იქ

BeFunky_null_4.jpg  რთი დღეც და გავუყვები ჩემი სოფლის გზას.. ისიც ისევ ისეთი დამხვდება როგორიც იყო, ისევ ისეთი ჩუმი და ცარიელი. ისევ იგუგუნებს ღამით მატარებელი და ისევ აიკლებენ ძაღლები ყეფით ყველაფერს. ერთ დილას კი ისევ დამხვდება გადათეთრებული ჩემი ქუჩა, და ისევ ვიფიქრებ რომ ეს ქუჩა, ყველა სხვა ქუჩაზე მეტად მიყვარს ამქვეყნად.

მერე ჩავალ ეზოში, შევხედავ კედელზე ამოკაწრულ ჩემს სახელს, და მერე, როგორც 12 წლის, ისე ვითამაშებ თოვლში, ნამდვილი თამაშით ვითამაშებ, როგორც 12 წლის ბავშვები თამაშობენ.. და ვიფიქრებ, რომ აქ, ამ პატარა ქალაქში, რომელსაც მე სოფელს ვეძახი, და რომელშიც არაფერი ხდება, ყველაფერი მაინც ძალიან, ძალიან  კარგად არის, მაშინაც კი, როცა არაფერია კარგად.
მერე წავალ ჩემს ნაძვებთან, იქ ვიპოვი ჩემს ხელებდაკაწრულ და მუხლებგადაყვლეფილ ბავშვობას, ვიპოვი სახლობანას და ყველა დამალობანას, რაც კი ოდესმე მითამაშია..ვიპოვი, და ვიფიქრებ, რომ რაც არ უნდა მოხდეს სხვაგან, აქ , მაინც , ყველაფერი კარგად იქნება, სხვანაირად კარგად.

Advertisements

დაბრუნება იანვარში

სულ ორი დღეა დაგფარა თოვლმა,
და უკვე ვამჩნევ ნაბიჯებს გზაზე.
და ისევ ისე, როგორც წლების წინ,
როცა ვხედავდი ნახატებს ცაზე.
და ჩემს სოფელში,ვიწრო ქუჩაზე,
როგორც წლების წინ ისე დავრბივარ,
ისევ მეძახის ბებო შორიდან,
ისე მეძახის, თითქოს ბავშვი ვარ.
ნელ-ნელა ვკარგავ ღამის სინათლეს
ქალაქის მტვერმა  შორს რომ დატოვა,
და ეს ქუჩები ასე სწრაფად მზრდის,
რომ ამ ხმაურში თითქოს მარტო ვარ.
ყოველ იანვარს ვბრუნდები სახლში,
იმ გზას მივყვები, რომ არ იცვლება.
ოცნებებიც კი იცვლება თურმე,
კაკლის ფოთოლსაც ფერი ეცვლება..
და მეც ვიზრდები,ვიცვლი ოცნებებს,
ბავშვობის წიგნსაც აღარ ვშლი თითქოს,
მაგრამ ჩემს სახლში ხატვა ვისწავლე,
ტომ სოიერსაც იქიდან ვიცნობ.Image