“თუ კი ერთხელ გაიზრდები, ვერასოდეს დაბრუნდები უკან !”

tumblr_n5k21cNqHm1sbnhoho1_500
“თუ კი შენ ერთხელ გაიზრდები, ვეღარასოდეს დაბრუნდები უკან! ” 
პიტერ პენმა ეს ყველაზე უკეთ იცოდა, ამიტომაც დარჩა სამუდამოდ ბავშვობაში.
და ეს ბავშვობა რა ცოტაა, რა შეუმჩევლად გადის აქ, ჩვენთან.
რა მალე აღმოვაჩენთ ხოლმე რომ გავიზარდეთ, რომ დიდები ვართ, დიდების სამყაროში აღმოვჩნდით, იქ სადაც ყველაფერს წინასწარ გეგმავენ, იქ სადაც იბრძვიან, იქ სადაც იტყუებიან, სადაც ოცნებებს ივიწყებენ, სადაც წვიმაში აღარ დარბიან, სადაც ხეზე ასვლა , ფეხბურთის თამაში, სახლში ფანჯრიდან გადასვლა , მეზობლის ტყემლის მოპარვა,
მწვერვალებიდან ციგით დაშვება, ბებიის გაბრაზება და სხვა ყველაფერი კარგი, სირცხვილად ითვლება.
სადაც არ შეიძლება დაგეზაროს, არ შეიძლება გადაიფიქრო, არ შეიძლება თქვა , რომ რასაც გინდა იმას გააკეთებ! სადაც დიდი ხანია დაავიწყდათ როგორია, იყო უდარდელი.
დიდების სამყაროში ხომ სისულელეა, სასწაულების გჯეროდეს.
თუმცა, მათ დიდი ხანია აღარ უნახავთ სასწაულები, თავგადასავლებიც აღარ ახსოვთ.. არ ახსოვთ ის მოგზაურობები, მეკობრეებით სავსე დიდი გემები, არ ახსოვთ სასახლეები, მარმარილოს კიბეებით, კაბებშრიალა სეფექალებითა და ლურჯფრაკიანი კარისკაცებით, წითელი სამხრეები რომ ამშვენებდათ.. არც ხმლების შეჯახების და მარაოების დავარდნის ხმა ესმით..
ვერც გაიგებენ, ეს ხომ ბავშვობაში ხდება.. რომელიც როგორიც არ უნდა იყოს, მაინც სავსეა დიდი თავგადასავლის მოლოდინით.
..და ნეტავ რა იქნებოდა ყველანი ბავშვებად რომ დავრჩენილიყავით..
რა იქნებოდა, აღარ მეძახდნენ სახლიდან, როცა გარაჟის სახურავზე, თხილის მოსაპარად დავრბივარ..
რა იქნებოდა ,ჩემს გარშემო არავის სჭირდებოდეს ხვეწნა იმის გამო, რომ დამალობაანა ითამაშოს..
რა იქნებოდა, ისევ გვჯეროდეს. რომ ქუჩის ბოლოს მიტოვებული სახლი, მოჩვენებებით და მთელი საიდუმლოებებით არის სავსე.
ვინ იცის, როგორ ელოდებიან დიდებს ტომ სოიერი და ჰეკი ფინი. მათ კი ათასში ერთხელაც კი არ ახსენდებათ..
ალბათ ეს ცხოვრების ბრალია.
და ნეტავ რა უნდა ვქნათ ჩვენ..
“თუ კი გაზრდა ნიშნავს, რომ ვეღარასოდეს ავალ ხეზე, მაშინ მე არასოდეს, არასოდეს გავიზრდები!” -პიტერ პენი

Advertisements

შთაბეჭდილებები

არშან, ამ დროს ,ცხოვრება ძალიან განსხვავებული იყო .
თითქოს არაფერი შცვლილა, მაგრამ მაინც, ადრე  სხვანაირად იყო. ბედნიერად.  ცხოვრება ყოველთვის ცვლის ყველაფერს, ეს შეიძლება ზედმეტად სევდიანია. შეიძლება არა.
ეს არც კარგია არც ცუდი. უბრალოდ ასეა.

Image
რ იქნებოდა მოგონება, დასასრული რომ არ ყოფილიყო. დასასრული იმ მომენტის, იმ წუთის, რასაც დღეს მოგონება ჰქვია.
იცით როგორ მოგონებებზე ვამბობ? დიდ ამბავზე კი არა, ან ისტორიაზე, რომელსაც რაიმე მნიშვნელოვანი შინაარსი გააჩნია.. არა, მე ვამბობ შთაბეჭდილებებზე. სხვისთვის უმნიშვნელოზე, შეიძლება ზედმეტად უმნიშვნელოზეც კი მოსაყოლად. მაგრამ ისეთ მოგონებებზე, მთელ დღეებს, მთელ წელს და ზოგჯერ ცხოვრებასაც  რომ ცვლის. ამას სხვები ვერ ამჩნევენ, თორემ ნამდვილად ცვლის.
ერე, დროის გასვლის შემდეგ, ჩვენ ვიხსენებთ რა კარგი იყო მაშინ, იმ დროს. და ვამბობთ რომ ცხოვრება გაცილებით ლამაზი იყო, სხვანაირი.  ვიცით, მნიშვნელოვანი არაფერი მომხდარა, მაგრამ მაშინ ,მაინც სხვანაირი იყო ეს ცხოვრება.
Continue reading

დაბრუნება იანვარში

სულ ორი დღეა დაგფარა თოვლმა,
და უკვე ვამჩნევ ნაბიჯებს გზაზე.
და ისევ ისე, როგორც წლების წინ,
როცა ვხედავდი ნახატებს ცაზე.
და ჩემს სოფელში,ვიწრო ქუჩაზე,
როგორც წლების წინ ისე დავრბივარ,
ისევ მეძახის ბებო შორიდან,
ისე მეძახის, თითქოს ბავშვი ვარ.
ნელ-ნელა ვკარგავ ღამის სინათლეს
ქალაქის მტვერმა  შორს რომ დატოვა,
და ეს ქუჩები ასე სწრაფად მზრდის,
რომ ამ ხმაურში თითქოს მარტო ვარ.
ყოველ იანვარს ვბრუნდები სახლში,
იმ გზას მივყვები, რომ არ იცვლება.
ოცნებებიც კი იცვლება თურმე,
კაკლის ფოთოლსაც ფერი ეცვლება..
და მეც ვიზრდები,ვიცვლი ოცნებებს,
ბავშვობის წიგნსაც აღარ ვშლი თითქოს,
მაგრამ ჩემს სახლში ხატვა ვისწავლე,
ტომ სოიერსაც იქიდან ვიცნობ.Image