მატარებელი. წერილი.წვიმა.

 

DSC_1856-1
დგა გაუნძრევლად. ბაქანი სავსე იყო ხალხით. წვიმდა. ის იდგა , ხელში გაშლილი ფურცელი ეჭირა. გაფითრებულიყო, ეტყობოდა ერბინა. მძიმედ სუნთქავდა. გაშეშებული, თვალმოუცილებლად უყურებდა მიმავალ მატარებელს.
იდგა კიდევ ორიოდ წუთს. მერე ქაღალდს დახედა. ერთხანს უყურა, სწრაფად დაკუჭა, ძირს დააგდო და უკანმოუხედავად , სწრაფი ნაბიჯით გაუყვა გასასვლელს.
მივედი. ჩუმად, თითქოს მითვალთვალებენო, მიმოვიხედე, ავიღე ფურცელი და  გავშალე. გაკრული ხელით ეწერა, მაგრამ ლამაზად, ქალურად, დახრილი ასოებით:

‘-რაღაც მთავარი მინდოდა მეთქვა.
რაღაც ისეთი, ჩემს თავს რომ შეგაყვარებდა..და..
ვერ გითხარი.
რაღაც მთავარი მინდოდა მეთქვა..
გუშინ საღამოს, ან უფრო ადრე.
რაღაც ისეთი..როგორ ვთქვა.. ახდენილი ოცნების მსგავსი,
ადრე გაზაფხულის მსგავსი,
წიგნში ნაპოვნი წერილის მსგავსი.. რაღაც მთავარი. გესმის?
მაგრამ..
ვერ გითხარი.
შენ კიდევ ადექი და წახვედი.
გეგონა დაგივიწყე, გეგონა გული ამიცრუვდა შენზე.
რაღაც მთავარი მინდოდა მეთქვა. და ვერ გითხარი.
მაპატიე.’

Advertisements

11 ნოემბერი

ღეს ჩემი ბლოგი ორი წლის გახდა.

შარშან ვწერდი, რომ ერთი წელი, ცოტა იყო ცხოვრებისთვის, მაგრამ ბევრი იმისათვის, რომ ეს ცხოვრება აერია და ოცნებები თავდაყირა დაეყენებინა.
ახლა მგონია ,რომ ცხოვრების არევისთვის ერთი წუთიც საკმარისია.
image

ახლა იმასაც ვფიქრობ, რომ უფრო რთულადაა ყველაფერი , ვიდრე შარშან მეგონა.
უფრო რთულადაა , უფრო გაუგებრად, უფრო ცუდად.. და საერთოდ ყველაფერი “უფროა”  წელს.
შარშან ვწერდი, რომ ვერაფერი ვისწავლე ამ ერთ წელში-მეთქი.
წელს დავწერ რომ ვისწავლე, მაგრამ რა ვისწავლე ეს აღარ ვიცი. ეს ალბათ გაზრდაა უფრო.
შარშან ისიც კი მეგონა, რომ არასოდეს მომინდებოდა გაზრდა. მაგრამ , ახლა, მგონია რომ დავიღალე ბავშვობით.
ხედავთ? მეც ვერ წარმოვიდგენდი რომ ამას ვიტყოდი ოდესმე, მაგრამ ჰო. ზოგჯერ მეც მინდა დიდი ვიყო, ზრდასრული, (საშინელი სიტყვა არაა?)

შარშან არ ვიცოდი არც ნამდვილი ტირილი და არც ნამდვილი სიხარული. ახლა ვიცი.
ისევ მგონია რომ დრო ყველაფერს ცვლის და ისევ არ ვიცი ეს კარგია თუ ცუდი.
ისევ მგონია რომ ჩემს სოფელში ყველაფერი მაინც კარგად არის.
ისევ ყველა ლამპიონზე მეტად ის ლამპიონები მიყვარს , და ისევ მგონია რომ სანამ მათ დავითვლი, ბავშვად დავრჩები.
დღიურს ისევ ვწერ, მაგრამ ახლა უფრო ცოტაა დასაწერი.
ზამთარი აღარ მინდა. მცივა და ცუდია სიცივე. თან ამხელა ქალაქში.

შარშან ვწერდი, რომ ერთი წელი ცოტა იყო ცხოვრებისთვის, მაგრამ ბევრი, იმისთვის, რომ ეს ცხოვრება თავდაყირა დაეყენებინა.
ახლა მგონია რომ ამისთვის ერთი წუთიც საკმარისია.

გულგრილობის ქრონიკები ანუ-რატომ არ კითხულობენ ჩვენს ბლოგებს ახლობლები?

                                beautiful-cute-girl-photo-writing-Favim.com-64174

არ გიფიქრიათ ? შეიძლება არ გაქვთ გაცნობიერებული, მაგრამ სადღაც , რომელიღაც ტვინის ხვეულს აუცილებლად დაებადებოდა კითხვა- რატომ არ კითხულობენ ჩვენს ბლოგებს ჩვენი ახლობლები? ნათესავები, ოჯახის წევრები, დაქალები.. კითხულობენ ყოველთვის სხვები, სრულიად უცნობი ადამიანები. ტოვებენ კომენტარებს პოსტებზე, გვეუბნებიან რომ მოსწონთ ის, რასაც ვწერთ.
მინდა ხოლმე რომელიმე წარმატებულ ბლოგერს ვკითხო, ისეთს, რომლის პოსტებიც სავსეა კომენტარებით. 50 კომენტარიდან, რამდენია ისეთი ადამიანის, რომელიც ძალიან კარგად გიცნობთ? რომელიც მთელი ცხოვრებაა გიცნობთ? რატომ მოსწონთ თქვენი შემოქმედება სხვებს, რატომ გკითხულობენ სხვები, ყოველთვის სხვები, და არა ყველაზე ახლობელი და საყვარელი ადამიანები.

Continue reading

როგორია კარგი ბლოგი

                            iloveblogging

ლოგებს ყოველთვის ვკითხულობდი, მანამდეც, სანამ საკუთარს შევქმნიდი და ახლაც. ცოტაა ბლოგი, რომელიც მომწონს. ამიტომ მინდა დავწერო ჩემი, ანუ ერთი ჩვეულებრივი მკითხველის თვალით დანახული კარგი ბლოგი.
მაშ ასე, რამდენიმე მნიშვნელოვანი ფაქტორი:

 განწყობა
მას წიგნებზეც ამბობენ, ფილმებზეც, სიმღერებსა და ადამიანებზეც კი.
რა არის მაინც ეს განწყობა? ყველა ადამიანს საკუთარი ხედვა გააჩნია და რა თქმა უნდა ეს “განწყობაც” სუქბიექტურია. ყველას მოსწონს ბლოგი, რომელიც დასამახსოვრებელია, პირველივე შესვლისთანავე შეგიქმნით ავტორზე წარმოდგენას და სახელწოდებაც რომ ვერ დაიმახსოვროთ, ერთი პოსტით მაინც  ჩაგრჩებათ გონებაში. ამას კი ავტორი გულწრფელობის საშუალებით თუ მოახერხებს.

გულწრფელობა
 ლოგერის, მწერლის და ყველა იმ ადამიანისთვისაა აუცილებელი, რომელიც ქმნის. წერს, ხატავს, უკრავს..მკითხველს ყოველთვის მოსწონს, როდესაც ავტორი ღიად წერს, საკუთარ გრძნობებს უყვება მკითხველს. როდესაც ვხედავთ, რომ ავტორი გულწრფელია, ანუ წერს იმისათვის რომ სხვას მიაწვდინოს ხმა, წერს იმისათვის, რომ სიმართლე მოუყვეს მკითხველს, ყოველთვის დაიმსახურებს ადამიანების კეთილგანწყობას. არ უნდა დარჩეს შთაბეჭდილება, რომ ბლოგერი ბლოგისთვის წერს, მარტო იმიტომ, რომ დაწეროს. Continue reading

უფრო ადვილია დაწერო, ვიდრე თქვა

 

ღმოვაჩინე რომ ბლოგზე ყოველთვის იმას ვწერ, რასაც ვფიქრობ. ადრე მეგონა სახლის მაგივრობას მხოლოდ ჩემი დღიური ასრულებდა. მოულოდნელად კი ეს ვირტუალური რვეული, რომელიც უსასრულოდაა სავსე თეთრი, დასაწერად გამზადებული ფურცლით, ჩემი ცხოვრების განუყოფელ ნაწილად იქცა.
ამდვილი ფურცელი რა თქმა უნდა სხვაა..ოღონდ ერთია, დღიურს სხვები არ კითხულობენ, არ იზიარებენ, არ ესმით. ბლოგი კი შენი ცხოვრებაა, სადაც ნებისმიერ ადამიანს შეუძლია წაიკითხოს შენი ნაფიქრი, ისიც, რასაც ხმამაღლა არასოდეს იტყვი.
აერთოდ უფრო ადვილია დაწერო, ვიდრე თქვა. ამიტომაც ვწერთ. ალბათ ამიტომაც შექმნა ღმერთმა წერა, სათქმელი რომ გაეადვილებინა ჩვენთვის.

tumblr_m3bkyj6MkE1r60r3yo1_500
დრე მეგონა, ბლოგს რომ შევქმნიდი დავწერდი ყველაფერს, ყველა კატეგორიის პოსტს და ყველა იმ სფეროს შევეხებოდი, რომელიც მაინტერსიებდა. თუმცა არ გამოვიდა. როცა წერ, ყოველთვის მაინც იმას წერ რაც შენს სულშია.
ერ ძალიან ბევრი მაქვს დასაწერი. ვერ ვბედავ ყველაფერი ვთქვა. იმ დღისთვის კი, როცა ამას გავბედავ, მიხარია რომ ბლოგის ფურცლები არასოდეს დაილევა.

 

რატომ მიყვარს ბლოგების კითხვა

ლოგების კითხვა ჯერ კიდევ იმ დროს დავიწყე, როცა არც კი ვაპირებდი საკუთარი ბლოგის შექმნას. წლების წინ, ჩემთვის ეს იყო დღიური, რომელსაც საჯაროდ, ონლაინ წერდნენ.
ამდენწლიანი კითხვის და წერის შემდეგ მე შემიძლია ვთქვა რომ –
უფრო პროფესიონალური ხასიათისაა ბლოგები, რაიმე კონკრეტული დარგზე ან სფეროზე, თუმცა უფრო გულწრფელია პირადი ბლოგები, სადაც წერენ იმ ყველაფერზე, რაზეც ფიქრობენ.

just_write__by_factor___
დრე სადღაც წავიკითხე, ბლოგებს ისევ ბლოგერები კითხულობენო. კითხულობს ის, ვინც წერს და წერს ის, ვინც კითხულობს. წერა და კითხვა ურღვევი ჯაჭვია და უერთმანეთოდ მათი არსებობა წარმოუდგენელია.
ბლოგი ჩემთვის არის საშუალება დავწერო სახალხოდ. დავწერო ის, რაც მომწონს მე და ვიქონიო იმედი, რომ მოეწონება სხვასაც.
Continue reading