ღია ბარათი ცალმხრივად შეყვარებულ გოგოებს

ცალხმრივ სიყვარულზე უნდა დავწერო.
ვიღაცებმა მომწერეს, (ვიღაცებმა კი არა, საკმაოდ ახლობელმა ადამიანებმა) რატომ გიყვარს დეპრესიული პოსტების წერა, რა სიყვარული და ტირილი აგიტყდაო.
საერთოდ მგონია, რომ წერის დროს არ აქვს მნიშვნელობა რა ხდება რეალურად. თუ ტკივილზე მინდა ტკივილზე დავწერ, თუ სიხარულზე მინდა სიხარულზე. მსახიობობას გავს წერა. გადაიცვამ ნიღაბს – ანუ განწყობას და წერ.
ცალმხრივი სიყვარული მძულს. მეზიზღება.
მგონია რომ ავამდყოფობაა. ფსიქოზის რაღაც ფორმა, ანდა აკვიატებული მდგომარეობის ერთ-ერთი სიმპტომი. ყველაზე არაჯანსაღი რამ, რაც კი გრძნობა არსებობს ამ ქვეყანაზე.
მაგრამ, მაინც ხშირად ვწერ ასეთ სიყვარულზე , ანუ აუხდენელზე, ცოცხლად დამარხულზე, მტკივნეულზე, საშინელზე, მომაკვდინებელზე.
ვწერ, იმიტომ, რომ ის არსებობს. იმიტომ, რომ არსებობენ ქალები, რომლებსაც ყველაზე კარგად ესმით ანნა კარენინასი, ანნა ბოლეინის, ედითის, ცვაიგის რომანიდან “მოუთმენლობა გულისა”, ანდა უცნობის ქალის, მომაკვდინებლად მტკივნეული წერილების ავტორისა, თვითმკვლელობის განაჩენი რომ გამოუტანა თავს.
ახლა მეტი არ მახსენდება. თუმცა ლიტერატურაშიც ბევრნი არიან და ცხოვრებაშიც. უმეტესად ქალები.
რატომ ვიყვარებთ იმ კაცს, რომელსაც არ ვუყვარვართ? ან არ ვუყვარვართ საკმარისად იმისათვის, რომ ჩვენ მოგვიძღვნან სიცოცხლე.
ეს არავინ იცის.
ამას პასუხი არ აქვს. და ამ უპასუხობით კვდებიან ადამიანები.

ქალებს კაცებზე მეტად ემოციური ფსიქიკა აქვთ. უფრო მეტად მძაფრად აღიქვამენ ყველაფერს და ერთადერთის ძიებისკენ არიან მიდრეკილნი. კაცებს კი.. სხვანაირად უმუშავებთ ტვინი. კაცებს, რაც არ უნდა “კარგები” იყვნენ ისინი, მაინც შეუძლიათ სიყვარული გადაანაწილონ. სხვებსაც გაუყონ. მეტ-ნაკლებობით უყვარდეთ ქალები. ზოგი მეტად, ზოგი ნაკლებად, ზოგი ისე, ზოგი ასე.. და ასე დაუსრულებლად.
ხედავთ რამხელა შეუთავსებლობაა? რამხელა სხვაობაა, რამხელა უფსკრულია.
ვრონსკის რომ გაეგო ანასთვის, ანა აღარ შეუვარდებოდა მატარებელს.
ვრონსკის რომ გაეგო ანას ტკივილი, ხომ გადაარჩენდა. მითუმეტეს მაშინ, როცა ანას ერთადერთი გადარჩენა თავად იყო.
კაცები არ უვარდებიან მატარებელს.
ძალა არ ყოფნით საიმისოდ. არც ძალა, და არც ტკივილი.
მე რა თქმა უნდა მყვარებია ასე. ასე, ამუ უპასუხოდ. ცალხრივად. რა თქმა უნდა ამან ბევრი მასწავლა. და თან მომკლა.
და რადგან ხედავთ რომ ცოცხალი ვარ, ესეიგი ფიზიკურად გადავრჩი.
არ არსებობს წუთი, მატარებლის ბორბლებს შევხედო და ანა არ გამახსენდეს . მერე კი ჩემი ცალმხრივი საწყალი სიყვარული. მაგრამ ვერ შევეჯიბრები მას.
არც მე ვარ ანა, და არც ის არის ვრონსკი.
ამიტომაც ვზივარ ახლა და ბლოგისთვის ახალ პოსტს ვწერ.
ცალმხრივ სიყვარულზე. გაცვეთილ და გადაღეჭილ თემაზე. რომელსაც, კაცები ვერასოდეს გაიგებენ.
მე მიყვარს ტკივილზე წერა.
ეს არის ჩემი პასუხი კითხვაზე -” რა დეპრესიულ პოსტებს წერ..”
და თუ კი ამას კითხულობთ და ფიქრობთ, სამყარო დაიქცა, ფიქრობთ რომ აღარაფერს აქვს აზრი, იცოდეთ, რომ მე მესმის თქვენი. და ისიც იცოდეთ, რომ წიგნებს სწორედ თქვენნაირ (ჩვენნაირ) ქალებზე წერენ.
არაგანსაკუთრებულებზე, გარიყილებზე,
ზედმეტებზე..
იმათზე, ვინც არ აირჩიეს, ვინც ვერ დაინახეს, ვინც ვერასოდეს იცნეს.
ასეთ ქალებზე წერდა ცვაიგი. ასეთი ქალების თვალებშია სევდა ყველაზე მშვენიერი.
ასეთი იყო ანნა.
და მეც ასეთი ქალებისთვის ვწერ. დაე წაიკითხონ და იფიქრონ, აი სადღაც, ვიღაცას მათი ესმის.

ჰო.
მეც არაგანსაკუთრებული ვარ.
მეც არ ამირჩიეს.
არ შემიყვარეს.
და მე მესმის თქვენი.

რამდენი ცუდი ხდება ცხოვრებაში, არა? რამხელა ტრაგედიებით არის სავსე ეს უშველებელი ლურჯი ბურთი, დედამიწას რომ ეძახიან. რამდენს უძლებენ ადამიანები. და ჩვენ ეს გვხვდა წილად, უპასუხოდ გვიყვარდეს. ეს ან დამთავრდება ან არა. ან დავიწყებას მიეცემა , ან არა.

უნდა შევეგუოთ.

(სამაგიეროდ, ამდენი ტანჯვის საფასურად, სამოთხეში მოვხვდებით. :დ )

სიყვარულით, ანა.

Advertisements

მატარებელი. წერილი.წვიმა.

 

DSC_1856-1
დგა გაუნძრევლად. ბაქანი სავსე იყო ხალხით. წვიმდა. ის იდგა , ხელში გაშლილი ფურცელი ეჭირა. გაფითრებულიყო, ეტყობოდა ერბინა. მძიმედ სუნთქავდა. გაშეშებული, თვალმოუცილებლად უყურებდა მიმავალ მატარებელს.
იდგა კიდევ ორიოდ წუთს. მერე ქაღალდს დახედა. ერთხანს უყურა, სწრაფად დაკუჭა, ძირს დააგდო და უკანმოუხედავად , სწრაფი ნაბიჯით გაუყვა გასასვლელს.
მივედი. ჩუმად, თითქოს მითვალთვალებენო, მიმოვიხედე, ავიღე ფურცელი და  გავშალე. გაკრული ხელით ეწერა, მაგრამ ლამაზად, ქალურად, დახრილი ასოებით:

‘-რაღაც მთავარი მინდოდა მეთქვა.
რაღაც ისეთი, ჩემს თავს რომ შეგაყვარებდა..და..
ვერ გითხარი.
რაღაც მთავარი მინდოდა მეთქვა..
გუშინ საღამოს, ან უფრო ადრე.
რაღაც ისეთი..როგორ ვთქვა.. ახდენილი ოცნების მსგავსი,
ადრე გაზაფხულის მსგავსი,
წიგნში ნაპოვნი წერილის მსგავსი.. რაღაც მთავარი. გესმის?
მაგრამ..
ვერ გითხარი.
შენ კიდევ ადექი და წახვედი.
გეგონა დაგივიწყე, გეგონა გული ამიცრუვდა შენზე.
რაღაც მთავარი მინდოდა მეთქვა. და ვერ გითხარი.
მაპატიე.’

სამი სიკვდილი

image

სამჯერ ვნახე სიკვდილი საკუთარი თვალით.
ერთხელ ადამიანის, ერთხელ ცხოველის, ერთხელაც სიყვარულის.

სამივეჯერ მოვკვდი.

მერე ავდექი და სამივე გულის არგასახსენებელი ამბების უშორეს კუნჭულში გადავისროლე, გამოვკეტე და ცხოვრება გავაგრძელე.

ეს არ არის ადვილი.
ძნელია.
სიკვდილივით ძნელი.

ან იქნებ, სიკვდილი სულაც არ არის ძნელი, იმათთვის ვინც კვდება? იქნებ სიკვდილზე ადვილი არაფერია?
იქნებ ჩვენ, ცოცხლებს გვგონია ტრაგედია? იქნებ ჩვენ უფრო ვკვდებით..

ნეტავ, რამდენჯერ უნდა მოკვდეს ადამიანი, იმ, მთავარ, საბოლოო სიკვდილამდე. ნეტავ სად არის საზღვარი, სად მთავრდება , სად წყდება ადამიანი..

“მე მეგობარი მომიკვდა წუხელ,
ასე ჩიტები კვდებიან მხოლოდ..”

სამჯერ ვნახე სიკვდილი საკუთარი თვალით.
სამივეჯერ მოვკვდი.

ნეტავ რამდენი სიკვდილი დამრჩა..

“აბა, გაზაფხულზე რა უნდა მარტოობას “

image

რაღაც გაორება გემართება , უყურებ და ხედავ, რომ სიყვარული არ არსებობს. უყურებ როგორ ეცვლებათ გრძნობები. კვდებიან სიყვარულისგან, და მერე -ჰოპ, აღარ უყვართ.
თელავენ, ზედ უვლიან, აცამტვერებენ, ამიწიერებენ, აუფერულებენ.. ჰოდა აღარ გინდა ასეთი. ის გინდა, სხვა, სხვანაირი, ნამდვილი..წიგნებში და ფილმებში რომ არის ისეთი, ადრე რომ იყო ისეთი, ძალიან ადრე, სხვა ეპოქაში.

მერე უკვე წიგნებში წაკითხული სიყვარულის გჯერა , ფილმებში ნანახის, გაგონილის, მოყოლილის..
არადა, როგორ შეიძლება , ხომ წარმოუდგენელია, სიყვარულის არ გჯეროდეს! ეს იგივეა, ღმერთის არ გჯეროდეს.. იმის არ გჯეროდეს, რამაც უნდა გადაგარჩინოს..

***

“- თუ გინდა არ აგიხილოს, რა მოხდა მერე, მე ხომ მხედავ?
– შენ კი გხედავ, სოსოია.
– აბა, მეტი რა გინდა, ხატია?
– მეტი არაფერი. “

და რა უნდა გინდოდეს მეტი?

სადღაც ხომ იყო, ხომ არსებობდნენ სოსოია და ხატია, რომეო და ჯულიეტა, პოლი და ვირჟინი, ჯეკი და როუზი, გედია და მარიტა, ინგა და კუკარაჩა..სადღაც ხომ იყო სიყვარული. შენთვის თუ არა, ვიღაცისთვის ხომ იყო.
აი ესაა მთავარი.
თან ხომ , გაზაფხულია და, აბა , გაზაფხულზე რა უნდა მარტოობას.

ზამთარი. წვიმა. ფანჯრები.

არ ვიცი მე მეჩვენება თუ მართლა ასეა, მაგრამ მგონია, რომ ყველა სევდა ზამთარში ახსენდება ადამიანს.

ადრე ვწერდი რომ ზამთარი მიყვარდა. ახლაც მგონია რომ მიყვარდა, მიყვარდა ადრე, დიდი ხნის წინ, როცა ყველაფერი კარგად იყო.
წარმოიდგინეთ, რომ გიყვარდათ ადამიანი, ძალიან გიყვარდათ. მაგრამ იმდენი ცუდი მოგონება დაგიგროვათ, იმდენად გატკინათ, რომ ახლა აღარც გიყვართ და ვეღარც ივიწყებთ. სადღაც შუაში ხართ გაჩხერილი და ვერც წინ მიდიხართ და ვერც უკან.

image

ახლა, როცა ვიცი რომ ერთ თვეში მოვა, მოვა მთელი თავისი დიდებულებით, მთელი თავისი იდუმალებით, სითეთრით, სიცივითა და მარტოობით, მეშინია მისი.
წარმოგიდგენიათ? მეშინია იმის , რაც ადრე ძალიან მიყვარდა.
ასეც ხდება ალბათ.

ადრე წვიმაც მიყვარდა. დავდიოდი, თვალებს ვხუჭავდი და სახეს ცას ვუშვერდი. მიხაროდა წვიმა. გაქცეულ გამვლელებს ამაყად გადავხედავდი ხოლმე- ნახეთ! მე წვიმის არ მეშინია! ბედნიერი ვარ რომ ვსველდები, რომ მცივა, და არც-ერი წამით არ ავუჩქარებ ფეხს!
იცით , როგორ მიყვარდა წვიმა ?
და ახლა, ამ წუთას, იცით როგორ მეშინია მისი ?
იცით როგორ მინდა გამოტოვოს ღმერთმა ზამთარი..მარტო წელს..
ზოგჯერ ისე გვინდა ადამიანებს მზე, ისე გვინდა სითბო ,ისე გვინდა რაღაც ათბობდეს, ზამთრის გამოტოვებაც კი შეიძლება ვინატროთ..
რას არ იტყვის არა ადამიანი? რას არ ინატრებს და რას არ მიედმოედება..
ფანჯრები დახურულია. მოპირდაპირე სახლს ვუყურებ. ფანჯარაში სინათლე მკრთალად ანათებს. ვფიქრობ, რომ შეიძლება იმ ფანჯრიდანაც უყურებს ვიღაც ჩემს ფანჯრებს, და ამის შესახებ არც მე ვიცი, და არც მან.
იქნებ მასაც ეშინია ზამთრის.
რას არ იფიქრებს ადამიანი..

ოქტომბერი

ყველა გაჭირვებას გაუძლებს ადამიანი. შიმშილს, სიცივეს, უსახლკარობას..ყველა დაბრკოლებასა და უბედურებას გაუძლებს, მაგრამ გულისტკივილს-ვერა.

image

“მე მეგობარი მომიკვდა წუხელ,
ასე ჩიტები კვდებიან მხოლოდ.
როდესაც ვეღარ უძლებენ წუხილს,
და ..ნებდებიან ბოლოს და ბოლოს..”

ამ ტკივილზე ვამბობ. ჭილაძის ლექსიდან პატარა სტრიქონია, მაგრამ , როცა ტკივილზე ვწერ , ტკივილისგან სიკვდილზე, პატარა ჩიტი მახსენდება მეც. ყველაზე დაუცველი , მარტოხელა პატარა ჩიტი.

მაინც ვერ ვიგებ, ვერ ვხსნი..როგორ შეიძლება შენს გვერდით ადამიანი კვდებოდეს, კვდებოდეს დარდისაგან, უსაშველო დარდისაგან და ამას ვერ გრძნობდე.

ადამიანების უბედურებაც ალბათ ესაა. სხვის ტკივილს ვერ ვგრძნობთ. მაგრამ აბა ჩვენ გვტკიოდეს, მაშინვე უსამართლობაზე ავლაპარაკდებით, ცრემლს დავღვრით და იმასაც კი გავბედავთ ღმერთს მოვთხოვოთ პასუხი..

ჰო. ეს არის ადამიანების უბედურება. კიდევ ის, რომ პასუხებს არასწორ ადგილას ვეძებთ ; კიდევ ის, რომ ბრძოლას ვეღარ ვახერხებთ, ვეცემით, ძირს ვწვებით და საკუთარი ცრემლების გემოს ვიმახსოვრებთ; ვაკვირდებით, როგორ გვერჭობა გულში პატარა, უხილავი ნემსები და სუნქთვის საშუალებას არ გვაძლევენ.

ან დავნებდებით, ან ავდგებით.
მაგრამ რა ძნელია, რა საშინლად ძნელია წამოდგე.. წარმოუდგენლად ძნელი.

image

“კატების სიყვარული სავალდებულოა “

მ დღეს ვუყურე “დისქავერის” გადაცემას სახელად- “კატების სიყვარული სავალდებულოა“(Must love cats). ეს იყო სიყვარულის უდიდესი გამოვლინება.

image

იყვნენ ადამიანები, რომლებსაც ჰქონდათ სასტუმრო კატებისთვის, თავად მიჰყავდათ უპატრონო კატები და აცხოვრებდნენ მათ სრულ კომფორტში; ვნახე ექიმი, რომელამაც თვითონ გაიღო 10 000 დოლარი და კატას გაუკეთა ფეხების პროთეზი .ამას გარდა ათობით კატა ჰყავდა გადარჩენილი უსასყიდლოდ.
ეს ყველაფერი ხდება ძალიან ბევრ ქვეყანაში:ინგლისში რიგები დგას კატის ასაყვანად, იაპონიაში საერთოდ კულტი აქვთ ამ ცხოველის ,ესპანეთსა და ევროპის ბევრ ქვეყანაში ვერც ნახავთ ქუჩაში უპატრონო კატასა და ძაღლს.

image

ეს  არ ხდება აქ.
მხოლოდ აქ გეტყვიან რომ მეტი საქმე არ გაქვს, როცა წუხარ გარეთ , სიცივეში მყოფ კატებზე და იმაზე, რომ მათ დააძინებენ და მოკლავენ.
რატომ არ გესმით, რომ კატებსა და ძაღლებზე წუხილი არ ნიშნავს რომ საქმე არ გაქვს, ეს ნიშნავს რომ უნდა დაეხმარო მათ, ვისი დახმარება შეგიძლია. შეიძლება არ გქონდეს ფული, რომ  უსახლკარო ადამიანს მისცე სახლი, უზრუნველყო ყველანაირად ,მაგრამ ხომ შეგვიძლია მათ დავეხმაროთ ისე, როგორც შეგვიძლია?  გავუნაწილოთ საჭმელი, დავეხმაროთ ცოტაოდენი ფულით?
და მითუმეტეს ყველას გვაქვს  ერთი ნაჭერი პური, რომ დავაპუროთ უპატრონო კატა და ძაღლი. ხომ გვაქვს ყუთი რომ გავუკეთოთ მათ სახლი.. ან დავდოთ ფოტო ინტერნეტში და გავაჩუქოთ მზრუნველ პატრონზე? სიკეთის თეორიაა. დაეხმარე ისე, როგორც შეგიძლია.

image

არც კი მინდა წარმოდგენა როგორი იქნებოდა დღე, ჩემი პატარა ბიჭის გარეშე.. მისი ხტუნვისა და თამაშის გარეშე, იმის გარეშე ,როგორ დარბის, როგორ მეძახის, როგორი თბილია და საყვარელი..
ასე რომ..აიყვანეთ კატები! ❤
ნუ მისცემთ საშუალებას სხვებს სიცოცხლე წაართვან ამ უსაყვარლეს არსებებს, ნუ დაუშვებთ რომ გაიყინნონ გარეთ ან შინშილით დაიხოცნონ.
თქვენი ცხოვრება სულ სხვანაირი გახდება , როცა ამ საყვარელ ცხოველს მიიყვანთ სახლში. დამიჯერეთ❤