სასწაულები, სიყვარული, სიცოცხლე და სიკვდილი. ანუ – ჩემი ცხოვრების წიგნები.

ალიან ბევრია წიგნი, რომელმაც რაღაც შეცვალა ჩემს ცხოვრებაში, რომელმაც შემიცვალა ფიქრები, გრძნობები და გზებიც კი. ახლა მე დავწერ იმ 10 წიგნზე, რომელმაც ყველაზე მეტად დამამახსოვრა თავი. შეიძლება წამიკითხავს მათზე გენიალურიც, მათზე დიდებულიც  , მაგრამ აქ მხოლოდ “იმ წიგნებზე დავწერ, რომლებმაც დიდი გავლენა მოახდინა ჩემზე, რომ ვერ ვივიწყებ ისეთზე.                                                 

1. ალან ფურნიე” დიდი მოლნი”.
ლან ფურნიემ მხოლოდ ერთი წიგნი დაწერა ცხოვრებაში, 26 წლის ასაკში გარდაიცვალა. თუმცა ამ ერთ წიგნში მოაქცია მთელი თავისი ცხოვრება. ოცნებებითა და იმედებით.
“დიდი მოლნი” პირველად წლების წინ წავიკითხე, 13 თუ 14 წლის ასაკში. როგორც წესი, დროთა განმავლობაში იცვლება შთაბეჭდილებები წიგნზე, მეც მეცვლება ხოლმე, ოღონდ ამ წიგნზე არა.. მე შემიძლია ვთქვა ,რომ, ეს არც ისე ცნობილი მწერლის, არც ისე ცნობილი წიგნი ისეთი ძალით შემოიჭრა ჩემში, რომ მთლიანად მოიცვა ჩემი ფიქრები, ოცნებები და მთლიანად ცხოვრება.|
le-grand-meaulnes
ოდესმე გინახავთ სიზმარი, ისეთი, გამოფხიზლებულს თვალის გახელა რომ არ გდომებიათ, გინატრიათ, ისევ დამაძინაო..
საერთოდ ჩემი ცხოვრება უცნაურობებით არის სავსე, დამთხვევებით, შემთხვევბით,ბედისწერის მსგავსი რამეებით, უეცრად და უცნაურად ახდენილი ნატვრებით, აუხდენელი ოცნებებითაც და საერთოდ, უცნაურობებით.
ამიტომაც მჯერა სასწაულების და მე თუ მკითხავთ, ისინი იმიტომ შექმნა ღმერთმა, რომ სწორედაც უნდა მოხდეს ! და ხდება კიდეც.. რომ არ მომხდარიყო, რომ არ ყოფილიყო, ხომ არც იარსებებდა ეს სიტყვა ” სასწაული”.
ამ სასწაულებით არის სავსე “დიდი მოლნი” . Continue reading

მოუთმენლობა გულისა

ოუთმენლობა გულისა. ძალიან დიდი ტკივილით, დიდი მოლოდინით , დიდი სინანულით და მოუთმენლობით, უსაშველო მოუთმენლობით სავსე ამბავი.
25 წლის ლეიტენანტი ტონი ჰოფმილერი, ჯანმრთელი, ლამაზი, სიცოცხლით სავსე. 17 წლის ედით კეკეშფალვა , კეთილშობილი წარმოშობის, დავრდომილი და უიმედო.

 ”ჯანმრთელებმა, ძლიერებმა, ამაყებმა, მხიარულებმა , არ იციან სიყვარული- ან კი რაში სჭირდებათ იგი?  სიყვარულს ისინი ქედმაღლურად და გულგრილად იღებენ, როგორც დამსახურებულ თაყვანისცემას, თითქოს სხვებს ევალებოდეთ მათი ტრფიალი . მათთვის სხვისი გრძნობა, თუნდაც ის სხვა მთელ თავის მეობას აქსოვდეს შიგ, უბრალო დანამატი, თმაში გარჭობილი სამკაულია, მკლავზე წამოცმული სამაჯურია და არა მთელი ცხოვრების აზრი და ბედნიერება.”

Stefan Zweig

შტეფან ცვაიგი

ველაფერი კი ასე დაიწყო:

აჩახჩახებული დარბაზი, ორკესტრი, მოცეკვავე წყვილები..და ამ დროს, Continue reading