წითელპომადიანი ქალი

14045702_1788333141382718_2246103410467225772_n

“-სიკვდილივით სევდიანი  და სიცოცხლესავით ლამაზი ქალი იყო ელენე.
ამოივლიდა ხოლმე, თავაწეული, მხრებში გაშლილი , ნელი და მძიმე ნაბიჯით. ძველი ჩითის კაბა ეცვა , ყვავილებით დაწინწკლული. ყველა კაბა ერთმანეთს ჰგავდა- მუხლს ქვემოთ, დაღილული და გახამებული საყელოთი.  სწორი ცხვირი ჰქონდა და აფრენილი წარბები. მუდამ წითელი პომადა ესვა. მოწითალო თმას ყოველთვის გადაწეულს და კოსად შეკრულს ატარებდა. და თვალები.. დიდებული თვალები ჰქონდა- ნუშისებრი, თაფლისფერი, საოცრად ნათელი და სევდაჩამდგარი თვალები.
მაშიც 13 წლის გოგოსთვის, საოცრად მიმზიდველი და იდუმალებით მოცული იყო მარტოხელა, მუდამ მარტოდ მოსიარულე ულამაზესი ქალი.
მისი ხმა მხოლოდ ერთხელ გავიგე- წყლის რიგში -”

Continue reading

მატარებელი. წერილი.წვიმა.

 

DSC_1856-1
დგა გაუნძრევლად. ბაქანი სავსე იყო ხალხით. წვიმდა. ის იდგა , ხელში გაშლილი ფურცელი ეჭირა. გაფითრებულიყო, ეტყობოდა ერბინა. მძიმედ სუნთქავდა. გაშეშებული, თვალმოუცილებლად უყურებდა მიმავალ მატარებელს.
იდგა კიდევ ორიოდ წუთს. მერე ქაღალდს დახედა. ერთხანს უყურა, სწრაფად დაკუჭა, ძირს დააგდო და უკანმოუხედავად , სწრაფი ნაბიჯით გაუყვა გასასვლელს.
მივედი. ჩუმად, თითქოს მითვალთვალებენო, მიმოვიხედე, ავიღე ფურცელი და  გავშალე. გაკრული ხელით ეწერა, მაგრამ ლამაზად, ქალურად, დახრილი ასოებით:

‘-რაღაც მთავარი მინდოდა მეთქვა.
რაღაც ისეთი, ჩემს თავს რომ შეგაყვარებდა..და..
ვერ გითხარი.
რაღაც მთავარი მინდოდა მეთქვა..
გუშინ საღამოს, ან უფრო ადრე.
რაღაც ისეთი..როგორ ვთქვა.. ახდენილი ოცნების მსგავსი,
ადრე გაზაფხულის მსგავსი,
წიგნში ნაპოვნი წერილის მსგავსი.. რაღაც მთავარი. გესმის?
მაგრამ..
ვერ გითხარი.
შენ კიდევ ადექი და წახვედი.
გეგონა დაგივიწყე, გეგონა გული ამიცრუვდა შენზე.
რაღაც მთავარი მინდოდა მეთქვა. და ვერ გითხარი.
მაპატიე.’

ჩვენ რომ ფილმში ვიყოთ

13239312_609137599252332_6895682304676841413_n
ვენ რომ ფილმში ვიყოთ-მეთქი, ვფიქრობდი. ანუ-მე და შენ.
ყველაფერი სხვანაირად იქნებოდა:
შენ  ყველაფრით განებივრებული, პოპულარული ბიჭი იქნებოდი.
მე ერთი ჩვეულებრივი გოგო.
ყველაფრით ჩვეულებრივი. ჩვეულებრივი თმით, ჩვეულებრივი თვალებით, ჩვეულებრივი მოსაწყენი ცხოვრებით. მხოლოდ ჩემი სიყვარული იქნებოდა არაჩვეულებრივი, რომელსაც ყველა შეამჩნევდა ..შენს გარდა.
ჰოდა, შენც ადგებოდი და ყველას შეამჩნევდი, ყველას შეიყვარებდი, ყველას დაინახავდი.. ყველას- ჩემს გარდა.
ჩვენ უბრალოდ მეგობრები ვიქნებოდით და მეტი არაფერი.
და ასე გავიდოდა დღეები, კვირები, თვეები.. იქნებოდი-შენ შენთვის. მე არავისთვის.
დავჯდებოდი საღამოობით ფანჯარასთან და დავწერდი შენს ყველა გამოხედვას, შენს ყველა მაისურის ფერს, და შენს სიცილს, მზის სხივებად რომ მეჭრება სახეზე, ყოველ შენს დანახვაზე.

Continue reading

შენ მართლა აქ ხარ? თუ მე ვოცნებობ..

13697050_1778906818992017_2719519915285127695_n
“-შენ მართლა აქ ხარ? ..თუ მე ვოცნებობ?

(უკვე ვერ ვარჩევ ოცნებას რეალობისგან)
შენ მართლა აქ ხარ?  იქნებ სიზმარია. ვეღარ ვარჩევ შენს სახეს, იმდენი დრო გავიდა..”

დარწმუნებული ხარ, რომ დამიჯერებდი, თუ კი ყველა იტყოდა რომ ვტყუი?
მე კი ისევ შენს ღიმილზე ვფიქრობ..
თვალებში სიამაყეჩამდგარ ღიმილზე. და თითქოს, უკვე, ძნელად ვიხსენებ შენს სახეს.
იმისიც კი მეშინია, არ დამავიწყდეს შენი თვალები.
..
და მაინც ვერ ვიჯერებ, რომ ჩემი დავიწყება შეგიძლია,
სხვისი პოვნა შეგიძლია! სხვისი , გესმის? ვიღაც ახლის..
..
იმ სხვას შეუძლია ადგეს და წავიდეს.
სხვას შეუძლია უყვარდე, და სხვასთან იყოს.
მე შემიძლია სხვასთან იყო , და მიყვარდე.
..
ჩემთვის უშენობა სეზონებით იზომება.
შენთვის ცხოვრების ერთი გვერდია.

ზაფხულიც უშენოდ ჩაივლის.

***
მე დღესაც არ ვიცი რამდენი ფოთოლი უნდა ჩამოვარდეს, შემოდგომას შემოდგომა რომ  დაერქვას.
არ ვიცი რამდენი ვაშლი უნდა აყვავდეს,  გაზაფხული რომ მოვიდეს ჩემს ქუჩაზე.
ისიც არ ვიცი, რამდენი ხელის გაწვდენაზეა ტყემლის ხე ჩემი ფანჯრიდან, ან რამდენი ბავშვობა დამრჩა, სანამ ნაძვები ფერს შეიცვლიან..
მაგრამ ვიცი,  დაგიჯერებდი მაშინაც, თუ კი ყველა იტყოდა, რომ ტყუი..

სამი სიკვდილი

image

სამჯერ ვნახე სიკვდილი საკუთარი თვალით.
ერთხელ ადამიანის, ერთხელ ცხოველის, ერთხელაც სიყვარულის.

სამივეჯერ მოვკვდი.

მერე ავდექი და სამივე გულის იმ არგასახსენებელი ამბების უშორეს კუნჭულში გადავისროლე, გამოვკეტე და ცხოვრება გავაგრძელე.

ეს არ არის ადვილი.
ძნელია.
სიკვდილივით ძნელი.

ან იქნებ სიკვდილი სულაც არ არის ძნელი, იმათთვის ვინც კვდება? იქნებ სიკვდილზე ადვილი არაფერია?
იქნებ ჩვენ, ცოცხლებს გვგონია ტრაგედია? იქნებ ჩვენ უფრო ვკვდებით..

ნეტავ, რამდენჯერ უნდა მოკვდეს ადამიანი, იმ, მთავარ, საბოლოო სიკვდილამდე. ნეტავ სად არის საზღვარი, სად მთავრდება , სად წყდება ადამიანი..

“მე მეგობარი მომიკვდა წუხელ,
ასე ჩიტები კვდებიან მხოლოდ..”

სამჯერ ვნახე სიკვდილი საკუთარი თვალით.
სამივეჯერ მოვკვდი.

ნეტავ რამდენი სიკვდილი დამრჩა..

მზე.მაისი.შენ.

12961611_1741685989380767_9038692148215533852_n

‘შენ იცინი, მე გიყურებ,
და ამ დროს გრძნობა ისეთია,
თითქოს, სადღაც,
მზე ამოვიდა..’

***
ხადანხან ვფიქრობ ხოლმე.. რა იქნებოდა, რომ არ გამეცანი, რომ არ მენახე.. რა იქნებოდა, შენ რომ არ იყო.. ალბათ არც არაფერი იქნებოდა.
შენ რომ არ იყო, შენ რომ არ იცინოდე, შენ რომ არ მიყურებდე, შენ რომ არ მწერდე.. რა აზრი ექნებოდა ამ  უსაშველო გაზაფხულს, უთავბოლო მაისს, სხივებად რომ ასკდება ფანჯრებს და ლამისაა სიყვარულის მეც დავიჯერო.. რა აზრი ექნებოდა, შენ რომ არ  იყო..
არც არაფერი.

***

“-დარჩი რა..”

image

“-რა აზრი აქვს, რომ უსაშველოდ ლურჯია ცა,
და ქუჩა ახლახანს ნაწვიმარი,
შენ თუ არ მოგიყევი.
დარჩი რა..”

შენგან წასულ, ზურგშებრუნებულ ადამიანს უყურებ და მარტო ის შეგიძლია, იჯდე და დაუსრულებლად იფიქრო ერთი და  იგივე – როგორ შეუძლიათ..

როგორ შეუძლიათ ადგნენ და წავიდნენ,
ასე ერთი ხელის მოსმით, ასე უცებ..

ისე, თითქოს არასოდეს ყოფილან შენს ცხოვრებაში, თითქოს არასოდეს უთქვამთ, რომ შენს გვერდით იქნებოდნენ, თითქოს არასოდეს გადაურჩენიხარ სიკვდილის პირას მყოფი, თითქოს არასოდეს გაუცინებიხარ, როცა ტირილის მეტი არაფერი გდომებია..თითქოს არასოდეს უთქვამთ, რომ უყვარხარ და მათთვის განსაკუთრებული ხარ, თითქოს არასოდეს ყოფილან შენები, ისეთი შენები, ისეთი ახლობლები, როგორც ბავშვობა, როგორც სახლი, როგორც ახლადგამომცხვარი პურის სუნი.. ან რაიმე ამდაგვარი.

თითქოს ვერც ხვდებიან, რომ შეიძლება შენი უკანასკნელი იმედები არიან, რასაც უნდა ჩაებღაუჭო, რამაც უნდა გადაგარჩინოს და ისევ ირწმუნო რაღაცის არსებობა..
თითქოს არ გტოვებდნენ ცარიელს და მარტოს, ისეთს როგორიც გიპოვეს.
ისე მიდიან..თითქოს სულ მარტო არ რჩებოდე
და ..

ისე მიდიან, ისე გარბიან,  ზიხარ და ვეღარაფერს ამბობ, მხოლოდ ტკივილს და შიშს გრძნობ. ძალიან გინდა უთხრა, ძალიან.. მაგრამ არ შეგიძლია, ისე მიდიან, ისე გარბიან, რომ ვეღარ ეტყვი
-დარჩი რა..