წითელპომადიანი ქალი

14045702_1788333141382718_2246103410467225772_n

სიკვდილივით სევდიანი  და სიცოცხლესავით ლამაზი ქალი იყო ელენე.

ამოივლიდა ხოლმე, თავაწეული, მხრებში გაშლილი , ნელი და მძიმე ნაბიჯით. ძველი ჩითის კაბა ეცვა , ყვავილებით დაწინწკლული. ყველა კაბა ერთმანეთს ჰგავდა- მუხლს ქვემოთ, დაღილული და გახამებული საყელოთი.  სწორი ცხვირი ჰქონდა და აფრენილი წარბები. მუდამ წითელი პომადა ესვა. მოწითალო თმას ყოველთვის გადაწეულს და კოსად შეკრულს ატარებდა. და თვალები.. დიდებული თვალები ჰქონდა- ნუშისებრი, თაფლისფერი, საოცრად ნათელი და სევდაჩამდგარი თვალები.

..

მაშინ, 13 წლის გოგოსთვის, საოცრად მიმზიდველი და იდუმალებით მოცული იყო მარტოხელა, მუდამ მარტოდ მოსიარულე ულამაზესი ქალი. 

მისი ხმა მხოლოდ ერთხელ გავიგე- წყლის რიგში -” ბოლო თქვენ ხართ?” – მორიდებით კითხა დედაჩემს. დაბალი ხმა ქონდა, ქალური. რიგში თავდახრილი იდგა, თითქოს მისჯილი აქვს იქ დგომაო, ერთი სული ჰქონდა აევსო პატარა ყვითელი, საღებავგადაცლილი ბალონი და წასულიყო.

ახლა მიკვრის , რატომ მახსოვს ყველა დეტალი. ქალზე, რომელიც არავის აინტერისებდა. არავის. მხოლოდ ჩემთვის  ,13 წლის გოგოსთვის იყო ამ ქლის მარტოობა მიმზიდველი.
თუმცა, ესაც ბავშვური ცნობისმოყვარეობა იყო და მეტი არაფერი. მაშინ სხვა არაფერი შემეძლო.
უცნაური იყო, აზრად არასოდეს მომსვლია ოჯახში მეკითხა მის შესახებ. მთელი ცხოვრება ჩვენს ქუჩაზე ცხოვრობდა, პატარა , ერთსართულიან, წითელი აგურის სახლში. ეზოში ვარდებიანი ბაღჩა ჰქონდა. სკოლაში სიარულისას დილაობით ვაკვირდებოდი ხოლმე, ვარდებს კრეჭდა, ან რწყავდა. გამარჯობის თქმა მერიდებოდა. მაშინ  არ ვიცოდი რატომ. ახლა ვიცი.
ჩემს თვალში რაღაც მიუწვდომელი ჰქონდა მას, რაღაც იდუმალი. ის იყო ისეთი, როგორიც მინდოდა გავმხდარიყავი მე, როცა მისი ასაკის ვიქნებოდი.  მეგონა ყველა ასე აღიქვამდა მას-ლამაზად.  ეს მეგონა საოცნებო მდგომარეობა- ლამაზი ქალი.
ამიტომაც მერიდებოდა მისი, სადღაც მაღლა იყო. ზემოთ. სხვა სამყაროში.
მაგრამ ერთ დღესაც მოხდა ის, რამაც მთლიანად დაანგრია ყველაფერი. რამაც ამირ-დამირია წარმოდგენები, ღირებულებები, მაშინდელი ოცნებები და საერთოდაც- ყველა ფიქრი და აზრი.
ბიძაჩემის ერთი მეგობარის ცოლმა, სუფრაზე, ვითომ სხვათაშორის ახსენა, ელენეს რა კარგი ვარდები აქვს, ნერგი მინდა ვთხოვოვო. და, აღარ მახსოვს ვინ, მხოლოდ მახსოვს როგორ იკითხა სტუმართაგან ვიღაცამ – ვის, ბოზ ელენეს? – ჰო. – იყო პასუხი.
-ოო, მოიცა რა, მაგისი არაფერი გინდა შენი ჭირიმე.
და ეს ყველაფერი მშვიდად, აუღელვებლად ითქვა! ვითომც არაფერიო.
სახეზე საშინელი სიმხურვალე ვიგრძენი. ვერ გამეგო რა ხდებოდა. “ვარდები  “, “ელენე”, “ბოზი”, “ბოზი ელენე”, “მაგისი არაფერი გინდა”.. ეს სიტყვები ამერია თავში.
უკვე ვიცოდი რომ ბოზი, ეს იყო ძალიან ძალიან ცუდი რამ, და მას ყველაზე ცუდ ქალებზე ამბობდნენ. მათზე ვინც სხეულს ყიდდა. -“ნუთუ ის ამას აკეთებს” -გამიელვა საშინელმა აზრმა თავში.
სუფრიდან ავდექი, ყელში ბურთი მომებჯინა, მთლიანად მიხურდა სხეული. სხვა ვეღარაფერი მოვისმინე .
ეს იყო ყველაზე დიდი იმედგაცრუება , ყველაზე მძიმე დარტყმა- მე აღარ მყავდა მისაბაძი ადამიანი, მე აღარ მყავდა საოცნებო , იდეალი ქალი. ის ცუდი ქალი ყოფილა, ის ცუდი ქალი ყოფილა.. მხოლოდ ამას ვფიქრობდი.
თითქოს რაღაც მიეცხო და დააბინძურა, თითქოს დადაბლდა , მიწაზე დაეცა.
დროთა განმავლობაში შევეჩვიე ამას. ტვინში ჩამიჯდა რომ მე ვცდებოდი, რომ ის არ იყო კარგი, ის არ იყო იდეალური. ტკივილით მაგრამ ამას შევეჩვიე.
ამ ამბიდან მალევე დავტოვე ჩემი ბავშვობის სახლი და დიდ ქალაქში გადმოვედით.
ელენე აღარც გამხსენებია. უმნიშვნელო ბავშვობის მოგონებად იქცა.
მშობლებმა ქალაქში სამსახური დაიწყეს და რამოდენიმე წელიწადს აღარც ჩავსულვარ იქ. ზამთრობით ბებო ,პაპა და ბიძა თვითონ ჩამოდიოდნენ ხოლმე ჩვენთან.
მე გავიზარდე, აღარ ვიყავი 13 წლის. იმასაც მივხვდი რომ სილამაზე საოცნებო არ ყოფილა. სწავლით ვიყავი დაკავებული, ათასგვარ საქმიანობას ვედებოდი, აღარც კი მახსენდებოდა მშობლიური ქალაქი.
ერთ ზაფხულს, ტრენინგების შემდეგ გავიგე რომ ბებო ცუდად ყოფილა. მეორე დღესვე წავედი ტაქსით.
ის გრძნობა დამეუფლა , დიდი ხნის მიტოვებულს და უსაშველოდ ახლობელს რომ დაიბრუნებ. თან უცხოა, თან ახლობელი, და ძალიან ძალიან მტკივნეული..
როგორც კი სახლს მივუახლოვდი, იმ ქუჩას, იმ ჩასახვევს, ტვინში ყველაფერი ამომიტრიალდა, თითქოს ბოლო წლები დაპროგრამებულმა , დაჰიპნოზებულმა გავატარე და ახლა გამომაფხიზლესო.
ბებო მწოლიარე დამხვდა.
მისი ხელი მეჭირა და ყველაფერს ვუყვებოდი , ერთი წამითაც არ ვჩერდებოდი. ვიცინოდით, ვიტირეთ კიდეც.. ბოლოს ის ვკითხე რაც უნდა მეკითხა.
– ბებო, ელენე გახსოვს? ლამაზი ქალი რომ იყო.. როგორ არის?- გული ამომიბრუნდა, მეშინოდა არ გამეგო რომ იქ აღარ ცხოვრობდა ან ..
– არის ბებო, როგორც იყო. როგორ იქნება..
გულზე მომეშვა.
საღამოს ჩავუყევი ქუჩას, მის სახლთან გავჩერდი. ისევ ის გრძნობა დამეუფლა, რიდის, მოკრძალების.
დავაკაკუნე.
ფეხის ხმა არ გამიგია ისე გაიღო კარი. თითქოს კარებში იჯდა მიმსვლელის მოლოდინშიო.
შეცვლილი იყო. წლები დატყობოდა. ახლა უკვე შუახნის იქნებოდა. თვალებთან ნაოჭები გასჩენოდა, კანიც აღარ უბრწყინავდა. მხოლოდ თვალები, თვალები დარჩენოდა უცვლელი- სევდაჩამდგარი და მომღიმარი.
ტუჩებზე შევხედე-წითელი პომადაც უცვლელი იყო.
-გამარჯობა, მე.. მერი ბებოს შვილიშვილი ვარ..
-მობრძანდით, შემოდით.. -ოდნავ დაბნეულს ხმაში სიხარულიც ეტყობოდა.
დივანზე დავჯექი, ოთახს მოვავლე თვალი. ყველაფერი ძველი იყო. ძველი და.. მხოლოდ ერთი სიტყვა თუ აღწერდა ოთახს- მარტოსული.
მტვერდადებული წიგნები, ძველებული, ყვავილებით მოქარგული მძიმე, სქელი ფარდები, მრგვალი საღებავგადაცლილი მაგიდა..
ახლა გამიჩნდა ეს კითხვა , მხოლოდ ახლა- რატომ არის ეს ქალი მარტო, და რატომ უწოდეს ის სიტყვა მაშინ.. იმ დროს ჩემთვის განაჩენის მსგავსი სიტყვა. ახლა ყოველ ფეხის ნაბიჯზე რომ ისმის, მაშინ კი სიკვდილს რომ უდრიდა ჩემთვის.. რატომ გაიმეტეს მარტოობისთვის, რატომ არავის უნდოდა ის, რა დააშავა ასეთი?
..
ჩაი დამალევინა. სხვა არაფერი ქონდა.

-ბავშვობაში ძალიან მომწონდით- დავიწყე. – ძალიან ლამაზი იყავით.. მართლა.
-მადლობა ჩემო კარგო, მადლობა..
– გათხოვილი არ ყოფილხართ?- ვკითხე და ვინანე. ისედაც ვიცოდი რომ სულ მარტო იყო.
თავი დახარა, ჩაი მოსვა- ერთხელ მიყვარდა.- მიპასუხა და გამიღიმა.

-ერთხელ მიყვარდა. მაგრამ ..არ შეიძლებოდა. ჰოდა, ბავშვის ამბის მერე წავიდა.
-ბავშვის?- ..
– ჰო, ბავშვი გარდამეცვალა, ორი წლისაც არ იყო.. ამის მერე საბოლოოდ დაბრუნდა იქ, საიდანაც მოვიდა.
ცოლთან. – ხმადაბლა ლაპარაკობდა, თითქოს ეშინოდა არავის გაეგო. და თან მაგიდას ალაგებდა.
–  ცოლმა რომ გაიგო ერთმანეთი გვიყვარდა მიჩივლა, ქურდობა დამაბრალა, პოლიცია მოვიდა და ის ყელსაბამი ამოიღეს, მისმა ქმარმა რომ მაჩუქა. წამიყვანეს. – ასე მომაძახა- ბოზი და ქურდი ხარო. ყველას ესმოდა..
მოვკვდი, მაგრამ არ წავედი აქედან! შერცხვენილი ვიყავი მაგრამ არ წავედი..
იმის გამო ვერ წავედი. მიყვარდა და ვერ წავედი.
იმის მერე მოვიდა, პატიებას მთხოვდა სასამართლოზე რომ არ აღიარა ჩემი სიყვარული. მეფიცებოდა მიყვარხარო. ვუყვარდი.. უბრალოდ სუსტი იყო.
მერე..ბავშვის ამბავი მოხდა. ფილტვების ანთებით მომიკვდა.
მე მაბრალებდნენ, ვერ მოუარაო. ის ზამთარი შეშის გარეშე გავატარეთ.
-გაჩუმდა. რამოდენიმე წამს ტუჩებზე მიიდო მომუჭული ხელი.

ეს არის და ეს.-  ადგა . კედელზე დაკიდულ ტილოზე ხელები შეიწმინდა და გამიღიმა.
– თქვენ ძალიან ლამაზი ხართ. ახლაც ძალიან ლამაზი ხართ.. მხოლოდ ამის თქმა შევძელი.
-მადლობა ჩემო კარგო, მადლობა. -მომიახლოვდა და ხელი ხელზე დამადო. – გამომიარე ხოლმე როცა აქეთ იქნები, მე სულ აქ ვარ. არსად წავალ..

წამოვედი.
სიკვდილივით სევდიანი იყო იმ საღამოს მისი ეზო, და თვითონ ისევ სიცოცხლესავით ლამაზი.
ვერ ვპატიობდი ჩემ თავს ,მაშინ რომ სხვების სიტყვების გამო გული ავიცრუე ამ ქალზე, ჩემთვის იდეალურ ქალზე.
და თან ბედნიერი ვიყავი, რომ არ ვცდებოდი. ის უფრო დიდებული აღმოჩნდა ვიდრე მეგონა.
უფრო დიდებული და უფრო ძლიერი!
ძლიერი საიმისოდ რომ გაეძლო ყველა სიტყვისა და ყველა უგულო გამოხედვისთვის, ყველა მარტოობისთვის და არ წასულიყო, არ მიეტოვებინა ის, ვინც უყვარდა.
ძლიერი საიმისოდ რომ ეპატიებინა კაცისთვის სისუსტე , და არ შეეძულებინა ის,
ძლიერი საიმისოდ რომ მის თვალებში არ ჩამქრალიყო ნაპერწკალი, და მის ტუჩებზე არ გამქრალიყო წითელი პომადის კვალი.
მართლაც დიდებული ქალი იყო ელენე. სიკვდილივით დიდებული და სიცოცხლესავით ლამაზი..

Advertisements

ახლა რომ გეკითხა, როგორ ხარო..

image

‘ახლა რომ გეკითხა, როგორ ხარო, ავდგებოდი და ყველაფერს გეტყოდი.
გეტყოდი როგორ აცივდა ჩემთან, როგორ ერთნაირად ინთება და ქრება სინათლე აგურის, წითელსახურავიან სახლებში. იმასაც გეტყოდი, დილით, ფანჯრებზე მზის სხივები, შენს სიცილს მაგონებს მეთქი..
ახლა რომ გეკითხა როგორ ხარო ყველაფერს გეტყოდი, ყველა გამოვლილ  და არგამოვლილ ტრაგედიას მოგიყვებოდი.
მოგიყვებოდი როგორ ერთნაირად , თავჩაქინდრულები დგანან ლამპიონები ჩემი სოფლის გზადკეცილზე, იმასაც გეტყოდი, ყოველ წასვლა- წამოსვლაზე ვითვლი მეთქი.
ყველა დამალობანას და მთელ ჩემს ხელებდაკაწრულ ბავშვობას მოგიყვებოდი..ტყემლის ხეებით დაწყებული, ტომ სოიერით დამთავრებული.
შენ რომ გეკითხა, როგორ ხარო,ახლა რომ გეკითხა როგორ ხარო.. ყველაფერს გეტყოდი.
იმასაც, ჩემი ერთადერთი გადარჩენა შენი თვალებია მეთქი.
ახლა რომ გეკითხა, როგორ ხარო,
გეტყოდი. ყველაფერს გეტყოდი..’

ჩემს სოფელში ერთი ქალი ცხოვრობს

image

ჩემს სოფელში ერთი ქალი ცხოვრობს. გიჟ თამრიკოს ეძახიან.
ყველა ასე იცნობს.

ამოუყვება დილაადრიან ცენტრალურ ქუჩას. ამოუყვება და დადის ასე უსასრულოდ. ზევით და ქვევით, ზევით და ქვევით..დაღამებამდე.

ერთ გამვლელს არ დატოვებს უყურადღებოდ, ყველას ეხმიანება. გაშლის ხელებს და ლაპარაკობს. ლაპარაკობს სულ, დაუსრულებლად.
ხან ყვირის, ხან ჩხუბობს, ხან გლანძღავს, ხან კომპლიმენტებით გამკობს.
ბავშვობაში მეშინოდა კიდეც მისი. ახლა აღარ. რამდენჯერაც შემხვდება ღიმილი გადაეკვრება ხოლმე სახეზე. რა კეთილი ყოფილა მეთქი- გავიფიქრე.

აივლიან და ჩამოივლიან ასაკიანი ქალები და კაცები. ყველას გამოეხმაურება  თამრიკო. ისინიც გაასავსავებენ ხელებს და ერთსა და იმავეს იმეორებენ- ნწ ნწ, რა გოგო იყოო, ეს რა დაემართაო, ეს როგორ მოუვიდაო, რა ლამაზი იყო, რა ჭკვიანიო. თურმე ნუ იტყვით და ოქროს მედალზე დაუმთავრებია სკოლა! მერე ასეთივე წარმატებით უმაღლესი. იმდენ ბიჭს მოსწონდა თურმე.. ერთ-ერთი გამორჩეული გოგო ყოფილა.
იმასაც ამობენ, დედის სიკვდილის მერე მარტო დარჩა და იმის მერე დაემართა ასეო; ზოგი ამბობს- სამსახურს არ აძლევდნენ არსად, გამოაგდეს კიდეც, მაშინ პატრონი უნდა გყოლოდაო. ისიც გავიგე, დასცინოდნენ და ჭორებს უგორებდნენო.
ზოგი რას ამბობს ზოგი რას, ყველა რაღაცას ამბობს.

თამრიკო კი დადის აქეთ-იქით, აღმა და დაღმა, ზევით და ქვევით.
დადის თავის სიგიჟეებითა და ათასგვარი უსაშველობებით, დადის , დაატარებს მთელი ქვეყნის დარდებსა და უსამართლობას, ყველა მარტოობას რაც კი არსებობს ამქვეყნად, თან დააქვს გათენებული და არგათენებული ღამეები, თავის ტრაგედიებითა და ყველა სიკვდილით, რაც კი გამოუვლია,  დადის და თავის თავს ეძებს.

ვერ მივა თამრიკო იმ ქალებთან, მის დანახვაზე მუხლებზე რომ ხელებს ირტყამენ, რა გოგო გაგიჟდაო.  ვერ მივა , ვერ შეაჯანჯღარებს და ვერ ეტყვის- მაშინ სად იყავი, მარტოობისგან და უსამართლობისგან საკუთარ თავს რომ ვკარგავდიო.
ვერ ეტყვის თამრიკო.
ვერ ეტყვის, რატომ ვერ გადამარჩინეთ, რატომ ვერ მიშველეთო, საკუთარი თავი ხელიდან რომ მეცლებოდა, მაშინ სად იყავითო! მარტო რომ დავრჩი, ბრძოლა რომ აღარ შემეძლო, მაშინ სად იყავითო..
ვერ ამბობს ამას თამრიკო.
ამას მე ვამბობ. მაგრამ მხოლოდ ვამბობ და მეტი არაფერი.
***
გაგიჟება ადვილია.
გადარჩენაა ძნელი.

გიჟ თამრიკოს ყველა იცნობს. დიდიც და პატარაც. კაციც და ქალიც.
დადის თამრიკო ერთსა და იმავე ქუჩაზე, ერთი და იგივე ტანსაცმლით.
უყურებენ სინანულით ქალები, ზოგჯერ გამოელაპარეკებიან კიდეც.
ის კი დაყვება ქუჩებს, იქნებ სადმე საკუთარი თავი იპოვოს, წლების წინ წართმეული და უგზო უკვლოდ დაკარგული.

ავტობუსი.სასწაულები. ახალგორი.

995332_1739487122933987_6878938124650098495_nუშინ ავტობუსში ვიჯექი და ფანჯრიდან ვიყურებოდი. ჩვეულებრივი დღე იყო, არაფერი მომხდარა, უბრალოდ ვიჯექი , მივდიოდი და ათას რამეზე ვფიქრობდი.

უცბად, საიდანღაც, თითქოს ქარმა მოიტანაო,  მოვარდა ჩემი სოფლის სურნელი.
ახალგორის, ჩემი დაკარგული ახალგორის სურნელი.
უცბად მეცა,
შემომეჭრა,
თვალწინ ჩამიქროლა,
გულზე მომებჯინა ..
შედედებული,
გადასროლილი..
გულიდან, არგასახსენებელი ტკივილების კუნჭულიდან გადმოიღვარა მთელი იქ გატარებული ცხოვრება. უცბად გადმოიღვარა და თავზე დამატყდა.

***
სასწაულია, არა?
საიდან? როგორ? შუა ქალაქში, შუა დღისით, სულ სხვა განწყობაზე მყოფს, სულ სხვა ფიქრებში ჩაფლულს, ჩემი სოფლის სურნელი მომელანდა!

მოლანდებაა აბა რა, თან სურნელი კი არ იყო მხოლოდ, გრძნობა იყო, შეგრძნება, ხილული, ცოცხალი..
იქ რომ განმეცადა მხოლოდ, 10 წლის, ბედნიერ და უდარდელ ბავშვს, მზიან , თბილ დღეს ჩემს მდინარეზე.. ის გრძნობა მოვარდა ზუსტად.
მოვარდა და აბა , როგორ არ დამეწერა, როგორ ჩამეყლაპა ?

ვერ ჩავყლაპე და ვწერ.

მეორედ ვწერ ახალგორზე. 9 წელია არ მინახავს და მეორედ ვწერ.
ნახევარი ცხოვრებაა ჩემთვის 9 წელი. დედაჩემისთვის ცხოვრების რაღაც პერიოდია, რაღაც ნაწილი, რომელიც თავის მშობლიურ სახლს აშორებს. მაგრამ, ჩემთვის ნახევარი ცხოვრებაა, ნახევარი ცხოვრება და იმის იქით დატოვებული  მთელი ბავშვობა.

რაც ვიზრდები უფრო მეტად მენატრება.

***
ნამდვილი სოფელი იყო ახალგორი.
იცით როგორი ნამდვილი? ახლადგამომხვარი პურის სურნელით და რუების ჩუხჩუხით, ატალახებული ეზოთი, გზისპირა ტყეებით, ასფალტაყრილი ქუჩებით, ჩამოწოლილი ორღობეებით, ატმის ხეებით, გრილი საღამოებით, სოფლის ამბებით , ნამდვილი ადამიანებით.. ლეგენდებით, ისტორიებით, სასწაულებით..და იმ სურნელით , ყველაზე ნამდვილი სურნელით ამ ქვეყანაზე.

***
აი ასე მომენატრა ახალგორი. ასე უცბად.
ამოტივტივდა, ამოტივტივდა და შუა ქალაქში, დღისით, მზისით მომენატრა.
თვალწინ ჩამიქროლა , თავზე დამატყდა, გულზე შემომაწვა და..
როგორ არ დამეწერა..

***
მართლაც, რა არის 9 წელი ცხოვრებისთვის, თითქოს არაფერი. მაგრამ, ჩემთვის ნახევარი ცხოვრებაა 9 წელი, და იმის იქით დარჩენილი ჩემი ახალგორი.

4 am

tumblr_nszwapyckB1u54ryzo1_400
ღამის ოთხი. თუ დილის.
ჩემთვის ღამეა.
ამ დროს ადამიანების უმეტესობას სძინავს. მე არ ვიცი რა უფრო უკეთესია, როცა გინდა და ვერ იძინებ, თუ როცა არ გინდა და არ იძინებ. ალბათ ორივე თავისებურად  უსაშველო, უაზრო , გაურკვეველი მდგომარეობაა, რომელიც ნორმალურ ადამიანებს იშვიათად თუ გამოუცდიათ.

პირველად როდის მიხდვით, რომ ძილი არ გინდოდათ? უბრალოდ დროის კარგვად მიგაჩნდათ და ფიქრობდით, რომ ცხოვრება ძალიან ხანმოკლე იყო, იმისათვის, რომ ძილზე დაგეკარგათ?
ასეთი სისულელე სხვებისგანაც გამიგონია. გამხარებია- ვა, მართლა? მეც ზუსტად ასე ვფიქრობ-მეთქი..

“უძილობის მე-4-5 დღეს ადამიანს ეწყება ფსიქიკური დარღვევებიც. საძილე საშუალებების გამოყენება არ არის გამოსავალი. საჭიროა, სასწრაფოდ მიმართოთ ნევროპათოლოგს, გამოიკვლიოთ უძილობის მიზეზი და ერთად მოძებნოთ მისი აღმოფხვრის საშუალება. ექიმი-ჰიგიენისტები გვირჩევენ, დღე-ღამეში სრული 8 საათი გვეძინოს. ასეთია, მათი აზრით, ჯანმრთელი ადამიანის ფიზიოლოგიური ნორმა.”

მონაკვეთი ერთ-ერთ სამედიცინო საიტზე გამოქვეყნებული სტატიიდან, უძილობის შესახებ, რომლის მიხედვითაც , მე, სრულფასოვანი გიჟი უნდა ვიყო. იმიტომ, რომ ღრმა ბავშვობიდან, არასოდეს, არასოდეს მდომებია ძილი. მძინავს საშუალოდ ღამის 5 დან, დილის 10 საათამდე , ისიც პატარ-პატარა გაღვიძებებით.
მქონია პერიოდი როცა, ზემოთ ხსენებულ რეჟიმშიც ჩამდგარვარ თვითნებურად, მაგრამ ასეთი რეჟიმებიდან ძალიან მალე ვბრუნდები უძილობის სამყაროში, ბუნდოვან, გაურკვეველ, ბნელ , ჩუმ სამყაროში, სადაც გგონია, რომ მარტო ხარ, არავინ და არაფერი გიშლის ხელს, სადაც არავინაა და შენც შენ თავს უბრუნდები..
და ასე იწყება ღამის 4- ის ქრონიკები.

ღამის 4 -ზე ყველაფერი გახსენდება. ღამის 4-ზე ზუსტად იცი რა უნდა დაწერო ბლოგზე, წინადადებები მოდის და მოდის თავში, გიტრიალებს, ლაგდება .. ღამის 4-ზე ზუსტად იცი რა გინდა, ზუსტად იცი შპალერის ფიგურების განლაგება, მთვარის შექზე რომ იმახსოვრებ..ზუსტად იცი, რომ ჭერში ყურება ყელში ამოგივიდა  როცა გათენდება, შენი შეგროვებული წინადადებები და აზრებიც გაქრებიან და შენც ვეღარაფერს დაწერ ბლოგზე..
ზუსტად იცი რომ საშველი არ არის! და რომ სრული სისულელეა, უაზრობაა და უბედურებაა გეღვიძოს ღამის 4 -ზე.

მაგრამ მაინც გღვიძავს. და ყველაზე დიდი სისულელე ის არის, რომ არც გინდა სხვანაირად იყოს.

Continue reading

მხიარული და ბედნიერი

image

იფიქრიათ ოდესმე, რომ თუ ისეთი იქნებით, როგორიც სინამდვილეში ხართ, არავინ მიგიღებთ?
ან შეგიხედავთ საკუთარი ფოტოსთვის და გქონიათ ისეთი გრძნობა, თითქოს ეს თქვენ არ ხართ?
მე კი.
ადამიანის ყველაზე დიდი უბედურება ისაა, რომ დრო ცვლის, ის კი ვერც ხვდება ამას.
ისე გადის ცხოვრება , აღარც კი გვახსოვს როდის ვიყავით ბოლოს მხიარულები და ბედნიერები, ისეთები როგორებიც ვართ, როგორებიც ვიყავით და ალბათ ვიქნებოდით კიდეც, ყველაფერი სხვანაირად რომ ყოფილიყო.
მე მახსოვს როდის ვიყავი ბოლოს მხიარული და ბედნიერი. უბრალოდ კარგ ხასიათზე კი არა, ნამდვილად მხიარული და ბედნიერი.
ადრე ამას ვერ ვამჩნევდი, მაგრამ ახლა, ვუყურებ ხოლმე ჩემს საკუთარ ფოტოს და ვფიქრობ რომ ეს მე არ ვარ.
ვფიქრობ , რომ მე სხვანაირი ვიყავი, სხვანაირად ვფიქრობდი, სხვანაირად ვოცნებობდი, სხვანაირად ბედნიერი ვიყავი. სხვანაირად კი არა, ჩემებურად.
თუ თქვენც გიფიქრიათ მსგავსი რამ, იცოდეთ რომ ეს გაზრდა არ არის. ეს დაკარგვაა.
ვფიქრობ ხოლმე. რატომ არ მიყვარდა ბავშვობაში ასე ძალიან ჩემი სოფელი. რაც ვიზრდებოდი უფრო და უფრო მიყვარდებოდა. სულ ადრე კი ,არც ჰქონდა ჩემთვის აზრი ,ზაფხულს სოფელში გავატარებდი, თბილისში თუ სადმე სხვაგან. ეს მიჯაჭვულობა ამ პატარა და ცარიელი ქალაქის მიმართ მას შემდეგ დაიწყო, რაც გავიზარდე. როცა იქ ვარ, ჩემს ეზოში, უბრალოდ კედებით, მაისურით და ჯინსის შორტით, ცხენის კუდად შეკრული თმით და ყოველგვარი მაკიაჟის გარეშე, როცა არც ვფიქრობ როგორ გამოვიყურები, სწორედ მაშინ მგონია რომ ისევ ის ანა ვარ.. კიდევ მაშინ ვხედავ ჩემს თავს, როცა აქ ვარ, ჩემს ბლოგზე. როცა დღიურს ვწერ..
ეს ალბათ ის არის, რაზეც ყველა ვფიქრობთ, როცა მარტოები ვრჩებით..
გახსოვთ, როდის იყავით ბოლოს მხიარულები და ბედნიერები?

იქ

BeFunky_null_4.jpg  რთი დღეც და გავუყვები ჩემი სოფლის გზას.. ისიც ისევ ისეთი დამხვდება როგორიც იყო, ისევ ისეთი ჩუმი და ცარიელი. ისევ იგუგუნებს ღამით მატარებელი და ისევ აიკლებენ ძაღლები ყეფით ყველაფერს. ერთ დილას კი ისევ დამხვდება გადათეთრებული ჩემი ქუჩა, და ისევ ვიფიქრებ რომ ეს ქუჩა, ყველა სხვა ქუჩაზე მეტად მიყვარს ამქვეყნად.

მერე ჩავალ ეზოში, შევხედავ კედელზე ამოკაწრულ ჩემს სახელს, და მერე, როგორც 12 წლის, ისე ვითამაშებ თოვლში, ნამდვილი თამაშით ვითამაშებ, როგორც 12 წლის ბავშვები თამაშობენ.. და ვიფიქრებ, რომ აქ, ამ პატარა ქალაქში, რომელსაც მე სოფელს ვეძახი, და რომელშიც არაფერი ხდება, ყველაფერი მაინც ძალიან, ძალიან  კარგად არის, მაშინაც კი, როცა არაფერია კარგად.
მერე წავალ ჩემს ნაძვებთან, იქ ვიპოვი ჩემს ხელებდაკაწრულ და მუხლებგადაყვლეფილ ბავშვობას, ვიპოვი სახლობანას და ყველა დამალობანას, რაც კი ოდესმე მითამაშია..ვიპოვი, და ვიფიქრებ, რომ რაც არ უნდა მოხდეს სხვაგან, აქ , მაინც , ყველაფერი კარგად იქნება, სხვანაირად კარგად.