ახლა რომ გეკითხა, როგორ ხარო..

image

‘ახლა რომ გეკითხა, როგორ ხარო, ავდგებოდი და ყველაფერს გეტყოდი.
გეტყოდი როგორ აცივდა ჩემთან, როგორ ერთნაირად ინთება და ქრება სინათლე აგურის, წითელსახურავიან სახლებში. იმასაც გეტყოდი, დილით, ფანჯრებზე მზის სხივები, შენს სიცილს მაგონებს მეთქი..
ახლა რომ გეკითხა როგორ ხარო ყველაფერს გეტყოდი, ყველა გამოვლილ  და არგამოვლილ ტრაგედიას მოგიყვებოდი.
მოგიყვებოდი როგორ ერთნაირად , თავჩაქინდრულები დგანან ლამპიონები ჩემი სოფლის გზადკეცილზე, იმასაც გეტყოდი, ყოველ წასვლა- წამოსვლაზე ვითვლი მეთქი.
ყველა დამალობანას და მთელ ჩემს ხელებდაკაწრულ ბავშვობას მოგიყვებოდი..ტყემლის ხეებით დაწყებული, ტომ სოიერით დამთავრებული.
შენ რომ გეკითხა, როგორ ხარო,ახლა რომ გეკითხა როგორ ხარო.. ყველაფერს გეტყოდი.
იმასაც, ჩემი ერთადერთი გადარჩენა შენი თვალებია მეთქი.
ახლა რომ გეკითხა, როგორ ხარო,
გეტყოდი. ყველაფერს გეტყოდი..’

ავტობუსი.სასწაულები. ახალგორი.

995332_1739487122933987_6878938124650098495_nუშინ ავტობუსში ვიჯექი და ფანჯრიდან ვიყურებოდი. ჩვეულებრივი დღე იყო, არაფერი მომხდარა, უბრალოდ ვიჯექი , მივდიოდი და ათას რამეზე ვფიქრობდი.

უცბად, საიდანღაც, თითქოს ქარმა მოიტანაო,  მოვარდა ჩემი სოფლის სურნელი.
ახალგორის, ჩემი დაკარგული ახალგორის სურნელი.
უცბად მეცა,
შემომეჭრა,
თვალწინ ჩამიქროლა,
გულზე მომებჯინა ..
შედედებული,
გადასროლილი..
გულიდან, არგასახსენებელი ტკივილების კუნჭულიდან გადმოიღვარა მთელი იქ გატარებული ცხოვრება. უცბად გადმოიღვარა და თავზე დამატყდა.

***
სასწაულია, არა?
საიდან? როგორ? შუა ქალაქში, შუა დღისით, სულ სხვა განწყობაზე მყოფს, სულ სხვა ფიქრებში ჩაფლულს, ჩემი სოფლის სურნელი მომელანდა!

მოლანდებაა აბა რა, თან სურნელი კი არ იყო მხოლოდ, გრძნობა იყო, შეგრძნება, ხილული, ცოცხალი..
იქ რომ განმეცადა მხოლოდ, 10 წლის, ბედნიერ და უდარდელ ბავშვს, მზიან , თბილ დღეს ჩემს მდინარეზე.. ის გრძნობა მოვარდა ზუსტად.
მოვარდა და აბა , როგორ არ დამეწერა, როგორ ჩამეყლაპა ?

ვერ ჩავყლაპე და ვწერ.

მეორედ ვწერ ახალგორზე. 9 წელია არ მინახავს და მეორედ ვწერ.
ნახევარი ცხოვრებაა ჩემთვის 9 წელი. დედაჩემისთვის ცხოვრების რაღაც პერიოდია, რაღაც ნაწილი, რომელიც თავის მშობლიურ სახლს აშორებს. მაგრამ, ჩემთვის ნახევარი ცხოვრებაა, ნახევარი ცხოვრება და იმის იქით დატოვებული  მთელი ბავშვობა.

რაც ვიზრდები უფრო მეტად მენატრება.

***
ნამდვილი სოფელი იყო ახალგორი.
იცით როგორი ნამდვილი? ახლადგამომხვარი პურის სურნელით და რუების ჩუხჩუხით, ატალახებული ეზოთი, გზისპირა ტყეებით, ასფალტაყრილი ქუჩებით, ჩამოწოლილი ორღობეებით, ატმის ხეებით, გრილი საღამოებით, სოფლის ამბებით , ნამდვილი ადამიანებით.. ლეგენდებით, ისტორიებით, სასწაულებით..და იმ სურნელით , ყველაზე ნამდვილი სურნელით ამ ქვეყანაზე.

***
აი ასე მომენატრა ახალგორი. ასე უცბად.
ამოტივტივდა, ამოტივტივდა და შუა ქალაქში, დღისით, მზისით მომენატრა.
თვალწინ ჩამიქროლა , თავზე დამატყდა, გულზე შემომაწვა და..
როგორ არ დამეწერა..

***
მართლაც, რა არის 9 წელი ცხოვრებისთვის, თითქოს არაფერი. მაგრამ, ჩემთვის ნახევარი ცხოვრებაა 9 წელი, და იმის იქით დარჩენილი ჩემი ახალგორი.

“თუ კი ერთხელ გაიზრდები, ვერასოდეს დაბრუნდები უკან !”

tumblr_n5k21cNqHm1sbnhoho1_500
“თუ კი შენ ერთხელ გაიზრდები, ვეღარასოდეს დაბრუნდები უკან! ” 
პიტერ პენმა ეს ყველაზე უკეთ იცოდა, ამიტომაც დარჩა სამუდამოდ ბავშვობაში.
და ეს ბავშვობა რა ცოტაა, რა შეუმჩევლად გადის აქ, ჩვენთან.
რა მალე აღმოვაჩენთ ხოლმე რომ გავიზარდეთ, რომ დიდები ვართ, დიდების სამყაროში აღმოვჩნდით, იქ სადაც ყველაფერს წინასწარ გეგმავენ, იქ სადაც იბრძვიან, იქ სადაც იტყუებიან, სადაც ოცნებებს ივიწყებენ, სადაც წვიმაში აღარ დარბიან, სადაც ხეზე ასვლა , ფეხბურთის თამაში, სახლში ფანჯრიდან გადასვლა , მეზობლის ტყემლის მოპარვა,
მწვერვალებიდან ციგით დაშვება, ბებიის გაბრაზება და სხვა ყველაფერი კარგი, სირცხვილად ითვლება.
სადაც არ შეიძლება დაგეზაროს, არ შეიძლება გადაიფიქრო, არ შეიძლება თქვა , რომ რასაც გინდა იმას გააკეთებ! სადაც დიდი ხანია დაავიწყდათ როგორია, იყო უდარდელი.
დიდების სამყაროში ხომ სისულელეა, სასწაულების გჯეროდეს.
თუმცა, მათ დიდი ხანია აღარ უნახავთ სასწაულები, თავგადასავლებიც აღარ ახსოვთ.. არ ახსოვთ ის მოგზაურობები, მეკობრეებით სავსე დიდი გემები, არ ახსოვთ სასახლეები, მარმარილოს კიბეებით, კაბებშრიალა სეფექალებითა და ლურჯფრაკიანი კარისკაცებით, წითელი სამხრეები რომ ამშვენებდათ.. არც ხმლების შეჯახების და მარაოების დავარდნის ხმა ესმით..
ვერც გაიგებენ, ეს ხომ ბავშვობაში ხდება.. რომელიც როგორიც არ უნდა იყოს, მაინც სავსეა დიდი თავგადასავლის მოლოდინით.
..და ნეტავ რა იქნებოდა ყველანი ბავშვებად რომ დავრჩენილიყავით..
რა იქნებოდა, აღარ მეძახდნენ სახლიდან, როცა გარაჟის სახურავზე, თხილის მოსაპარად დავრბივარ..
რა იქნებოდა ,ჩემს გარშემო არავის სჭირდებოდეს ხვეწნა იმის გამო, რომ დამალობაანა ითამაშოს..
რა იქნებოდა, ისევ გვჯეროდეს. რომ ქუჩის ბოლოს მიტოვებული სახლი, მოჩვენებებით და მთელი საიდუმლოებებით არის სავსე.
ვინ იცის, როგორ ელოდებიან დიდებს ტომ სოიერი და ჰეკი ფინი. მათ კი ათასში ერთხელაც კი არ ახსენდებათ..
ალბათ ეს ცხოვრების ბრალია.
და ნეტავ რა უნდა ვქნათ ჩვენ..
“თუ კი გაზრდა ნიშნავს, რომ ვეღარასოდეს ავალ ხეზე, მაშინ მე არასოდეს, არასოდეს გავიზრდები!” -პიტერ პენი

იქ

BeFunky_null_4.jpg  რთი დღეც და გავუყვები ჩემი სოფლის გზას.. ისიც ისევ ისეთი დამხვდება როგორიც იყო, ისევ ისეთი ჩუმი და ცარიელი. ისევ იგუგუნებს ღამით მატარებელი და ისევ აიკლებენ ძაღლები ყეფით ყველაფერს. ერთ დილას კი ისევ დამხვდება გადათეთრებული ჩემი ქუჩა, და ისევ ვიფიქრებ რომ ეს ქუჩა, ყველა სხვა ქუჩაზე მეტად მიყვარს ამქვეყნად.

მერე ჩავალ ეზოში, შევხედავ კედელზე ამოკაწრულ ჩემს სახელს, და მერე, როგორც 12 წლის, ისე ვითამაშებ თოვლში, ნამდვილი თამაშით ვითამაშებ, როგორც 12 წლის ბავშვები თამაშობენ.. და ვიფიქრებ, რომ აქ, ამ პატარა ქალაქში, რომელსაც მე სოფელს ვეძახი, და რომელშიც არაფერი ხდება, ყველაფერი მაინც ძალიან, ძალიან  კარგად არის, მაშინაც კი, როცა არაფერია კარგად.
მერე წავალ ჩემს ნაძვებთან, იქ ვიპოვი ჩემს ხელებდაკაწრულ და მუხლებგადაყვლეფილ ბავშვობას, ვიპოვი სახლობანას და ყველა დამალობანას, რაც კი ოდესმე მითამაშია..ვიპოვი, და ვიფიქრებ, რომ რაც არ უნდა მოხდეს სხვაგან, აქ , მაინც , ყველაფერი კარგად იქნება, სხვანაირად კარგად.

სადაც ოცნებები არ იცვლებიან


“-მ
ე შენ არაფერში გაგცვლი, არასოდეს არაფერში. ჰოლივუდში რომ სახლი მაჩუქონ შენ სანაცვლოდ, მაინც არ გაგცვლი.კარიერის მწვერვალები რომ დამაპყრობინონ , არც მაშინ გაგცვლი. იმიტომ, რომ არ მინდა არაფერი, შენ თუ არ იქნები.”

 ათასი წლის მერეც ,ასე ჩამოვივლი იმ ასფალტაყრილ, უსაშველოდ ახლობელ ჩამოსახვევში, იმ კიბეებზე ამოვირბენ, რომლის სახეფურებიც მილიონჯერ დამითვლია, თმისსამაგრით ამოკაწრულ ჩემს სახელს შევხედავ კედელზე, თვალწინ დამიდგება ის მუხლებგადაყვლეფილი ჩემი ბავშვობა.. მერე შევაღებ კარს, მივალ წიგნების კარადასთან, შუშის გარედან გავუღიმებ და ვეტყვი, “გამარჯობა, ტომ”..

qao0r
ს ნაძვებიც იქ დამხვდებიან, ფერს რომ არასოდეს იცვლიან, და მეც ისევ დავიჯერებ, რომ მათ ძირში განძი მარხია.
ეს იმ ფანჯრის რაფაა, მაშინ, ბავშვობაში რომ ვერ ვწვდებოდი და მხოლოდ ცას ვხედავდი. და არც მინდოდა დამენახა სხვა არაფერი.

ეს მაშინ იყო, ბავშვობაში, იმ ზამთარს და ზაფხულს, ჩემს სოფელში რომ ჩავდიოდი.
იმ სოფელში, სოფელს მე რომ ვეძახი, და სინამდვილეში პატარა ქალაქი რომ არის.
იმ სოფელში, სადაც წავიკითხე პირველი წიგნი, და სადაც მასწავლა დედამ ხატვა.
იმ სოფელში ,სადაც ოცნებები არ იცვლებიან..
ოცნებები, რომლის სინათლემაც გამზარდა მე.

გამარჯობა, ტომ..

იდი დრო გავიდა მას შემდეგ, რაც შენს პატარა ქალაქში, უკანასკნელად გესტუმრე, ტომ.
მაპატიე, რომ არ მომიწერია აქამდე. ჩვენთან ბევრი რამ შეიცვალა. ბოლოს შენთან რომ ვიყავი, ხეები მწვანე იყო, სახლებიდან კი ჯერ კიდევ ბჟუტავდა სინათლე.
ტომ, ვიცი, არ გაგიკვირდება თუ გეტყვი, რომ თითქმის დამავიწყდა  ქუჩების სახელები შენს ქალაქში, და უკვე ვფიქრობ, რა იქნება ხვალ.

არა, არ იფიქრო რომ დიდებს დავემსგავსე, ასე ხდება ხოლმე.. აი მანდ, თქვენთან კი არაფერი იცვლება.

Tom-Sawyer (2)
აქ სხვანაირადაა. იცი, ზოგჯერ მომწონს კიდეც , ცხოვრებას თავისთავად ერგები და ისიც ცდილობს დაგეხმაროს. აქ ასე ხდება. დიდი ქუჩებია და განათებული, სულ განათებული ხმაურიანი ქალაქი. კარგიცაა ზოგჯერ.. მაგრამ..
ნეტავ სულ ბავშვად დავრჩენილიყავი ტომ.. Continue reading