ახალგორი..


                                                                                                 “ლამის ჩამოიღონ ზეცა წეროებმა,
                                                                                         სახლი, მოწყენილი, სადღაც იყურება” 

ვიწრო, ძველ, ასფალტაყრილ ქუჩას რომ დაუყვებით, ხევს რომ გადაკვეთთ, პირველივე შესახვევში დიდ სახლს დაინახავთ, ცისფერი ჭიშკრით. ძველია, დროს ბზარები დაუმჩნევია, რომ შეხედოთ , იფიქრებთ, უკანასკნელ ძალებს იკრებს რომ არ წაიქცესო.
აგერ უკვე მეექვსე წელი იწყება, ასე მარტოდმარტო დგას, დგას და გაჰყურებს გზას, გეგონებათ ჯიუტად ასრულებს მოვალეობასო.

ეს სახლი ,ჩემი ბავშვობის ნაწილი იყო, ჩემი დედულეთი, დედაჩემის სამშობლო.
..ახლადგამომცხვარი პურის სურნელი, ეზოში დიდი კაკლის ხე და ამ კაკლის ხის ფოთლის სურნელი ადრე შემოდგომაზე. მზისგან დასიცხული , ასფალტაყრილი ქუჩის მტვერი, უსაშველოდ ნაცნობი და ახლობელი, ბავშვობასავით ახლობელი.. სხვა რომ ვერ გაიგებს ისეთი..

Image 
აღის ბოლოში ახლადჩაყრილი ატმის ნერგები. ალუბლის ხე, ბავშვობის პირველი მესაიდუმლე, სამალავი, და სახლიც კი…

ველი კრამიტების ბილიკი, რუს  კვეთს ,რომელიც ,სარწყავი არხის მოვალეობას  ასრულებს. ამ ბილიკს რომ დაუყვებით გეორგენებით და ზაფრანებით სავსე  ყვავილების პატარა თავშესაყართან მიხვალთ,  გვიან გაზაფხულიდან მოყოლებული საოცრად ჰყვავიან , თეთრად ,ლურჟად და ყვითლად ..

Continue reading

Advertisements