‘წუხელ სიზმარში გნახე’

fg
წუხელ სიზმარში გნახე.
ისეთი იყო ყველაფერი, ისეთი ნამდვილი, ისეთი ხელშესახებად ნამდვილი. .
შენ იყავი ისეთი კარგი, როგორიც ხარ, მე კი ისეთი ბედნიერი, როგორიც არასოდეს ვყოფილვარ.
და ვიყავით ერთად.
მე და შენ. ჩვენ.

წუხელ სიზმარში გნახე.
.. ვითომ გიყვარდი.
ვითომ კი არა, მართლა გიყვარდი!
..ალბათ ასე გეყვარებოდი ცხოვრებაშიც, სიზმრები რომ ხდებოდეს.

ახდენილი სიზმრები კი არ არსებობს.
ოცნებებივით.

ახდენილ სიზმრებს უკვე ბედნიერება ქვია.
..
მე წუხელ სიზმარში გნახე.
შენ შენი საყვარელი მაისური გეცვა, მე შენი საყვარელი ყვავილებიანი კაბა.
და ყველაფერი იყო ისეთი არაჩვეულებრივი,ისეთი კარგი, როგორიც მხოლოდ სიზმარში შეიძლება იყოს.

‘სიზმრები კი აუხდენელ ოცნებებს გვანან.
გაუშლელად დამჭკნარი ყვავილივით,
სიცოცხლეში  რომ ვერასოდეს გაიხარებენ.’

Advertisements

Tengo ganas de ti.

54d282178d0ff18896d3755adfc5fbe6o
შენთან ყოველთვის სხვა იქნება. მე კი..
ვზივარ , როგორც ცარიელი სახლი. მოლოდინით მტვერდადებული,
როგორც ფურცელი, რომელზეც არ დაწერეს,
როგორც ისტორია, სადაც არაფერი ხდება.
ვზივარ.
შენთან კი, ყოველთვის სხვა იქნება.

შენთან ყოველთვის სხვა იქნება. ხედავ?
ხომ გეუბნებოდი. შენ კი ჯიუტად ამბობდი, არაო.
მე წავალ. დღეს თუ არა ხვალ.
ჩემს მერე გაზაფხულიც დადგება შენთან და ზამთარიც.
გაგახსენდები ხოლმე, ალბათ უფრო ზამთარში. ზამთარივით ცივი ვარ და იმიტომ.

“დამიჯერებდი მაშინაც, თუ კი ყველა იტყოდა რომ ვტყუი?”
მე კი მაინც იმედი მაქვს, მე გახსენდები,
როცა შენს საყვარელ სიმღერაზე ფიქრობ.
რა დიდი ოცნებაა არა?
(ახდენილი ოცნებები არ არსებობს.)

სეზონები იცვლებიან,
მე კი ისევ შენს ღიმილზე ვფიქრობ..

რა პატარაა ეს ცხოვრება სიყვარულისთვის.

შენ მართლა აქ ხარ? თუ მე ვოცნებობ..

13697050_1778906818992017_2719519915285127695_n
“-შენ მართლა აქ ხარ? ..თუ მე ვოცნებობ?

(უკვე ვერ ვარჩევ ოცნებას რეალობისგან)
შენ მართლა აქ ხარ?  იქნებ სიზმარია. ვეღარ ვარჩევ შენს სახეს, იმდენი დრო გავიდა..”

დარწმუნებული ხარ, რომ დამიჯერებდი, თუ კი ყველა იტყოდა რომ ვტყუი?
მე კი ისევ შენს ღიმილზე ვფიქრობ..
თვალებში სიამაყეჩამდგარ ღიმილზე. და თითქოს, უკვე, ძნელად ვიხსენებ შენს სახეს.
იმისიც კი მეშინია, არ დამავიწყდეს შენი თვალები.
..
და მაინც ვერ ვიჯერებ, რომ ჩემი დავიწყება შეგიძლია,
სხვისი პოვნა შეგიძლია! სხვისი , გესმის? ვიღაც ახლის..
..
იმ სხვას შეუძლია ადგეს და წავიდეს.
სხვას შეუძლია უყვარდე, და სხვასთან იყოს.
მე შემიძლია სხვასთან იყო , და მიყვარდე.
..
ჩემთვის უშენობა სეზონებით იზომება.
შენთვის ცხოვრების ერთი გვერდია.

ზაფხულიც უშენოდ ჩაივლის.

***
მე დღესაც არ ვიცი რამდენი ფოთოლი უნდა ჩამოვარდეს, შემოდგომას შემოდგომა რომ  დაერქვას.
არ ვიცი რამდენი ვაშლი უნდა აყვავდეს,  გაზაფხული რომ მოვიდეს ჩემს ქუჩაზე.
ისიც არ ვიცი, რამდენი ხელის გაწვდენაზეა ტყემლის ხე ჩემი ფანჯრიდან, ან რამდენი ბავშვობა დამრჩა, სანამ ნაძვები ფერს შეიცვლიან..
მაგრამ ვიცი,  დაგიჯერებდი მაშინაც, თუ კი ყველა იტყოდა, რომ ტყუი..

ოგიუსტენ

ogiusten

მა გვერდზე გადაიწიე- მეუბნება და გვერდულად მიყურებს.
ვიწევ და ვუღიმი-ასე?
მოდის და ნელა მისწორებს თმას, ისე რომ არ მიყურებს თვალებში- აი ასე!
მეცინება და მიხარია რომ მყავს.

ოგიუსტენი ფრანგია. ჩალისფერი თმა აქვს და ჭაობისფერი თვალები. ფერმკრთალია , მაღალი და გამხდარი ,  სულაც არაა ისეთი, როგორი ბიჭებიც მომწონს. მაგრამ ..დავინახე თუ არა , რომ იტყვიან, დამატყვევა.
ინგლისური კარგად იცის. ჩემზე კარგად. ბევრად კარგად. მე საერთოდაც , საშუალოზე ცუდად ვლაპარაკობ ინგლისურად, მაგრამ, საკმარისად კარგად იმისათვის, რომ ოგიუსტენმა ჩემი გაიგოს.

ბალახზე ვწევართ.  ასე ვოცნებობთ ხოლმე. გულაღმა მწოლიარეები, ცას მიშტერებულები.
თავის ოცნებებზე არასოდეს მიყვება, მეუბნება გაცვდებაო. ცას რომ უყურებ და ოცნებობ , ცა იმახსოვრებს და სადღაც შენი ოცნება იწერებაო.
მჯერა.

ვარსკვლავები არ არის. რომ იყოს ოგიუსტენი მკითხავდა, ვოცოდი თუ არა , რომ წინათ ვარსკვლავებს ციური ნავიგაციისთვის იყნებედნენ. მე ვეტყოდი, რომ არა. და ის მომიყვებოდა ყველაფერს ვარსკვლავების შესახებ. მე ვერაფერს გავიგებდი, მხოლოდ იმას ვიფიქრებდი ,  ბედნიერებაა რომ მყავს – მეთქი.
წამოვჯექი, მის ხელს ვიღებ და ვაკვირდები. მიღიმის.

-მომიყევი შენს გოგოზე- ვეუბნები და  ხელს თვალს არ ვაცილებ.
ცაში იყურება, თვალები უბრწყინავს . მაინც რა მოგიყვე? ჩვეულებრივი გოგოა. შენნაირი ჭკვიანი არაა..
მივხვდი რომ ჩემი გახარება უნდა და იმიტომ მეუბნება.
-მე რა ჭკვიანი ვარ? – მეცინება.
–  ჰო, არც ისე-ისიც იცინის.
-იმასთან ერთადაც უყურებ ხოლმე ცას? -ყელში ბურთი გამეჩხირა.
– არა. ის სხვანაირია. სასწაულების არ სჯერა. მხოლოდ მიზნები აქვს. მხიარულია , სულ იცინის.. შენნაირი მტირალა კი არაა .

მეცინება და თან ტირილი მინდა. მგონია რომ უიმისოდ ვეღარ ვიოცნებებ..
-როდის მიდიხარ? – ვეკითხები , მიუხედავად იმისა რომ პასუხი ვიცი.
-ზეგ.
არ ვეუბნები არ წახვიდე-მეთქი. ვიცი რომ უნდა წავიდეს და ვეღარასოდეს ვნახავ. ნეტავ მეც “გამცვალონ” ასე, რომელიღაც ფრანგ სტუდენტში..
-ხვალ არ გნახავ. ვეუბნები და თვალები ცრემლით მევსება, მინდა ავდგე და გავიქცე..
წამოჯდა – ადამიანები ყოველთვის მიდიან.

დგება და ზემოდან დამყურებს. მეც ვდგები. არ მინდა ჩავეხუტო, მაგრამ მოდის და მეხვევა. ცოტა ხანს. მე ყურები მიგუბდება და ტირილს ვიწყებ.
წავიდა. მე ვუყურებ და ვგრძნობ როგორ მიაქვს თან ყველაფერი, რაც იმ სამყაროდან მქონდა მოპარული, რომელსაც ის ეკუთვნოდა.

-ოგიუსტენ !- არ ვიცი ვფიქრობ თუ ხმამაღლა ვამბობ. ალბათ ვფიქრობ, რადგან არ იხედება.

12 წლის ბიჭი

12 წლის ბიჭი ხომ გინახავთ? ნამდვილი 12 წლის ბიჭი. მზისგან გაშავებული წვრილი მკლავებითა და გადატყავებული მუხლებით. ის არასოდეს იღლება , არასოდეს არაფერი ეზარება. რომ ჰკითხოთ, გეტყვით, რომ ამქვეყნად ვერაფერი შეაშინებს. არასოდეს აინტერისებს იმ ტანსაცმლის ფასი, რომელიც აცვია; არ აქვს მნიშვნელობა რამდენი შარვალი და მაისური ექნება . აქვს ერთი ბურთი და კედები, რომელსაც წლის დასაწყისში ყიდულობენ.

image

ყოველ დილით, მზის ამოსვლამდე დგება და მარტო მიდის ტბაზე, მისი სახლიდან სამი კილომეტრის დაშორებით. გზაში ტყის გავლაც უწევს, მაგრამ, რა თქმა უნდა  არ ეშინია. მის წვრილ მკლავებს და მუხლებს რომ შეხედოთ არ დაიჯერებთ, მაგრამ მას მართლაც არაფრის ეშინია.

ჯდება ტბის პირას და გაჰყურებს მეორე ნაპირს . იქით ნაპირას, შუაში, ჭაობებია. დასავლეთით უნდა იცურო, ნაპირს რომ მიადგე. მერე ტყე იწყება, მაღალი ნაძვებით სავსე ტყე.
ბიჭი ჯდება ნაპირზე და წარმოიდგენს – აი შევიდა წყალში , მიცურავს , უსვამს ხელებს და წყალს მიაპობს, იღლება, მაგრამ არ ეპუება, მიცურავს, დროდადრო ზურგზე წვება და ისვენებს, მერე ისევ მიცურავს.. სამი საათი, ოთხიც.. აი გამოჩნდა მეორე ნაპირი, ტყე..
ბიჭი მიუყვება ტყეს. დაბურულია, მზის სხივიც ვერ ატანს,  მგლების ყმუილი ესმის..მიდის ბიჭი და თავგადასავალს ეძებს, ისეთს, ჯერ რომ არავის გადახდენია თავს!
იქნებ ურჩხულებთან ბრძოლამაც მოუწიოს? ან იდუმალ ქოხს გადააწყდეს სადმე, ან სულაც..ჰო , ამასაც კი ფიქრობს, იქნებ სასახლე აღმოაჩინოს? კაბებშრიალა სეფექალებითა და ლურჯფრაკიანი კარისკაცებით. სასახლე , მარმარილოს კიბეები რომ ამშვენებს..

გაკვეთილები ეწყება. უკანა გზაზე უკვე მზე აჭერს. მაისურს იხდის და ზემოთ , ცაში იყურება. მერე ქვას იღებს და წყალში მოსხლეტით ისვრის. კარგად გამოუვიდა. ეღიმება.
მიაბიჯებს. თავდაჯერებულად, აუჩქარებლად, ჯიბეებში ხელებჩაწყობილი. ისე, ნამდვილი ბიჭი რომ უნდა დადიოდეს.
გზაში , როგორც ყოველთვის,  ღობიდან მეზობლის ბაღში ძვრება და აწითლებულ ვაშლს გეახლებათ. ესაა მისი საუზმე.

ბიჭი ყოველ დილას მიდის სახლიდან , ჯდება ტბის პირას და ნამდვილი ოცნებით ოცნებობს, დიდი ოცნებით.. და თქვენ გგონიათ ვინმეს გაუმხელს ? გგონიათ თავის სამყაროში ვინმეს შეუშვებს? – არა. არასოდეს !

ერთი ბურთი აქვს , ყოველ დღე ერთი და იგივე მაისური და შორტი აცვია, მის წვრილ მკლავებს და მუხლებს რომ შეხედოთ ვერ დაიჯერებთ, მაგრამ მას ვერასოდეს, ვერაფერი შეაშინებს!

“თუ კი ერთხელ გაიზრდები, ვერასოდეს დაბრუნდები უკან !”

tumblr_n5k21cNqHm1sbnhoho1_500
“თუ კი შენ ერთხელ გაიზრდები, ვეღარასოდეს დაბრუნდები უკან! ” 
პიტერ პენმა ეს ყველაზე უკეთ იცოდა, ამიტომაც დარჩა სამუდამოდ ბავშვობაში.
და ეს ბავშვობა რა ცოტაა, რა შეუმჩევლად გადის აქ, ჩვენთან.
რა მალე აღმოვაჩენთ ხოლმე რომ გავიზარდეთ, რომ დიდები ვართ, დიდების სამყაროში აღმოვჩნდით, იქ სადაც ყველაფერს წინასწარ გეგმავენ, იქ სადაც იბრძვიან, იქ სადაც იტყუებიან, სადაც ოცნებებს ივიწყებენ, სადაც წვიმაში აღარ დარბიან, სადაც ხეზე ასვლა , ფეხბურთის თამაში, სახლში ფანჯრიდან გადასვლა , მეზობლის ტყემლის მოპარვა,
მწვერვალებიდან ციგით დაშვება, ბებიის გაბრაზება და სხვა ყველაფერი კარგი, სირცხვილად ითვლება.
სადაც არ შეიძლება დაგეზაროს, არ შეიძლება გადაიფიქრო, არ შეიძლება თქვა , რომ რასაც გინდა იმას გააკეთებ! სადაც დიდი ხანია დაავიწყდათ როგორია, იყო უდარდელი.
დიდების სამყაროში ხომ სისულელეა, სასწაულების გჯეროდეს.
თუმცა, მათ დიდი ხანია აღარ უნახავთ სასწაულები, თავგადასავლებიც აღარ ახსოვთ.. არ ახსოვთ ის მოგზაურობები, მეკობრეებით სავსე დიდი გემები, არ ახსოვთ სასახლეები, მარმარილოს კიბეებით, კაბებშრიალა სეფექალებითა და ლურჯფრაკიანი კარისკაცებით, წითელი სამხრეები რომ ამშვენებდათ.. არც ხმლების შეჯახების და მარაოების დავარდნის ხმა ესმით..
ვერც გაიგებენ, ეს ხომ ბავშვობაში ხდება.. რომელიც როგორიც არ უნდა იყოს, მაინც სავსეა დიდი თავგადასავლის მოლოდინით.
..და ნეტავ რა იქნებოდა ყველანი ბავშვებად რომ დავრჩენილიყავით..
რა იქნებოდა, აღარ მეძახდნენ სახლიდან, როცა გარაჟის სახურავზე, თხილის მოსაპარად დავრბივარ..
რა იქნებოდა ,ჩემს გარშემო არავის სჭირდებოდეს ხვეწნა იმის გამო, რომ დამალობაანა ითამაშოს..
რა იქნებოდა, ისევ გვჯეროდეს. რომ ქუჩის ბოლოს მიტოვებული სახლი, მოჩვენებებით და მთელი საიდუმლოებებით არის სავსე.
ვინ იცის, როგორ ელოდებიან დიდებს ტომ სოიერი და ჰეკი ფინი. მათ კი ათასში ერთხელაც კი არ ახსენდებათ..
ალბათ ეს ცხოვრების ბრალია.
და ნეტავ რა უნდა ვქნათ ჩვენ..
“თუ კი გაზრდა ნიშნავს, რომ ვეღარასოდეს ავალ ხეზე, მაშინ მე არასოდეს, არასოდეს გავიზრდები!” -პიტერ პენი

იქ

BeFunky_null_4.jpg  რთი დღეც და გავუყვები ჩემი სოფლის გზას.. ისიც ისევ ისეთი დამხვდება როგორიც იყო, ისევ ისეთი ჩუმი და ცარიელი. ისევ იგუგუნებს ღამით მატარებელი და ისევ აიკლებენ ძაღლები ყეფით ყველაფერს. ერთ დილას კი ისევ დამხვდება გადათეთრებული ჩემი ქუჩა, და ისევ ვიფიქრებ რომ ეს ქუჩა, ყველა სხვა ქუჩაზე მეტად მიყვარს ამქვეყნად.

მერე ჩავალ ეზოში, შევხედავ კედელზე ამოკაწრულ ჩემს სახელს, და მერე, როგორც 12 წლის, ისე ვითამაშებ თოვლში, ნამდვილი თამაშით ვითამაშებ, როგორც 12 წლის ბავშვები თამაშობენ.. და ვიფიქრებ, რომ აქ, ამ პატარა ქალაქში, რომელსაც მე სოფელს ვეძახი, და რომელშიც არაფერი ხდება, ყველაფერი მაინც ძალიან, ძალიან  კარგად არის, მაშინაც კი, როცა არაფერია კარგად.
მერე წავალ ჩემს ნაძვებთან, იქ ვიპოვი ჩემს ხელებდაკაწრულ და მუხლებგადაყვლეფილ ბავშვობას, ვიპოვი სახლობანას და ყველა დამალობანას, რაც კი ოდესმე მითამაშია..ვიპოვი, და ვიფიქრებ, რომ რაც არ უნდა მოხდეს სხვაგან, აქ , მაინც , ყველაფერი კარგად იქნება, სხვანაირად კარგად.