შეხვედრა ავტობუსში

image

ოგორც კი დავინახე, მაშინვე ვიცანი. ყვითლად შეღებილი თმა, ვარდისფერი პომადა. 80 წელს გადაცილებული იქნებოდა. 13 წლის წინანდელი კადრები დამიდგა თვალწინ, როგორ იჯდა როიალთან და მუდამ ერთნაირი, მომღიმარი გამომეტყველებით უკრავდა რახმანინოვსა და ჩაიკოვსკის.
ავტობუსში ამოვიდა, ადგილი დავუთმე. უცნაურია, თითქოს მოველოდი მის ნახვასო. მის სკამთან დავდექი.
თვითონ დამასწრო და გამომელაპარაკა, რუსული აქცენტით მითხრა -მადლობაო, როგორ შეგაწუხეო..
-მე თქვენ გიცნობთ – ვუთხარი და გავუღიმე.
ღიმილით შემომხედა-იცი, მე ინგლისურს ვსწავლობ!
-ძალიან კარგია ! -გავუცინე.
-რას საქმიანობ?- მკითხა ინგლისურად.
მეც ინგლისურად ვუპასუხე რომ ტელეჟურნალატიკას ვსწავლობდი თეატრალურში.
-ოიჰ ,თეატრალური, რა კარგია!
-იცით მე საიდან გიცნობთ? როცა მეხუთე კლასში ვიყავი, 2002 წელს, თქვენ ჩვენი კონცერტმაისტერი იყავით საბალეტო სკოლაში.
-ოო, მართლა? მე ახლაც ვუკრავ , სულ ვუკრავ, აბა!? -მერე ჩაფიქრდა და თითქოს თავისთვის  გაბრაზებულმა განაგრძო- ეხლა ახალი დირექტორია, განა მოცეკვავეა, არა, სხვა. საერთოდ სხვა..მერე უცებ შემომხედა და მკითხა- Are you married ?
-არა, გათხოვილი არ ვარ-გამეცინა.
-ოიჰ, უნდა გათხოვდე!
-თქვენ? შვილები გყავთ? – ვკითხე და მაშინვე ვინანე. მე ხომ ვიცოდი რომ მარტოხელა იყო. ეს არავის უთქვამს, უბრალოდ ვიცოდი. სხვანაირად ვერ იქნებოდა.

Continue reading

Advertisements

რატომ არ მივდივარ სხვაგან

                                                   36555_103486963142127_56652367_n
იფიქრია შემეცვალა ჩემი ცხოვრება. მარტო ცხოვრებაზეც მიფიქრია. ისიც მიფიქრია, ნეტავ სხვების თვალით როგორია ჩემი ცხოვრება მეთქი. მაგრამ ბოლოს, მაინც ისე ვტოვებ ყველაფერს, როგორც არის.
მაინც როგორია ის? და რატომ ვტოვებ მას უცვლელად? ამაზე ვფიქრობ ხოლმე. ხშირად არა, მხოლოდ ზოგჯერ ვფიქრობ. მაგრამ ეს მხოლოდ ფიქრია და მეტი არაფერი. იმიტომ რომ მომწონს ასე, მომწონს როგორც ვცხოვრობ, მომწონს როგორიც ვიღვიძებ დილით სახლში, სადაც მარტო მე არ ვარ.

მე დღესვე შემიძლია ავდგე და წავიდე. მაგრამ ამას არ გავაკეთებ, იმიტომ , რომ არ მინდა.
ჩემთვის თავისუფლება არ არის მარტო ცხოვრება. ჩემთვის თავისუფლებაა ვიცხოვრო ჩემს ოჯახთან და ვიყო ბედნიერი. ბედნიერი იმით რომ ისინიც თავისუფლები არიან.
მე მომწონს ეს. კი არ მომწონს, მიყვარს.
მიყვარს  როგორ მაღვიძებს მამაჩემი დილაობით, როცა ტელეფონზე გაუთავებლად ლაპარაკობს. მიყვარს , როგორ  ეძახის ის დედას, როცა პერანგს ვერ აუთოვებს.
მიყვარს,  როგორ მაღვიძებს დედა და როგორ ვეუბნები მე რომ ჯერ ადრეა.
მიყვარს , როგორ ვჩხუბობთ მე და ჩემი ძმა და მაინც ვფიქორბთ რომ ჩვენ ორნი, სულ ერთად ვიქნებით მთელი სამყაროს წინააღმდეგ.
მიყვარს ,საღამოს კარების გაღების  და მამაჩემის ნაბიჯებს ხმა.
მიყვარს , როგორ ვჩხუბბთ მე და ის, და თან ვიცით ,რომ როცა ვჩხუბობთ, ესეიგი ყველაფერი კარგადაა ამქვეყნად.
მიყვარს, როცა დედა მამშვიდებს და ჩემი ძმა მაცინებს, როცა სიკვდილი მინდა.
მიყვარს, რომ მამაჩემს ჩემი კატა ჩემ გამო შეუყვარდა, და რომ ახლა მართლა უყვარს ის.
მიყვარს როცა ჩემი მშობლები ყველაფერს წირავენ ჩემი ოცნებებისთვის, და ისიც მიყვარს რომ მე მათ ყველა ოცნებას ავუხდენ.
მიყვარს როცა ჩემს ძმასთან ერთად ჩვენი ბავშვობის ალბომს ვათვალიერებთ და ის ისევ იცინის ჩემზე. მე ვეჩხუბები და ვეუბნები რომ ვერ მაფასებს. ის ჩუმადაა. მეორე წუთში კი ყველაფერი გვავიწყდება.
მე კი არ მომწონს, მიყვარს ეს ყველაფერი. და თუ მე წავალ სხვაგან, ეს შეწყდება, აღარ იქნება. აღარ იქნება და მეც აღარ ვიქნები. მე ვიქნები ვიღაც სხვა. შეიძლება დიდი და დამოუკიდებელი, მაგრამ სხვა.

ფილმები-უბრალოდ ცხოვრებაზე

რსებობს ფილმები, რომლებშიც ვერ ნახავთ თავგადასავლებს, ვერ ნახავთ სულისშემძვრელ ისტორიებს .
შეიძლება განსაკუთრებულს და ჯერაც არ ნახულს  სულაც არაფერს გვიყვებოდეს ფილმი, და იყოს უბრალოდ   ცხოვრებაზე.
მართლაც მათი  შინაარსი სულ უბრალოა, ცხოვრებასავით.
არ გიფიქრიათ რომ სწორედ ასეთი ჩვეულებრივი ფილმები უფრო მეტს გვიტოვებენ ?
მე მოგიყვებით რამდენიმე ცხოვრებისეულ ფილმზე, რომელმაც ბევრ ისეთ რამეზე დამაფიქრა, რაზეც ალბათ არ დავფიქრებოდი, ეს ფილმები რომ არ მენახა..
Valentine`s day
ნამდვილი სიყვარული ისაა, როცა ადამიანი ისეთი გიყვარს როგორიც სინამდვილეშია, თავისი ცუდი თვისებებით.
როცა მასთან ხარ, იმიტომ კი არა რომ კარგია და მის ნაკლს ერ ხედავ, ხედავ, იმიტომ რომ  გიყვარს, და არ გინდა ცხოვრება მის გარეშე.
თუ გინდათ ნახოთ ჩვეულებრივი ამბები სიყვარულზე, ისეთ სიყვარულზე, როგირიც არსებობს. მაშინ ნახეთ ეს ფილმი.
valentines-day

Feast of love
ამ ფილმმა შეიძლება გულიც დაგწყვიტოთ, მაგრამ აუცილებლად დაეთანხმებით ფილმის პერსონაჟებს, რომლებიც ამბობენ, რომ სიყვარულისთვის შექმნა ღმერთმა ადამიანი.  Continue reading

შარიკა


აკო ბებოს ეზოში ერთი ტყემლის ხე იდგა. გამოზაფხულდებოდა თუ არა, უბნის ბავშვები შევესეოდით ამ ხეს და მალე ისე გავაჩანაგებდით, ერთი ტყემალი აღარ შერჩებოდა ხოლმე. მაკო ბებო სახლის კარს რომ გააღებდა, კარის ჭრიალზე ვიგებდით და თავპირისმტვრევით გამოვრბოდით ეზოდან. უკან კი შარიკა მოგვყვებოდა და გვაცილებდა, ის არასოდეს გვიყეფდა. შარიკა  მაკო ბებოს ერთადერთი მოსახლე იყო.

თეთრი იყო, საშუალო ზომის. არაფერით განსხვავდებოდა სხვა ძაღლებისაგან. ერთი ის იყო, საოცრად ნაღვლიანი თვალები ჰქონდა.
მთელი ეზო აკლებული ჰქონდა შარიკას. ყეფდა, უცხოებს უღრენდა   , დასდევდა ბურთებს, ჩვენც დაგვდევდა . ერთი სიტყვით ცხოვრობა ისე, როგორც სხვა ძაღლები ცხოვრობენ ,არც უკეთესად, არც უარესად.  უჩვეულო ის იყო, რომ ეზოს გარეთ არასოდეს გასულა.პატრონს არ მოშორებია. ერთ დაძახებაზე მასთან გაჩნდებოდა ხოლმე.

chemi ca
მაკო ბებო და შარიკა უერთმანეთოდ ვერ წარმოგვედგნა  . სულ ერთმანეთის კუდში დაბორიალობდნენ და ისინი ცალ-ცალკე არც არავის უნახავს. მე არ ვიცი როდის მოიყვანეს ის ჩვენს ეზოში, მაგრამ ბავშვობა მის გარეშე არ მახსენდება.

2005 წლის ზაფხული იდგა, მე-8 კლასში გადავდიოდი და როგორც წინა შვიდ ზაფხულს,
ახლაც არდადეგებს სოფელში ვატარებდი. Continue reading

ლაშა – გიორგი

    ჩემმა ლექტორმა, ისტორიკოსმა გიორგი კალანდიამ, გამომიქვეყნა ჩემი წერილი “ხელოვნების სასახლის” facebook -ის გვერდზე. რის გამოც დიდ მალდობას ვუხდი მას.
“საქართველოს დავით აღმაშენებლის სახელობის უნივერსიტეტის, ჟურნალისტიკის ფაკულტეტის სტუდენტის ,      ანა ბეჟაშვილის ერილი “

 

”ლაშა – გიორგი” – აზრები მეფის ფრესკასთან
(ფრესკის ასლი შესრულებული ტატიანა შევიაკოვას მიერ. დაცულია ხელოვნების სასახლის ოქროსფერ დარბაზში)

აშა-გიორგი, მეფე რომლის მიმართაც არაერთგავოვანი დამოკიდებულება გააჩნიათ ისტორიკოსებს.. რატომ მოსწონთ ან არ მოსწონთ ის, რით გამოირჩევა სხვა მონარქებისგან, რა შეცდომები დაუშვა და ვინ იყო ლაშა-გიორგი, ძლიერი ადამიანი თუ სუსტი მეფე?!

თამარის ვაჟი – ეს ორი სიტყვა უკვე საკმარისია იმისთვის, რომ წარმოვიდგინოთ, რა პატივი და დიდება სდევდა თან ახალგაზრდა მეფეს ბავშვობიდან. ტახტის მემკვიდრის და შემდეგ უკვე მეფის უზრუნველ ცხოვრებასა და დროსტარების სიყვარულზე ჰყვებიან ისტორიკოსები. მას თითქოსდა ყველანაირი შესაძლებლობა ჰქონდა ემართა სახელმწიფო სწორად, არ დაეშვა ის შეცდომები, რომლის გამოც დღეს წერენ, რომ სუსტი მეფე იყოო. მას შეეძლო დაეტოვებინა ლეგენდები თავის მმართველობაზე, ისე როგორც ეს დიდ მეფეს ეკადრება.

ალბათ იბადებიან ძლიერი მეფეები და ძლიერი ადამიანები, ალბათ არსებობს ადამიანური კანონები, რომლებსაც არ სცნობენ დიდი მეფეები…
Image
ლაშა-გიორგი ერთადერთია ბაგრატიონთაგან, რომლის სიყვარულის ისტორიაზეც მუდმივად წერენ. ჰყვებიან უფრო მეტს მის გრძნობებზე ვიდრე მის მმართველობაზე. იქნებ სიყვარულისთვის ბრძოლა არანაკლები გმირობაა, მით უფრო თუ ეს სიყვარული აკრძალულია? ლაშა-გიორგის Continue reading