი.
ისევ მგონია რომ ჩემს სოფელში ყველაფერი მაინც კარგად არის.
ისევ ყველა ლამპიონზე მეტად ის ლამპიონები მიყვარს , და ისევ მგონია რომ სანამ მათ დავითვლი, ბავშვად დავრჩები.
დღიურს ისევ ვწერ, მაგრამ ახლა უფრო ცოტაა დასაწერი.
ზამთარი აღარ მინდა. მცივა და ცუდია სიცივე. თან ამხელა ქალაქში.

შარშან ვწერდი, რომ ერთი წელი ცოტა იყო ცხოვრებისთვის, მაგრამ ბევრი, იმისთვის, რომ ეს ცხოვრება თავდაყირა დაეყენებინა.
ახლა მგონია რომ ამისთვის ერთი წუთიც საკმარისია.

Advertisements