სადაც ოცნებები არ იცვლებიან



“-მ
ე შენ არაფერში გაგცვლი, არასოდეს არაფერში. ჰოლივუდში რომ სახლი მაჩუქონ შენ სანაცვლოდ, მაინც არ გაგცვლი.კარიერის მწვერვალები რომ დამაპყრობინონ , არც მაშინ გაგცვლი. იმიტომ, რომ არ მინდა არაფერი, შენ თუ არ იქნები.”

 ათასი წლის მერეც ,ასე ჩამოვივლი იმ ასფალტაყრილ, უსაშველოდ ახლობელ ჩამოსახვევში, იმ კიბეებზე ამოვირბენ, რომლის სახეფურებიც მილიონჯერ დამითვლია, თმისსამაგრით ამოკაწრულ ჩემს სახელს შევხედავ კედელზე, თვალწინ დამიდგება ის მუხლებგადაყვლეფილი ჩემი ბავშვობა.. მერე შევაღებ კარს, მივალ წიგნების კარადასთან, შუშის გარედან გავუღიმებ და ვეტყვი, “გამარჯობა, ტომ”..

qao0r
ს ნაძვებიც იქ დამხვდებიან, ფერს რომ არასოდეს იცვლიან, და მეც ისევ დავიჯერებ, რომ მათ ძირში განძი მარხია.
ეს იმ ფანჯრის რაფაა, მაშინ, ბავშვობაში რომ ვერ ვწვდებოდი და მხოლოდ ცას ვხედავდი. და არც მინდოდა დამენახა სხვა არაფერი.

ეს მაშინ იყო, ბავშვობაში, იმ ზამთარს და ზაფხულს, ჩემს სოფელში რომ ჩავდიოდი.
იმ სოფელში, სოფელს მე რომ ვეძახი, და სინამდვილეში პატარა ქალაქი რომ არის.
იმ სოფელში, სადაც წავიკითხე პირველი წიგნი, და სადაც მასწავლა დედამ ხატვა.
იმ სოფელში ,სადაც ოცნებები არ იცვლებიან..
ოცნებები, რომლის სინათლემაც გამზარდა მე.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s