22:05


მატარებელში ვდგავართ. შენს მხარზე მიდევს თავი.

ღამეა.

არ მინდა ეს წუთი როდისმე დამთავრდეს.

მინდა სამუდამოდ ასე დავრჩეთ. შენს სუნთქვას ვგრძნობდე თმაზე. შენს ხელს ჩემს ხელზე.

ნეტავ დროის გაჩერება შეიძლებოდეს.

გავიყინებოდით ასე, სადღაც , რომელიღაც დროსა და სივრცეში. უსასრულოდ.

ნეტავ შენ რას ფიქრობ.

მატარებლის ფანჯარას უყურებ. მშვიდი და ბავშვური თვალებით. ინტერესით აკვირდები რაღაცას.

დროდადრო ხელს ხელზე მიჭერ , თითქოს რწმუნდები, რომ ნამდვილად იქ ვარ, შენთან.

ალბათ ხუთი წუთი დარჩა გაჩერებამდე.

შეიძლება ოთხიც.

გიყურებ, და თვალებით გეუბნები იმას, რასაც ალბათ ხმამაღლაც გეტყოდი, მაგრამ არ ვამბობ-

ნეტავ დროის გაჩერება შეიძლებოდეს.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s