დილის 9-დან საღამოს 9-მდე , ანუ -სად წავიდა ჩვენი ოცნებები?

lost_dreams

დამიანები 6 – დან 25 წლამდე სწავლობენ, 65 წლამდე მუშაობენ.
მუშაობენ ყოველდღე, დილის 9- დან საღამოს 9- მდე. დადიან. გამუდმებით დადიან.. სწავლობენ, ასწვალიან, ბეჭდავენ, ბრძოლობენ, სიტყვით გამოდიან, დაარბენინებენ ქაღალდებს..ზოგჯერ დაწინაურდებიან, ზოგჯერ ჩამოქვეითდებიან, მაგრამ ისინი მუშაობენ, მუშაობენ გამუდმებით. თითქოს მოვალეობააო, თითქოს ვინმე აიძულებთო. ეჩვევიან ყოველთვიურ სტაბილურ შემოსავალს და ფიქრობენ რომ ესაა ცხოვრება..
სხვები მათზე ამბობენ რომ “ცხოვრება აიწყეს”. ისინიც ფიქრობენ რომ ეს ასეა.
მაგრამ ზოგჯერ , უფრო კი ღამით, დაძინებისას, სხვანაირად ფიქრობენ..
ისინი მუშაობენ ყოველდღე, დილის 9 -დან საღამოს 9- მდე. და აღარ რჩებათ დრო ცხოვრებისთვის.
როდის უნდა იცხოვრონ, როცა არასოდეს სცალიათ, როდის უნდა იოცნებონ, როდის უნდა გაათენონ ღამეები , როდის უნდა დაუკრან პიანინოზე ღამის 2 საათზე,
როდის უნდა დახატონ განთიადი, როდის უნდა ითამაშონ, იმღერონ.. როდის უნდა მიატოვონ ყველაფერი..როცა დილიდან საღამომდე მუშაობენ?
რა იქნა ის ოცნებები ? ბავშვობაში სიზმრად ნანახი თავგადასავლები? მათ საძებნელად რატომ არ მიდიხართ? რატომ არ მიდიხართ ცხრა მთასა და ცხრა ზღვას იქით?
რამდენი ხანია მშობლიური სოფელი არ გინახავთ?
საქმეში ჩარგულებს, ხმაურიანი ქალაქის ქუჩებით გაბრუებულებს, რამდენი ხანია თქვენი ბავშვობის ქუჩა არ გინახავთ?
მაგრამ ამ განათებულ, დიდ ქალაქში, ხომ ასე ძნელია გაიხსენო ის პატარა, ასფალტაყრილი ქუჩა, რომელიც მთელ თქვენს ოცნებებს იტევდა..

გგონიათ თქვენი ბრალია? არა, ეს ცხოვრების ბრალია. ჩვენ არ ვართ ისეთი ძლიერები რომ ჩვენი თავი არ დავკარგოთ. რომ ჩვენი ოცნებები არ დავკარგოთ. უკვე არაფრისმთქმელი სიტყვაა ეს “ოცნებები”, მაგრამ ისინი ყველაზე ძვირფასები იყვნენ ერთ დროს თქვენთვის. სად არიან ის თავგადასავლები, რომლებიც საყვარელი წიგნის ფურცლებიდან მოიპარეთ და სასწაულებად დაიჯერეთ?
მერე კი ცხოვრება იწყება. ვმუშაობთ, რომ ვიცხოვროთ.
ჩვენ დავდივართ სამსახურში დილის 9- დან საღამოს 9- მდე. ასე გარბის მთელი ცხოვრება.. და მერე გვიკვირს, სად წავიდა ჩვენი ოცნებები.

Advertisements

გულგრილობის ქრონიკები ანუ-რატომ არ კითხულობენ ჩვენს ბლოგებს ახლობლები?

                                beautiful-cute-girl-photo-writing-Favim.com-64174

არ გიფიქრიათ ? შეიძლება არ გაქვთ გაცნობიერებული, მაგრამ სადღაც , რომელიღაც ტვინის ხვეულს აუცილებლად დაებადებოდა კითხვა- რატომ არ კითხულობენ ჩვენს ბლოგებს ჩვენი ახლობლები? ნათესავები, ოჯახის წევრები, დაქალები.. კითხულობენ ყოველთვის სხვები, სრულიად უცნობი ადამიანები. ტოვებენ კომენტარებს პოსტებზე, გვეუბნებიან რომ მოსწონთ ის, რასაც ვწერთ.
მინდა ხოლმე რომელიმე წარმატებულ ბლოგერს ვკითხო, ისეთს, რომლის პოსტებიც სავსეა კომენტარებით. 50 კომენტარიდან, რამდენია ისეთი ადამიანის, რომელიც ძალიან კარგად გიცნობთ? რომელიც მთელი ცხოვრებაა გიცნობთ? რატომ მოსწონთ თქვენი შემოქმედება სხვებს, რატომ გკითხულობენ სხვები, ყოველთვის სხვები, და არა ყველაზე ახლობელი და საყვარელი ადამიანები.

Continue reading

როგორია კარგი ბლოგი

                            iloveblogging

ლოგებს ყოველთვის ვკითხულობდი, მანამდეც, სანამ საკუთარს შევქმნიდი და ახლაც. ცოტაა ბლოგი, რომელიც მომწონს. ამიტომ მინდა დავწერო ჩემი, ანუ ერთი ჩვეულებრივი მკითხველის თვალით დანახული კარგი ბლოგი.
მაშ ასე, რამდენიმე მნიშვნელოვანი ფაქტორი:

 განწყობა
მას წიგნებზეც ამბობენ, ფილმებზეც, სიმღერებსა და ადამიანებზეც კი.
რა არის მაინც ეს განწყობა? ყველა ადამიანს საკუთარი ხედვა გააჩნია და რა თქმა უნდა ეს “განწყობაც” სუქბიექტურია. ყველას მოსწონს ბლოგი, რომელიც დასამახსოვრებელია, პირველივე შესვლისთანავე შეგიქმნით ავტორზე წარმოდგენას და სახელწოდებაც რომ ვერ დაიმახსოვროთ, ერთი პოსტით მაინც  ჩაგრჩებათ გონებაში. ამას კი ავტორი გულწრფელობის საშუალებით თუ მოახერხებს.

გულწრფელობა
 ლოგერის, მწერლის და ყველა იმ ადამიანისთვისაა აუცილებელი, რომელიც ქმნის. წერს, ხატავს, უკრავს..მკითხველს ყოველთვის მოსწონს, როდესაც ავტორი ღიად წერს, საკუთარ გრძნობებს უყვება მკითხველს. როდესაც ვხედავთ, რომ ავტორი გულწრფელია, ანუ წერს იმისათვის რომ სხვას მიაწვდინოს ხმა, წერს იმისათვის, რომ სიმართლე მოუყვეს მკითხველს, ყოველთვის დაიმსახურებს ადამიანების კეთილგანწყობას. არ უნდა დარჩეს შთაბეჭდილება, რომ ბლოგერი ბლოგისთვის წერს, მარტო იმიტომ, რომ დაწეროს. Continue reading

ლამაზი ქალები

ილამაზე ალბათ ყველაფერია ერთად. ყველა სიკეთე ერთად თავმოყრილი. აბა რა ფასი აქვს გარეგნულ მშვენიერებას, სიკეთის გარეშე, სათნოების გარეშე, სიმშვიდის გარეშე, პატიოსნების გარეშე.. არავითარი.
სილამაზე უფრო საჩუქარს გავს, რომელთან ერთადაც მეტი სიძნელე ხვდებათ ხოლმე წილად.
ყოველთვის მიკვირდა, რატომ აქვთ ლამაზ ქალებს აფორიაქებული ცხოვრება მეთქი. რაც უფრო ლამაზი ხარ, ხომ უფრო ბედნიერიც უნდა იყომეთქი.

ისიც მიკვირდა ჭორები უმეტესად ლამაზ ქალებზე რატომ ითხზვებოდა.. ალბათ უფრო საინტერესოა მათზე ლაპარაკი.
რატომ უკვირდათ ყოველთვის ლამაზი ქალის სიყვარული, ლამაზი ქალის ბედნიერება, ანდა უბედურება.. რატომ არის სალაპარაკო ის..
ან იქნებ არც არის, და უბრალოდ ასეთია ცხოვრება.
საკვირველია. მათ, ლამაზ ქალებს, ხომ ყველა ეტრფის, მათ ხატავენ ტილოზე, მათ უძღვნიან ლექსებს, მათ სახეს თლიან ქვაზე, ის უნდათ რომ უკვდავყონ ..და ყველაზე მეტს მაინც მათ კიცხავენ, მათზე ჭორაობენ, მათ ტოვებენ..მათ შეცდომებზე იცინიან, მათ ამადლიან ამ სილამაზეს.
ალბათ მაინც ჯილდოა.. ყველაფრის მიუხედავად. დოდო ჭიჭინაძე

ნეტავ, სადამდე ძლებს ჩვენი ოცნებები

ეტავ სადამდე ძლებს ჩვენი ოცნებები?
ოგორ ფიქრობთ, ოცნებები ყველას საკუთარი გვაქვს თუ ჩვენი ოცნება შეიძლება სხვისიც იყოს? მე მგონია რომ ის, რასაც ოცნებას ვეძახით, მაინც ერთია. ჩვენ მასთან ერთად ვიბადებით და მერე მთელი ცხოვრება მივისწრაფვით მისკენ. ამას ან ადრე ვაცნობიერებთ , ან გვიან, მაგრამ ის ყოველთვის არის. ოცნება ადამიანის ბედისწერას ჰგავს.

36536968135985105527
ირველად , ოცნებებზე ყველაზე ბევრი მაშინ ვიფიქრე, ალან ფურნიეს “დიდი მოლნი “ რომ წავიკითხე. იქამდეც ვფიქრობდი, მაგრამ ოგიუსტენ მოლნის ოცნებების მერე, უფრო და უფრო ბევრს ვფიქრობდი.

ის უბრალო ბიჭი იყო, სულ რაღაც 17 წლის პატარა ბიჭი, თითქოს არაფრით გამორჩეული სხვებისგან, ერთი ის იყო, ძალიან დიდი ოცნებები ჰქონდა.
იგნი ამ ოცნებებზეა, იმაზე, თუ რა ლამაზია ცხოვრება ,როცა ოცნებებს მისდევ, და ამავე დროს რა მტკივნეულია , რა ძნელია, რა ბუნდოვანია, რა საოცარია.. სიყვარულივით. მოლნიც მიყვებოდა ოცნებებს.
ს წიგნი რომ წაიკითხოთ , თავს დავდებ, სიზმარი გაგახსენდებათ.

Continue reading

უფრო ადვილია დაწერო, ვიდრე თქვა

 

ღმოვაჩინე რომ ბლოგზე ყოველთვის იმას ვწერ, რასაც ვფიქრობ. ადრე მეგონა სახლის მაგივრობას მხოლოდ ჩემი დღიური ასრულებდა. მოულოდნელად კი ეს ვირტუალური რვეული, რომელიც უსასრულოდაა სავსე თეთრი, დასაწერად გამზადებული ფურცლით, ჩემი ცხოვრების განუყოფელ ნაწილად იქცა.
ამდვილი ფურცელი რა თქმა უნდა სხვაა..ოღონდ ერთია, დღიურს სხვები არ კითხულობენ, არ იზიარებენ, არ ესმით. ბლოგი კი შენი ცხოვრებაა, სადაც ნებისმიერ ადამიანს შეუძლია წაიკითხოს შენი ნაფიქრი, ისიც, რასაც ხმამაღლა არასოდეს იტყვი.
აერთოდ უფრო ადვილია დაწერო, ვიდრე თქვა. ამიტომაც ვწერთ. ალბათ ამიტომაც შექმნა ღმერთმა წერა, სათქმელი რომ გაეადვილებინა ჩვენთვის.

tumblr_m3bkyj6MkE1r60r3yo1_500
დრე მეგონა, ბლოგს რომ შევქმნიდი დავწერდი ყველაფერს, ყველა კატეგორიის პოსტს და ყველა იმ სფეროს შევეხებოდი, რომელიც მაინტერსიებდა. თუმცა არ გამოვიდა. როცა წერ, ყოველთვის მაინც იმას წერ რაც შენს სულშია.
ერ ძალიან ბევრი მაქვს დასაწერი. ვერ ვბედავ ყველაფერი ვთქვა. იმ დღისთვის კი, როცა ამას გავბედავ, მიხარია რომ ბლოგის ფურცლები არასოდეს დაილევა.

 

რატომ მიყვარს ბლოგების კითხვა

ლოგების კითხვა ჯერ კიდევ იმ დროს დავიწყე, როცა არც კი ვაპირებდი საკუთარი ბლოგის შექმნას. წლების წინ, ჩემთვის ეს იყო დღიური, რომელსაც საჯაროდ, ონლაინ წერდნენ.
ამდენწლიანი კითხვის და წერის შემდეგ მე შემიძლია ვთქვა რომ –
უფრო პროფესიონალური ხასიათისაა ბლოგები, რაიმე კონკრეტული დარგზე ან სფეროზე, თუმცა უფრო გულწრფელია პირადი ბლოგები, სადაც წერენ იმ ყველაფერზე, რაზეც ფიქრობენ.

just_write__by_factor___
დრე სადღაც წავიკითხე, ბლოგებს ისევ ბლოგერები კითხულობენო. კითხულობს ის, ვინც წერს და წერს ის, ვინც კითხულობს. წერა და კითხვა ურღვევი ჯაჭვია და უერთმანეთოდ მათი არსებობა წარმოუდგენელია.
ბლოგი ჩემთვის არის საშუალება დავწერო სახალხოდ. დავწერო ის, რაც მომწონს მე და ვიქონიო იმედი, რომ მოეწონება სხვასაც.
Continue reading